Να κατοχυρωθούν τα αυτονόητα συνταγματικά δικαιώματα για τους γκέι και τις λεσβίες
Όπως ξέρουμε όλοι και όλες, στη χώρα μας εξακολουθούν και υφίστανται σημαντικές διακρίσεις στη βάση του σεξουαλικού προσανατολισμού. Εκτός από τα φαινόμενα κοινωνικού ρατσισμού που συναντάμε στην καθημερινότητά μας, υπάρχουν και φαινόμενα θεσμικού ρατσισμού.
Το πιο χαρακτηριστικό από αυτά είναι η μη κατοχύρωση και νομική αναγνώριση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, και επομένως και όλων των σχετικών αστικών δικαιωμάτων (ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά, κληρονομικά κλπ). Παραμένει επίσης ο αδικαιολόγητος αποκλεισμός ομόφυλων ζευγαριών από πολιτικούς θεσμούς, όπως ο πολιτικός γάμος, αλλά ακόμη και από το προτεινόμενο από την κυβέρνηση σύμφωνο συμβίωσης. Παρά την κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών σε όλο και περισσότερες χώρες της Ευρώπης είτε με πολιτικό γάμο είτε με Σύμφωνα που αναγνωρίζουν επί το πλείστον αντίστοιχα προνόμια, κι ενώ το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο από το 1994 εξέδωσε ψήφισμα όπου ζητούσε από τα κράτη-μέλη να απαλείψουν από τις νομοθεσίες τους την κάθε διάκριση εις βάρος των ομοφυλοφίλων και ειδικά να επιτρέψουν τον γάμο μεταξύ τους, στην Ελλάδα ακόμα και το ελλιπές για τις ανάγκες πολλών πολιτών Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης απευθύνεται αποκλειστικά στα ετερόφυλα ζευγάρια. Μάλιστα αυτό γίνεται με ρητή τοποθέτηση του υπουργού ότι αναγνωρίζει τη διάκριση σε βάρος των ομοφύλων αλλά προάγει την προάσπιση των σχέσεων της κυβέρνησης με τους συντηρητικούς κύκλους και την Εκκλησία. Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν αναγνωρίζει πλήρη δικαιώματα στα ζευγάρια, και επομένως ακόμη και αν αφορούσε ομόφυλα ζευγάρια δεν θα αποτελούσε και πάλι πλήρη λύση στο πρόβλημα των διακρίσεων ενάντια στους ομοφυλόφιλους.
Η κατάσταση αυτή εκτός από την παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων και τις ατομικές αρνητικές επιπτώσεις που επιφέρει στους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες λειτουργεί αρνητικά και σε κοινωνικό επίπεδο, καθώς περιορίζει την ορατότητα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και επιτρέπει να διαιωνίζονται γραφικές εικόνες για εκείνους κι εκείνες. Είναι σημαντικό, όταν εκφέρουμε άποψη για το αν οι γκέι και οι λεσβίες πρέπει να επιθυμούν τον γάμο ή όχι, χρειάζονται θεσμική κατοχύρωση ή όχι, δικαιούνται να υιοθετούν ή να αναγνωρίζουν τα παιδιά των συντρόφων τους κλπ, να έχουμε στο νου μας πόσο αυτονόητα είναι όλα αυτά για τους ετερόφυλους και ποια θέση μέσα στην κοινωνία συνεπάγονται αυτές οι διαδικασίες. Ποιος μπορεί να αποφασίζει για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ότι πρέπει να απαρνηθεί επιθυμίες και να μείνει έξω από αξίες που αυτή η κοινωνία διδάσκει σε όλους και σε όλες από τη βρεφική ηλικία;
























