Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Άρθρο του υποψηφίου δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

 

Η Αθήνα είναι μια βρόμικη πόλη. Το ξέρω καλά αυτό, όπως το ξέρει κάθε άνθρωπος που ζει και περπατάει την Αθήνα. Το ίδιο άκουσα και στις εφτά δημοτικές κοινότητες που επισκέφτηκα με την «Ανοιχτή Πόλη».

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν ο Δήμος Αθηναίων είναι ένας πλούσιος δήμος με φτωχή διαχείριση; Στον προϋπολογισμό καταγράφεται ότι ο δήμος απορρόφησε λιγότερο από το 40% των κονδυλίων που είχαν προγραμματιστεί για τις υπηρεσίες καθαριότητας. Υπάρχει όμως και άλλο ένα κρίσιμο στοιχείο που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να απασχολεί τον δημόσιο διάλογο. Το μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων που ακολουθεί η Αθήνα έχει φτάσει στα όριά του.

Η λογική μέχρι σήμερα ήταν: όλα τα σκουπίδια στον ΧΥΤΑ Φυλής -όλα τα σκουπίδια κάτω από τη γη-, όλο το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η Αθήνα εδώ, αντί να είναι κομμάτι της λύσης, είναι κομμάτι του προβλήματος.

Η Αθήνα δεν θα είναι μια καθαρή πόλη αν δεν κερδίσουμε το στοίχημα της ανακύκλωσης. Ο Δήμος Αθηναίων δεν κατάρτισε ποτέ ένα σύγχρονο, ουσιαστικό και αποτελεσματικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων.

Το αποτέλεσμα; Ανακυκλώνει μόλις το 5% των απορριμμάτων και στέλνει για ταφή το 92%. Επιπρόσθετα τα απορρίμματα που στέλνει ο Δήμος Αθηναίων για ταφή αυξάνονται. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή. Επιλογή που οι καταστροφικές διαστάσεις της θα γίνουν ορατές όταν, μέσα στο 2020, κλείσει ο ΧΥΤΑ Φυλής.

Κατά συνέπεια οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με ένα άμεσο πρόβλημα που συνδέεται με μια σημαντική πρόσκληση της εποχής μας: την προστασία του περιβάλλοντος. Οφείλουμε να δράσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, έχοντας στόχο τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης που επικρατεί έως τώρα. Πρέπει να σκεφτούμε τη διαχείριση των απορριμμάτων από την αρχή. Και για να γίνει αυτό, το πρώτο βήμα είναι η άμεση κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σύγχρονου τοπικού σχεδίου διαχείρισης.

Το σχέδιο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει τη σύγκρουση με την πολιτική της ταφής των απορριμμάτων. Είναι περιβαλλοντικά προβληματική και αναποτελεσματική. Η δική μας πρόταση, η πρόταση της «Ανοιχτής Πόλης», περιλαμβάνει ενίσχυση των πολιτικών της ανακύκλωσης, της διαλογής στην πηγή, της κομποστοποίησης και της επανάχρησης.

Η Αθήνα να αποκτήσει μικρά και μεγάλα πράσινα σημεία. Τέτοιες διεσπαρμένες δομές παρουσιάζουν μια σειρά από πλεονεκτήματα: παράγουν ανακυκλώσιμα προϊόντα υψηλότερης ποιότητας και αξίας ενισχύοντας έτσι τον τομέα της κυκλικής οικονομίας, ενώ δημιουργούν και θέσεις εργασίας. Προκαλούν μικρότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση και εξοικονομούν πόρους και ενέργεια. Ετσι θα έχουμε μια πιο καθαρή πόλη με φτηνότερες υπηρεσίες και άρα χαμηλότερα δημοτικά τέλη. Τέλος, ένα τέτοιο σχέδιο προϋποθέτει αλλά και ενισχύει την ενεργοποίηση και συμμετοχή των πολιτών βελτιώνοντας έτσι τον κοινωνικό έλεγχο του κυκλώματος διαχείρισης των απορριμμάτων και την αντιμετώπιση φαινομένων παράνομης διάθεσης.

Καλούμαστε να δράσουμε καινοτόμα και ριζοσπαστικά. Με μια εκτεταμένη εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για την ανακύκλωση και σχετικά προγράμματα εκπαίδευσης στα σχολεία. Με αξιοποίηση σύγχρονων εργαλείων και διασύνδεση των τεχνολογιών αυτών για τη συλλογή δεδομένων. Με αξιοποίηση καλών πρακτικών όπως το waste4think, που υλοποιεί ο Δήμος Χαλανδρίου.

Για εμάς κάθε στοιχείο αυτού του σχεδίου έχει μια κοινή βάση: τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης των απορριμμάτων και την ενίσχυση της υπηρεσίας καθαριότητας του δήμου. Γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ο σύγχρονος και αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης των απορριμμάτων.

Στη μάχη για μια Αθήνα από την αρχή, πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι που κάθε μέρα εργάζονται στην καθαριότητα. Πρέπει να τους διασφαλίσουμε όρους αξιοπρέπειας στην εργασία. Αδυνατώ να κατανοήσω την ιδεοληψία που οδηγεί τον κ. Μπακογιάννη να υπερασπίζεται ότι το ζήτημα της καθαριότητας στην Αθήνα θα λυθεί με τη συμμετοχή εργολάβων. Εκτός και αν δεν είναι ιδεοληψία, αλλά εξυπηρέτηση συμφερόντων. Η Αθήνα όμως δεν μπορεί να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα στον τομέα της καθαριότητας. Πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κατοίκων της.

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Άρθρο του υποψήφιου Δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην Athens Voice, για το σχέδιο του σχετικά με το μέλλον της πλατείας Ομονοίας.

Η πιο παλιά πλατεία της πόλης είναι σίγουρα μια «πονεμένη ιστορία» για τον δήμο της Αθήνας. Πολεοδομικά έχει κομβικό χαρακτήρα, αφού αποτελεί σημείο εκκίνησης των βασικών «οδικών αρτηριών» της πόλης. Συνδέεται με την εμπορική δραστηριότητα και είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της Αθήνας. Μετά από σειρά άστοχων μεταμορφώσεων, έχει μετατραπεί αποκλειστικά σε οδικό κόμβο και βρίσκεται σε μια διαρκή απαξίωση. Μπορεί άραγε η Ομόνοια να μετατραπεί ξανά σε πλατεία; Χρειάζεται επανασχεδιασμός και μια στρατηγική που θα αφορά συνολικά τους δημόσιους χώρους και δη στο ιστορικό κέντρο.

Στον αντίποδα επιφανειακών προσεγγίσεων με πρωταγωνιστές μεγαλοεργολάβους, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο πλέγμα παρεμβάσεων. Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός με στόχο την ελάφρυνση του κυκλοφοριακού φορτίου, που θα καθιστά τους άξονες της πόλης ευδιάκριτους, τόσο προς το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι όσο και προς τον Πειραιά, την εθνική οδό και τα Πατήσια.

Επιπλέον, απαιτείται ουσιαστική φροντίδα του κτιριακού πλούτου. Μπορούν να δημιουργηθούν ζώνες ποιοτικού αστικού περιβάλλοντος που θα αναδείξουν το κέντρο της πόλης, διασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό, απεγκλωβισμό του θερμικού φορτίου και μείωση υλικών όπως το τσιμέντο και η άσφαλτος. Η οπτική από την πλατεία οφείλει να υπογραμμίζει την κεντρική της θέση ως προς τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, τον Λυκαβηττό και τον Πειραιά.

Μια στρατηγική επανασχεδιασμού πρέπει να στοχεύει παράλληλα στην τόνωση της εμπορικής δραστηριότητας και την προσέλκυση καινοτομίας. Πόσο διαφορετικό θα ήταν το κέντρο της πόλης, εάν η δημοτική αρχή είχε μια στρατηγική στη βάση της οποίας θα «ενεργοποιηθούν» στοές, ακάλυπτοι χώροι και θα αναβιώσουν κενά κτίρια;

Ένα πολυπολιτισμικό σημείο συνάντησης, με πράσινο, καφενεία, φωτισμό όλο το 24ωρο, πολιτιστικές δραστηριότητες και ζωντανές στιγμές δημιουργίας μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός ευχάριστου και ασφαλούς σταθμού για κατοίκους και επισκέπτες. Φυσικά,  δεν νοείται ο σχεδιασμός του κέντρου της Αθήνας χωρίς να δίνεται έμφαση στις χρήσεις οικολογικής ευαισθητοποίησης.

Οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αποτυχημένους πειραματισμούς από διαδοχικές διοικήσεις του δήμου. Σήμερα, γινόμαστε ξανά θεατές μιας αποσπασματικής παρέμβασης που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί έναν επανασχεδιασμό για το ιστορικό κέντρο. Από την πλευρά μας, έχουμε τη βούληση, μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο, να υλοποιήσουμε αλλαγές που αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και δίνουν πνοή στο κέντρο της πόλης. Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική και πολεοδομική σημασία της Ομόνοιας, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο με αίγλη και λειτουργικότητα, έναν χώρο ζωής και δημιουργίας στο κέντρο της πόλης που θα μετατραπεί σε πλατεία ξανά…

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Στον Άγιο Παντελεήμονα συνάντησε τυχαία κατοίκους που δεν γνώριζε, στη δεύτερη εμφάνισή του, στα Εξάρχεια λίγες μέρες μετά, δεν συνάντησε κανέναν. Δύο στις δύο φορές ο υποψήφιος για το δήμο της Αθήνας καταφέρνει να κάνει περισσότερο από προφανή την ανύπαρκτη σχέση του με την πόλη.Read More