Τι είναι πια αυτονόητο; Ένας Ειδικός Φρουρός σκότωσε έναν δεκαπεντάχρονο…
Ήταν αναμφισβήτητα η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Εξελίχθηκαν πολλά και διάφορα. Τα νερά και τα απόνερα απλώθηκαν, όπως το κρασί περνάει μέσα από το τραπεζομάντιλο και χαλάει το οικογενειακό τραπέζι. Σιγά - σιγά οι ίνες ρουφάγανε την οργή.
Κινδύνεψε ένας αστυνομικός. Τρόμος!
Της Κωνσταντίνας της έριξαν βιτριόλι. Τρόμος! Ποτέ πια!
Μαζί με τον λεκέ, μάλλον πληρώνουμε και «τα σπασμένα». Αρχίσαμε να συζητάμε για το που θα διαδηλώσουμε, για το που θα βγούμε για ποτό.
Ξαφνικά, ένας παλιός φίλος, μου ‘πε πως θα ‘τανε καλύτερα να μην πάμε Εξάρχεια και να πάμε στο Κολωνάκι. Εντάξει είπε, απολογητικά, δεν πειράζει, είναι πιο «ασφαλές».
Ξέρεις, μου είπε μια άλλη φίλη, όταν διαδηλώνω στην Πανεπιστημίου ή στην Σταδίου νοιώθω καλύτερα. Τις έχω συνηθίσει. Ενώ όταν πάμε στην Πειραιώς για την Κούνεβα ή στην Κηφισίας προς την Ισραηλινή Πρεσβεία νοιώθω μια ανασφάλεια. Τι την θέλετε και εσείς την Ισραηλινή, δεν σας φτάνει η Αμερικάνικη, αφού αυτοί φταίνε για όλα.
Νοιώθω την αλλαγή στον κόσμο. Νοιώθω περίεργα γιατί ο κόσμος ζορίζεται από τα ρεπορτάζ. Αλήθεια με ρώτησε κάποιος, ο Τσίπρας και οι 131 προτιμάνε να μην έχουμε γήπεδο και να μείνει ο Ελαιώνας σκουπιδότοπος; Πως να εξηγήσω, πως εμείς έχουμε προτείνει πρώτοι τον Ελαιώνα για να γίνει το γήπεδο, πως ο δήμαρχος ευθύνεται για τον σκουπιδότοπο και πως είναι ευθύνη του νομοθέτη να ακολουθεί το Σύνταγμα;
Που είναι το αυτονόητο;
Νοιώθω άσχημα, γιατί μπορεί κάποιος να μου ζητήσει ξαφνικά Mallox και να μην έχω ‘πάνω μου. Νοιώθω περίεργα γιατί ποτέ μου δεν κατέβηκα σε πορεία με μαντήλι και όλοι νόμιζαν πως το είχα στην τσάντα. Προχθές ξαφνιάστηκα όταν όλοι με κοίταζαν στο λαιμό και στα χέρια. Πότε θα βγάλω το μπουκάλι με το άσπρο υγρό;
Πότε θα φορέσω την μάσκα;
Που θα φθάσει αυτό;
Ο δήμαρχος, στο «πρώην» πάρκο, στην Κύπρου και Πατησίων -και νυν και αεί λέμε εμείς- ξήλωσε παράνομα, στις 4 το πρωί, 45 δέντρα, και μετά έστειλε τα ΜΑΤ να δείρουν τον κόσμο που τα κοίταγε απαρηγόρητος.
Ένας πιτσιρικάς ρώτησε τον μπαμπά του «Και τώρα; Δεν έχει βόλτα?»
Δεν αντέχω άλλο! Δεν είμαι τρομοκράτης! Θέλω να ζήσω σ’ αυτή την πόλη!
Θέλω κάποια στιγμή να κάνω ένα παιδί!
Θα μ’ άρεσε να κάνω ένα γιο, αν και προτιμώ κόρη. Τι θα τους πω όμως αν με ρωτήσουν που θα τα πηγαίνω βόλτα; Τι θα τους πω αν με ρωτήσουν που είναι «ασφαλές» να βγω;
