Προσφυγικά και Κουντουριώτικα
Πριν από 3 χρόνια, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού να κηρύξει διατηρητέα μόνο 2 από τα 8 κτίρια των προσφυγικών πολυκατοικιών της Αλεξάνδρας ήταν λανθασμένη. Έκτοτε, το μεν ΥΠΠΟ εσκεμμένα δεν έχει ξανασυνεδριάσει για να πάρει την (σωστή) απόφαση, το δε ΥΠΕΧΩΔΕ επιχειρεί πονηρά να βρει τρόπους κατεδάφισης των 6 πολυκατοικιών.
Είτε με εξαγγελίες του Υπουργού και του Δημάρχου Αθηναίων («αρκετές είναι 2 για δείγμα ως μουσεία…»), είτε με απαλλοτριώσεις των διαμερισμάτων (για τα οποία τελικά δεν κατέθεσε χρήματα, λόγω έλλειψης), είτε προσπαθώντας να τις γκρεμίσει χωρίς άδεια (!), είτε συναρτώντας την τύχη τους με την (αμφίβολη) απομάκρυνση του γηπέδου του ΠΑΟ, είτε εξαγγέλλοντας (μεμονωμένα) τη βύθιση της Λεωφ. Αλεξάνδρας χωρίς σχέδιο ανάπλασης των Προσφυγικών και Κουντουριώτικων ένθεν και ένθεν της Λεωφόρου…
Έτσι τα κτίρια μαραζώνουν, καταλαμβάνονται από άστεγους, απαξιώνονται στη συνείδηση των περαστικών και χάνεται η τεράστια ευκαιρία ανακαίνισης – αξιοποίησης – επανάχρησής τους ως κατοικιών, φοιτητικών εστιών, ξενώνων για τους συγγενείς των ασθενών του Αγίου Σάββα, καλλιτεχνικών εργαστηρίων, μουσείων κ.ά. Λύσεις δηλαδή απλές, με μικρό κόστος, αυτονόητες, λύσεις που προτείνουν χρόνια τώρα οι Σύλλογοι των Αμπελοκήπων, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, οι αρχιτεκτονικές σχολές όλων των Πολυτεχνείων της χώρας, σύλλογοι προσφύγων, το ΙCOMOS, η ΕΜΔΥΔΑΣ και τόσοι άλλοι! Λύσεις που σέβονται την ιστορική – κοινωνική – αρχιτεκτονική μνήμη της πόλης αυτής, λύσεις που δεν αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση και την κερδοσκοπία, λύσεις που δεν εμπαίζουν τον πολίτη, λύσεις που (παράλληλα με τη δημιουργία πυκνού πρασίνου στα 10 στρέμματα ελεύθερων χώρων γύρω από τα κτίρια) μπορούν να μεταμορφώσουν τη γειτονιά αυτή και να την αναδείξουν σε πρότυπο, όπως συμβαίνει σε τόσες Ευρωπαϊκές πόλεις.
Η μετατροπή των Κουντουριώτικων, της περιοχής δηλαδή που εκτείνεται από τους πρόποδες του Λυκαβηττού μέχρι την οδό Κεδρηνού, σε χώρο πρασίνου, εκκρεμεί για περισσότερο από 20 χρόνια. Από το 1985, οπότε η περιοχή καταγράφεται στο ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας ως κοινόχρηστος χώρος και παρά τις διεκδικήσεις των κατοίκων, τα Κουντουριώτικα, παραμένουν αναξιοποίητα. Το 2002 το ΥΠΕΧΩΔΕ εκδίδει την πρώτη απόφαση σχετικά με την ανάπλαση της περιοχής, με την οποία όμως «περιέργως» εξαιρεί από την περιοχή ανάπλασης το οικόπεδο της Εκκλησίας(«Βενζινάδικο») που βρίσκεται δίπλα από το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Η απόφαση ακυρώνεται το 2005 και ακολουθεί νέα απόφαση το 2007.
Λόγω, της υψηλής οικονομικής αξίας της περιοχής αλλά και της πολυετούς αδράνειας Δήμου Αθηναίων και ΥΠΕΧΩΔΕ, διάφοροι ιδιώτες διεκδικούν τμήματα της δημοτικής έκτασης, αμφισβητώντας στην πράξη το συνολικό σχέδιο ανάπλασης της περιοχής.
Μόλις τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Δήμος αποφασίζει να διεκδικήσει ένα τμήμα της περιουσίας του που καταπατούσαν ιδιώτες, με αποτέλεσμα οι ιδιώτες να αντιδράσουν έντονα και να προσφύγουν στην δικαιοσύνη.
Πρόσφατα το Πρωτοδικείο Αθηνών, απέρριψε την αίτηση των ιδιωτών που διεκδικούσαν δικαιώματα, επί του δημοτικού κτήματος των Αμπελοκήπων, κατοχυρώνοντας έτσι τα δικαιώματα του Δήμου και δικαιώνοντας τις διεκδικήσεις των κατοίκων και των φορέων που εδώ και χρόνια δίνουν μάχη με τους καταπατητές.
Ωστόσο, για να μην μείνει αυτή η απόφαση, αλλά και συνολικά το σχέδιο ανάπλασης της περιοχής, κενό γράμμα, οφείλει ο Δήμος και το ΥΠΕΧΩΔΕ να προχωρήσουν στην διασφάλιση του αδόμητου χώρου των Κουντουριώτικων και να εξασφαλίσουν τα αναγκαία κονδύλια για την ανάπλαση της περιοχής.
Είκοσι και πλέον χρόνια μετά το ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας, ο Δήμος και το ΥΠΕΧΩΔΕ οφείλουν να εφαρμόσουν τους νόμους και τις ίδιες τους τις αποφάσεις. Να προχωρήσουν στην υλοποίηση ενός προγράμματος ανάπλασης. Προγράμματος που οφείλει να καταρτιστεί μετά από διαβούλευση με τους κατοίκους και τις συλλογικότητες τους και να λαμβάνει υπ’όψη του το αίτημα δημιουργίας χώρων πρασίνου, απομάκρυνσης του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και αποκατάστασης του συνόλου των προσφυγικών πολυκατοικιών.
