Άρθρο του Δημάρχου Λισαβόνας Φερνάντο Μεντίνα:  Μετά τον κορωνοϊό, η Λισαβόνα μετατρέπει τα Airbnb σε κατοικίες για  εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας

Άρθρο του Δημάρχου Λισαβόνας Φερνάντο Μεντίνα: Μετά τον κορωνοϊό, η Λισαβόνα μετατρέπει τα Airbnb σε κατοικίες για εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας

μετάφραση από τον Independent: Δημήτρης Ιωάννου

Όπως πολλές πόλεις στον κόσμο, έτσι κι εμείς επανεκτιμάμε τις προτεραιότητές μας για τη μεταπανδημική φάση και τοποθετούμε στην κορυφή της λίστας τους εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας που έβγαλαν τη Λισαβόνα από την κρίση του Covid-19. Τώρα είναι η στιγμή να δράσουμε διαφορετικά.
Η Λισαβόνα κέρδισε πολλά τα τελευταία χρόνια από τα εκατομμύρια τουριστών που κατέκλυσαν τα δρομάκια της και απόλαυσαν τα διάσημα μπαρ και εστιατόριά της, αλλά το κοινωνικό κόστος που πληρώσαμε ήταν υψηλό.
Οι εργαζόμενοι των τομέων ζωτικής σημασίας και οι οικογένειές τους έχουν εκδιωχθεί από το κέντρο της πόλης καθώς το ένα τρίτο των κατοικιών μετατράπηκε σε τουριστικά καταλύματα τύπου Airbnb. Η διαδικασία σπρώχνει τις τιμές προς τα πάνω, ερημώνει τις γειτονιές και απειλεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πόλης.
Τώρα, θέλουμε να φέρουμε τον κόσμο που είναι η ψυχή της Λισαβόνας πίσω στο κέντρο, το οποίο κάνουμε πιο πράσινο, πιο βιώσιμο και τελικά, ένα καλύτερο μέρος για να ζεις και να επισκέπτεσαι.
Η προσφορά προσιτής κατοικίας για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, τους εκπαιδευτικούς και όσους άλλους προσφέρουν ζωτικής σημασίας υπηρεσίες είναι εφικτή. Προτείνουμε να αποζημιώσουμε τους ιδιοκτήτες για να μετατρέψουν χιλιάδες βραχυχρόνιες μισθώσεις σε σπίτια “εγγυημένου ενοικίου” για εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας.
Πρόκειται για μια τολμηρή στρατηγική που δίνει στους μεν ιδιοκτήτες μακροπρόθεσμο, σταθερό εισόδημα, αλλά και σε εμάς την ευκαιρία να ανασυστήσουμε μια πιο ζωντανή, πιο υγιή και πιο δίκαιη πόλη.
Από τη Μελβούρνη ως το Παρίσι, η τάση προς αστική διάχυση αναστρέφεται και δίνει τη θέση της σε αναζωογονημένα αστικά κέντρα όπου οι κάτοικοι θα μπορούν να βρίσκουν υπηρεσίες ζωτικής σημασίας όπως περίθαλψη, σχολεία και καταστήματα σε αποστάσεις 20 λεπτών με τα πόδια.
Με ολοένα και περισσότερο κόσμο να δουλεύει μόνιμα απ’ το σπίτι, είναι λογικό πολλοί κάτοικοι της Λισαβόνας να αφήνουν τα προάστια για το κέντρο, που τους προσφέρει δημόσια συγκοινωνία, υπηρεσίες και πολιτιστικές υποδομές δίπλα στα σπίτια τους.
Αυτή η προσέγγιση θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και θα βελτιώσει τη δημόσια υγεία. Μια πιο πυκνοκατοικημένη πόλη σημαίνει λιγότερο κόσμο που μετακινείται προς και από το κέντρο καθημερινά. Λιγότερα οχήματα στο δρόμο σημαίνουν λιγότερη ρύπανση και μικρότερες εκπομπές βλαβερών αερίων που δηλητηριάζουν τον αέρα που αναπνέουμε και συμβάλλουν στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Σε πόλεις από όλο τον κόσμο είδαμε απίστευτη βελτίωση στην ποιότητα του αέρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Τώρα που οι πόλεις σταδιακά ξανανοίγουν, δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες.
Αυτός είναι ο λόγος που, στη Λισαβόνα, προσθέτουμε λωρίδες για τα ποδήλατα στους δρόμους και δημιουργούμε πράσινες περιοχές και δημόσιους χώρους ώστε οι κάτοικοι να έχουν περισσότερο χώρο για άσκηση και κοινωνικοποίηση. Ως δήμαρχος, είμαι αποφασισμένος να μετατρέψω την τραγωδία της πανδημίας σε ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον.
Με περισσότερους από 4 εκατ. τουρίστες το χρόνο, οι 500 χιλ. κάτοικοι της Λισαβόνας κινδυνεύουν με ασφυξία από τον μαζικό τουρισμό. Η μετατροπή των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε κατοικίες “εγγυημένου ενοικίου” είναι ένα τολμηρό σχέδιο αλλά δεν είναι ο μόνος τρόπος αναζωογόνησης του κέντρου της πόλης, όπου οι τιμές γης έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια.
Συνεργαζόμαστε στενά με τις ιδιωτικές εταιρείες που ανακαινίζουν κάποια από τα παραμελημένα κτήρια της πόλης μας για να διασφαλίσουμε ότι η διαδικασία αυτή θα προσφέρει προσιτή κατοικία που τόσο χρειαζόμαστε.
Για δεκαετίες, πολλοί από τους γηραιότερους συμπολίτες μας απειλούνταν με έξωση, καθώς αυξανόταν η πίεση μετατροπής των ιδιοκτησιών σε βραχυχρόνιες μισθώσεις. Έτσι, ξεκινήσαμε ένα πρόγραμμα που θα διασφαλίζει ότι θα μπορούν να μένουν στα σπίτια τους και δεν θα αναγκάζονται να αποκόβουν τους μακροχρόνιους δεσμούς τους με την πόλη.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θέλουμε τον τουρισμό ή ότι δεν χρειαζόμαστε τους επισκέπτες της Λισαβόνας να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατόν.
Είναι απλά καιρός να κάνουμε κάποια πράγματα διαφορετικά, και αυτό θα ευνοήσει σημαντικά και τους επισκέπτες. Επιστρέφοντας, θα βρουν μια πιο καθαρή, πιο πράσινη, πιο ζωντανή πόλη στη θέση εκείνης που κινδύνευε να μετατραπεί σ’ ένα όμορφο μουσείο.
Η πανδημία έφερε αβάσταχτες απώλειες και συμφορές στους κατοίκους της Λισαβόνας και του κόσμου ολόκληρου. Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή την ταραγμένη, βαθιά τραυματική περίοδο να περάσει έτσι, κι εμείς να γυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες. Ζούσαμε σ’ έναν κόσμο που όδευε με σιγουριά στην κλιματική καταστροφή και την ακραία ανισότητα.
Στο διεθνές πεδίο, εργάζομαι μαζί με μια ομάδα συναδέλφων μου δημάρχων – του Μιλάνου, της Μελβούρνης, της Φρίταουν, της Σεούλ και πολλών ακόμα πόλεων που ανήκουν στο Δίκτυο C40 – για να καθορίσουμε πώς μπορεί να μοιάζει μια πράσινη και δίκαιη ανάκαμψη από την πανδημία της Covid-19.
Πίσω στη Λισαβόνα, είμαστε αποφασισμένοι να αδράξουμε τη στιγμή και να ανοίξουμε έναν νέο δρόμο για την πόλη μας, που θα διασφαλίζει ότι αυτή θα παραμείνει υγιής, ζωντανή και ανοιχτή σε όλες και όλους.

Μετά τον κορωνοϊό, η Λισαβόνα μετατρέπει τα Airbnb σε κατοικίες για εργαζόμενους σε τομείς ζωτικής σημασίας

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή για τον «Μεγάλο Περίπατο»: Βαδίζοντας σε αδιέξοδο

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή για τον «Μεγάλο Περίπατο»: Βαδίζοντας σε αδιέξοδο

Ο κίνδυνος που έχουμε σήμερα μπροστά μας είναι η μετατροπή του κέντρου της πόλης σε μια επικράτεια μονοκαλλιέργειας της εστίασης και του τουρισμού.Υπάρχουν εργαλεία αποφυγής; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα «ναι». Μπορούν να υπάρξουν ρήτρες οι οποίες θα κατοχυρώνουν τις χρήσεις που θέλουμε να προστατευτούν και θα παρέχουν κίνητρα γι’ αυτές. Χαρακτηριστική είναι η πρόταση του Εμπορικού Συλλόγου, που ζητάει την ύπαρξη ποσόστωσης η οποία θα περιορίζει την εστίαση αφήνοντας έτσι ζωτικό χώρο στις υπόλοιπες χρήσεις

Η υλοποίηση του “μεγάλου περιπάτου” που ζούμε αυτές τις μέρες απαξιώνει την πραγματική ανάγκη για περισσότερο δημόσιο χώρο και για ένα νέο μοντέλο αστικής κινητικότητας. Ταυτόχρονα, σε μια σειρά από σημεία, απαξιώνει τόσο τη δημόσια διαβούλευση όσο και τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ας ξεκινήσω από τα διάσημα παγκάκια των 5.200 ευρώ και τις ζαρντινιέρες των 4.600 ευρώ. Κόντρα στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, που αναφερόταν ρητά σε «μέτρα χαμηλού κόστους», η Δημοτική Αρχή ψηφίζει μόνη της στην Οικονομική Επιτροπή δαπάνες 1,8 εκατ. για χρώματα και αστικό εξοπλισμό. Μια απόφαση που προσβάλλει χιλιάδες ανθρώπους που καλούνται να επιβιώσουν με τα 533 ευρώ της αναστολής σύμβασης ή τους επαγγελματίες που αδυνατούν να ανοίξουν την επιχείρησή τους.

Απουσία διαβούλευσης
Το κόστος όμως δεν αποτελεί το μοναδικό σημείο μη σεβασμού των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου. Η απόφαση της 11ης Μαΐου αναφερόταν στη συγκρότηση επιτροπών διαβούλευσης και επιστημονικής παρακολούθησης. Οι επιτροπές λειτούργησαν για πρώτη φορά μόλις την Πέμπτη 2 Ιουλίου. Σχεδόν δύο μήνες μετά.

Η απουσία διαβούλευσης έχει τραυματίσει ανεπανόρθωτα το σχέδιο και έχει οδηγήσει σε λάθος επιλογές ακόμα και στο καθαρά τεχνικό μέρος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η χάραξη του ποδηλατόδρομου πάνω στις γραμμές του τραμ. Χρειάζεται σίγουρα μεγάλη προσπάθεια η δυσφήμηση ενός μέσου σαν το ποδήλατο, αλλά δυστυχώς η σημερινή Δημοτική Αρχή κατάφερε ένα μεγάλο κομμάτι πολιτών όταν ακούει ποδήλατο να σκέφτεται ζαρντινιέρες και δημόσιες σπατάλες. Τέλος, η προσπάθεια περιορισμού του Ι.Χ. χωρίς την ταυτόχρονη ενίσχυση των ΜΜΜ αποτελεί μια επιλογή που δεν σέβεται την καθημερινότητα των ανθρώπων της Αθήνας.

Πολυλειτουργικό κέντρο
Υπάρχει χώρος για το λιανεμπόριο, τη μεταποίηση και την κατοικία στο κέντρο της Αθήνας; Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα σήμερα δεν είναι δεδομένη. Για να το πούμε αλλιώς, εξαρτάται από τις δικές μας διεκδικήσεις αν θα κατοχυρωθεί αυτός ο χώρος. Η πόλη δεν είναι μόνο κυκλοφορία. Δική μας ευθύνη είναι να προστατεύσουμε την πολυλειτουργικότητα του κέντρου, τη συνύπαρξη δηλαδή του λιανεμπορίου με μεταποιητικές δραστηριότητες χαμηλής όχλησης, τη δημόσια διοίκηση και την κατοικία.

Ο κίνδυνος που έχουμε σήμερα μπροστά μας είναι η μετατροπή του κέντρου της πόλης σε μια επικράτεια μονοκαλλιέργειας της εστίασης και του τουρισμού. Η ανεξέλεγκτη δημιουργία νέων τουριστικών μονάδων, το αρρύθμιστο πεδίο της βραχυχρόνιας μίσθωσης και η δυναμική, που έχει η εστίαση, εξοβελισμού των υπόλοιπων χρήσεων ορίζουν το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας.

Υπάρχουν εργαλεία αποφυγής; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα «ναι». Μπορούν να υπάρξουν ρήτρες οι οποίες θα κατοχυρώνουν τις χρήσεις που θέλουμε να προστατευτούν και θα παρέχουν κίνητρα για αυτές. Χαρακτηριστική είναι η πρόταση του Εμπορικού Συλλόγου, που ζητάει την ύπαρξη ποσόστωσης η οποία θα περιορίζει την εστίαση αφήνοντας έτσι ζωτικό χώρο στις υπόλοιπες χρήσεις.

Άλλο ένα εργαλείο είναι τα αναξιοποίητα δημόσια κτήρια του κέντρου. Πολλά από αυτά ανήκουν σε φορείς κοινωνικής ασφάλισης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ξεκινήσει ένα σημαντικό πρόγραμμα αξιοποίησης. Μπορούμε να φανταστούμε τη χρήση αυτών των υποδομών για τη δημιουργία ανοιχτών επισκέψιμων παραγωγικών clusters σε πεδία όπως μεταποίηση δέρματος ή αργυροχρυσοχοΐα.

Το τελευταίο ερώτημα είναι αν επιθυμούμε την προστασία και τη διεύρυνση της κατοικίας στο κέντρο της πόλης. Ο Δήμος Αθηναίων πρέπει να τοποθετηθεί επιτέλους επάνω στο ερώτημα ρύθμισης της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Για την ενίσχυση της κατοικίας στο κέντρο της πόλης απαιτούνται επιλογές όπως η θεσμοθέτηση κανόνων στη βραχυχρόνια μίσθωση (π.χ. η εξαίρεση νομικών προσώπων και η ύπαρξη ορίου: 2 διαμερίσματα / ΑΦΜ στα φυσικά πρόσωπα) και η ταυτόχρονη δημιουργία κοινωνικών υποδομών όπως σχολεία και παιδικοί σταθμοί. Υποδομές απαραίτητες, αν σχεδιάζουμε για την πόλη και τους κατοίκους και όχι απλώς με όρους βιτρίνας και τουριστικής αναψυχής.

Μπορούμε να υπερβούμε το αδιέξοδο;
Από την πρώτη στιγμή επιλέξαμε, ως «Ανοιχτή Πόλη», να συντονίσουμε τον διάλογο που η Δημοτική Αρχή φοβήθηκε να κάνει. Έχοντας ήδη συνομιλήσει με περισσότερους από 30 φορείς έχουμε συγκεντρώσει έναν πλούτο από κριτικές και προτάσεις για τα λάθη και τις παραλείψεις του σχεδίου που υλοποιείται. Σε αυτή τη βάση θα καταθέσουμε μια συνολική πρόταση που θα υπηρετεί την ανάγκη για ένα ζωντανό κέντρο.

Μέσα στους κινδύνους όμως εμφανίζεται και μια ευκαιρία. Χωρίς να είναι στον σχεδιασμό της Δημοτικής Αρχής και εκκινώντας από την ανάγκη κριτικής, έχει ανοίξει ένας πλούσιος διάλογος για τα ζητήματα της πόλης. Το στοίχημα είναι να συνδέσουμε στον δημόσιο διάλογο τον άξονα της κριτικής με αυτόν των διεκδικήσεων.

Να εκφράσουμε τα αιτήματα που κατοχυρώνουν την πολυλειτουργικότητα του κέντρου. Να προστατεύσουμε και να ενισχύσουμε την κατοικία. Να διεκδικήσουμε την κοινωνική και αναπτυξιακή χρήση των άδειων δημοσίων κτηρίων. Να μιλήσουμε για τα σημεία που αγνοεί η πρόταση της Δημοτικής Αρχής, όπως π.χ. για τη Σταδίου και την ανάγκη επαναλειτουργίας των κινηματογράφων «Αττικό» και «Απόλλων» ή για το ξεχασμένο κομμάτι του Μουσείου / Πολυτεχνείου. Να πιέσουμε να προχωρήσει η ανάπλαση σε Τοσίτσα – Στουρνάρη και το άνοιγμα του «Ακροπόλ», με στόχο να αποτελέσει έναν ζωντανό κόμβο πολιτισμού. Να συγκρουστούμε με τον σχεδιασμό για την ανέγερση άλλης μιας τεράστιας ξενοδοχειακής μονάδας απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο και να διεκδικήσουμε την απαλλοτρίωση του χώρου ακριβώς για τις ανάγκες του Μουσείου.

Να επαναφέρουμε στον δημόσιο διάλογο τα ζητήματα προσβασιμότητας για τα ανάπηρα και εμποδιζόμενα άτομα και να διεκδικήσουμε την ενίσχυση των ΜΜΜ με μέτρα όπως η 24ωρη λειτουργία του μετρό Παρασκευή – Σάββατο και ένα πραγματικό σχέδιο για την απόκτηση δικτύου ποδηλατοδρόμων στην Αθήνα.

Τέλος, να επαναφέρουμε στον διάλογο τις ανάγκες που έχουν οι ξεχασμένες και από τη σημερινή Δημοτική Αρχή γειτονιές της πόλης. Απαλλοτριώσεις που ομόφωνα είχε ψηφίσει το προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο σήμερα έχουν παγώσει και η κατάσταση μιας σειράς χώρων πρασίνου όπως ο Λόφος του Στρέφη είναι τραγική. Αυτή τη μάχη έχουμε μπροστά μας και δεν θα κριθεί μόνο μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά κυρίαρχα μέσα στις γειτονιές της πόλης.

Νάσος Ηλιόπουλος για «Μεγάλο Περίπατο»: Βαδίζοντας σε αδιέξοδο

Ο Νάσος Ηλιόπουλος στο Κόκκινο 105,5: Τι κέρδισε ήδη η Αθήνα από τους όρους της Ανοιχτής Πόλης για την ανάπλαση (ηχητικό στο link)

Ο Νάσος Ηλιόπουλος στο Κόκκινο 105,5: Τι κέρδισε ήδη η Αθήνα από τους όρους της Ανοιχτής Πόλης για την ανάπλαση (ηχητικό στο link)

Χωρίς πρακτικές… Χατζηδάκη για αλλαγή χρήσης γης από το παράθυρο, με Επιστημονική Επιτροπή Παρακολούθησης και Ανοιχτή Επιτροπή Διαβούλευσης με τους πολίτες θα προχωρήσει η νέα πρωτοβουλία ανάπλασης του κέντρου της Αθήνας, όπως απαίτησε η Ανοιχτή Πόλη και έγινε δεκτό από την δημοτική Αρχή, είπε ο επικεφαλής της Νάσος Ηλιόπουλος Στο Κόκκινο και τον Νίκο Ξυδάκη. «Κόκκινες γραμμές» η παράλληλη συγκοινωνιακή αναβάθμιση και η θετική κατοχύρωση χρήσεων γης και κατοικίας, «αιτία πολέμου» η Βαρβάκειος.

Η τοποθέτηση της Ανοιχτής Πόλης στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, για την αστική ανάπλαση που με βάση παλαιότερα σχέδια και νέες πρωτοβουλίες ανακοίνωσε ο Κ. Μπακογιάννης, περιείχε και όρους που θέσαμε για να μπούμε στην συζήτηση, να είναι σαφές ότι παρεμβαίνουμε σε ανοιχτό πεδίο, αλλά και προβληματισμούς που εκθέσαμε και ήδη έχουμε χαράξει «κόκκινες γραμμές», είπε ο κ. Ηλιόπουλος.

Χαρακτήρισε θετικό για την Αθήνα ότι η νέα δημοτική Αρχή αναγκάστηκε πολύ γρήγορα να ακυρώσει δύο βασικές προεκλογικές της δεσμεύσεις: την μεταφορά του ΕΜΠ εκτός κέντρου για να ενοποιηθεί το Πολυτεχνείο με το Εθνικό Μουσείο και την κατάργηση της Ανάπλασης ως εντελώς άχρηστης και ως «ρουσφετολογικού» σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ για προσλήψεις (ασχέτως του ότι η Ανάπλαση δεν έκανε ούτε προσλήψεις ούτε τίποτε τέτοιο).

Ωστόσο, η Ανάπλαση προσεγγίζεται με τρόπο μισό, φοβικό, από την δημοτική Αρχή, συνέχισε ο κ. Ηλιόπουλος, γιατί ξανά περιορίζει την ματιά της στο κέντρο, ενώ η Ανάπλαση κάλυπτε και Προσφυγικά, Πειραιώς, Λυκαβηττό, Ακαδημία Πλάτωνος, είχε μητροπολιτική ματιά. Δυστυχώς, ξανά συζητάμε μόνο για το κέντρο. Η πανδημία μας έδειξε πόσο κρίσιμο είναι το ζήτημα του δημόσιου χώρου, πόσο χρειαζόμαστε αυτό τον δημόσιο χώρο. Εμείς, αυτόν τον δημόσιο χώρο τον θέλουμε πρώτα από όλα στις γειτονιές και αυτό το κομμάτι απουσιάζει τελείως από το σχέδιο και από αυτή την δημοτική Αρχή.

Θέλουμε όμως να εμπλακούμε στη συζήτηση αυτή και μπορούμε, όπως είπε, γιατί οι έγιναν δεκτοί οι τρεις όροι που θέσαμε:

σε καμία περίπτωση αλλαγές χρήσεων γης στο κέντρο, την ώρα που έχουμε πρόσφατη την εμπειρία του νομοσχεδίου Χατζηδάκη που πήγε να τις αλλάξει από το παράθυρο σε Μεταξουργείο και Ψυρρή
να λειτουργήσει Επιστημονική Επιτροπή Παρακολούθησης, γιατί εκτός της νέας συγκοινωνιακής μελέτης που έγινε με το ΕΜΠ, λείπουν σειρά άλλες μελέτες, όπως των πολεοδομικών επιπτώσεων
να λειτουργήσει Ανοιχτή Επιτροπή Διαβούλευσης με την Κοινωνία των Πολιτών
Υπάρχουν σειρά ανοιχτών ζητημάτων, τόνισε ο κ. Ηλιόπουλος, πρέπει να παρέμβουμε, όχι μόνο οι δημοτικές ομάδες αλλά και τα κινήματα της πόλης, οι οικολογικές οργανώσεις, οι ποδηλάτες… μπαίνουμε σε περίοδο διαλόγου και καλώς εννοούμενης σύγκρουσης για το πώς σκεφτόμαστε την πόλη μας την επόμενη ημέρα.

Ο κ. Ηλιόπουλος περιέγραψε πως η διαδικασία θα καταλήξει σε Ειδικό Χωρικό Σχέδιο, που έχει την δυνατότητα να περιλαμβάνει ειδικές ρήτρες προστασίας των μικτών χρήσεων, να προβλέπει ειδικές χρήσεις και για την κατοικία και για το λιανεμπόριο. Κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί μία βόλτα στην Αθηνάς και την γύρω περιοχή χωρίς να είναι εκεί τα μαγαζιά που πουλάνε π.χ. μπαχαρικά. Είναι ταυτοτικό σημείο της Αθήνας. Σήμερα, είναι κατοχυρωμένη αυτή η χρήση, δεν μπορεί να αλλάξει. Ή, αντίστοιχα, το Άριστον που παρέμεινε στην Στοά Εμπόρων όταν άνοιξε ξανά, για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Είναι κατοχυρωμένη χρήση, κανείς δεν μπορεί να το διώξει από κει. Ζητάμε το Ειδικό Χωρικό Σχέδιο να έχει συγκεκριμένες ρήτρες για το λιανεμπόριο αλλά και την κατοικία, για να μην οδηγήσει η παρέμβαση σε ένα τεράστιο τουριστικό λούνα-παρκ, που θα διώξει περισσότερο τους κατοίκους από το κέντρο, θα γίνει ένας ωραίος περίπατος που οι Αθηναίοι θα ζουν ως επισκέπτες. Δεν το θέλουμε αυτό.

Γι` αυτό, τόνισε, η δημοτική Αρχή πρέπει επιτέλους να πει ποια είναι η θέση της για τα ζητήματα της πολιτικής κατοικίας. Μέχρι σήμερα έχει επιλέξει να μην μιλήσει για την βραχυχρόνια μίσθωση. Μέσα στην πανδημία σειρά από πόλεις αναθεωρούν την πολιτική τους για την βραχυχρόνια μίσθωση, πρέπει και η Αθήνα να αποκτήσει πολιτική και να βάλει όρους που θέτουν σε πρώτο πεδίο την κατοικία. Αυτό, θα βοηθήσει και τον τουρισμό, γιατί το δυνατό σημείο της Αθήνας είναι ότι είναι ζωντανή πόλη, ακόμη και στο κέντρο έχει μικτές χρήσεις, κατοικία, διασκέδαση και εργασία. Αν φύγει η κατοικία, οι μικτές χρήσεις πεθαίνουν, το τουριστικό κομμάτι υποβαθμίζεται. Το λέει και έρευνα του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Αττικής, η πλειοψηφία των τουριστών λέει ότι δυστυχώς δεν κατάφεραν να ζήσουν την ζωή της πόλης, γιατί δεν είχε πολλούς κατοίκους στο κέντρο…

Ανέφερε επίσης συγκεκριμένες κρίσιμες παραμέτρους:

Τραπεζοκαθίσματα: το ζήτημα γίνεται τώρα ακόμη πιο επίκαιρο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση το σχέδιο ανάπλασης να γίνει αφορμή για ακόμη περισσότερα τραπεζοκαθίσματα στο ιστορικό κέντρο.
Μεταφορά για τις πιάτσες ταξί: Για το πού θα μεταφερθούν για να φύγουν από το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι, δεν υπάρχει σχεδιασμός, κάτι που πρέπει να γίνει σε διάλογο με τον κλάδο.
Τουριστικά λεωφορεία: Αντίθετα, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σκέψη οριοθέτησης για τις δικές τους πιάτσες.
Αναβάθμιση Μέσων Μαζικής Μεταφοράς: Χωρίς αυτή θα καταρρεύσει όλη η προσπάθεια. Εμείς έχουμε προτείνει ακόμη και δημοτικές κυκλικές γραμμές στο συγκεκριμένο χώρο και όχι μόνο, δεν είναι πυρηνική φυσική το συμπέρασμα ότι πρέπει να τις διαθέτει ο μεγαλύτερος Δήμος της χώρας.
Βαρβάκειος: Θα είναι αιτία πολέμου, η Βαρβάκειος πρέπει να αναβαθμιστεί, να γίνει δουλειά υποδομών, αλλά πρέπει να μείνει εκεί.
Το ότι οι όροι μας έγιναν δεκτοί, επανέλαβε, μας επέτρεψε να πούμε ναι επί της αρχής. Αλλά έχουμε ξεκαθαρίσει τις «κόκκινες γραμμές» μας. Αν το σχέδιο δεν συνοδευτεί από συγκοινωνιακή αναβάθμιση, αν δεν προχωρήσει η θετική κατοχύρωση των χρήσεων γης και της κατοικίας, δεν θα στηρίξουμε την τελική του μορφή, όταν φτάσει στο ΕΧΣ.

Τέλος, ο κ. Ηλιόπουλος είπε ότι παράλληλα η Ανοιχτή Πόλη θα ανοίξει τον διάλογο για αντίστοιχα πρότζεκτ στις γειτονιές.

Ανέφερε εξάλλου ότι το απόγευμα στις 17.30 γίνεται κινητοποίηση των κατοίκων για τη βίλα Κλωναρίδη, στο Φιξ στα Πατήσια. Ένα κτίριο που έπιασε φωτιά την Δευτέρα 4 Μαΐου, χαρακτηριστικό του ότι ο Δήμος έχει παρατήσει την περιουσία του, την αρχιτεκτονική του μνήμη και κληρονομιά. Στη συνέχεια, θα παραδοθεί και σχετικό ψήφισμα στο Διαμερισματικό Συμβούλιο.

Τι κέρδισε ήδη η Αθήνα από τους όρους της Ανοιχτής Πόλης για την ανάπλαση

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, σε κάθε κάτοικο της Αθήνας αντιστοιχούν μόλις 0,96 τ.μ. πρασίνου, τη στιγμή που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) θεωρεί πως η ελάχιστη αναλογία πρασίνου στις πόλεις δεν πρέπει να είναι κάτω από 9 τ.μ. ανά κάτοικο. Πέρα από αυτό, όσοι ζούμε στην πόλη παρατηρούμε ότι η συντήρηση αυτών των λίγων χώρων πρασίνου είναι, αν μη τι άλλο, πλημμελής. Και, δυστυχώς, αυτές οι λιγοστές γωνιές πρασίνου δεν αξιοποιούνται αποτελεσματικά προς όφελος της ποιότητας ζωής των δημοτών.

Πάρκα παρατημένα και αφώτιστα, χωρίς υποδομές που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν δημιουργικά από τους κατοίκους είναι η συνήθης εικόνα. Το πράσινο δεν αποτελεί προτεραιότητα της δημοτικής αρχής Μπακογιάννη, όπως δεν ήταν και για τις προηγούμενες διοικήσεις. Αυτό έγινε ξεκάθαρο και με την παρουσίαση του Τεχνικού Προγράμματος του Δήμου Αθηναίων, όπου στο πράσινο διατίθενται μόλις 6,5 από τα 261 εκατ. ευρώ του όλου προγράμματος. Την ίδια στιγμή, οι δράσεις για την κλιματική αλλαγή απουσιάζουν, ενώ το Τεχνικό Πρόγραμμα δεν προβλέπει ούτε ένα “πάρκο τσέπης”. Να σημειώσουμε ότι στο πρόγραμμα της «Ανοιχτής Πόλης» είχαμε προβλέψει τη δημιουργία τουλάχιστον 15 τέτοιων πάρκων για το 2020.

Μπορεί η δημοτική αρχή να μην έχει σχέδιο για τη δημιουργία νέων χώρων πρασίνου μέσα στην πόλη, έχει όμως το παραδοσιακό σχέδιο για την ενίσχυση της “ευπαθούς ομάδας” των εργολάβων. Συγκεκριμένα τον περασμένο Δεκέμβριο η πλειοψηφία εισηγήθηκε τη δέσμευση 37 εκατ. ευρώ για το χρονικό διάστημα 2020 – 2023 για τη σύναψη συμβάσεων και την ανάθεση σε ιδιώτες των υπηρεσιών της Διεύθυνσης Πρασίνου. Δηλαδή της κλάδευσης, της συντήρησης και ανάπλασης πλατειών, πεζοδρόμων και λοιπών χώρων πρασίνου.

Για την «Ανοιχτή Πόλη», τα πάρκα και οι κοινόχρηστοι πράσινοι χώροι δεν είναι μια πολυτέλεια αναψυχής, αλλά ένας πολύτιμος πόρος που η πόλη δεν μπορεί να σπαταλά, ιδιαίτερα τη στιγμή που η κλιματική αλλαγή είναι παρούσα και απειλεί την καθημερινότητά μας εδώ και τώρα. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θα κουραστούμε να μιλάμε για την ανάγκη ενός δυναμικού σχεδιασμού, που να βάζει σε πρώτο πλάνο τα πάρκα τσέπης που είναι τόσο απαραίτητα για να ανασάνουν οι γειτονιές. Γι’ αυτό ξεκινήσαμε, με τη δεντροφύτευση που οργανώσαμε στο πάρκο “Βασίλης Αυλωνίτης” στη Ριζούπολη, την καμπάνια «Κάθε Τετραγωνικό Μετράει», με την οποία διεκδικούμε τους διάσπαρτους δημόσιους χώρους που θα μπορούσαν να γίνουν από μικρά έως μεγάλα πάρκα και να αναβαθμίσουν την καθημερινότητα των κατοίκων της πόλης. Γι’ αυτό επίσης μιλάμε για έναν ολιστικό σχεδιασμό που θα “δένει” τις υπηρεσίες πρασίνου με ένα σύγχρονο και αποκεντρωμένο σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων που θα αξιοποιεί τα κλαδέματα για κομποστοποίηση. Γι’ αυτό, τέλος, μιλάμε για την ανάγκη να ενισχυθούν οι υπηρεσίες πρασίνου υλικοτεχνικά αλλά και με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ώστε να αντιμετωπιστεί η υποστελέχωση και η γήρανση του προσωπικού, χωρίς να οδηγηθεί ο Δήμος Αθηναίων στη δοκιμασμένη μη λύση των εργολάβων που ξέρουμε πια καλά ότι οδηγεί σε χειρότερες υπηρεσίες υψηλότερου κόστους και αναξιοπρεπείς όρους εργασίας.

Αντίθετα, η λογική της δημοτικής αρχής Μπακογιάννη οδηγεί με νομοτέλεια σε έναν δήμο που πολύ σύντομα δεν θα διαθέτει καν υπηρεσίες πρασίνου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής των δημοτών αλλά και για τους εργαζόμενους του Δήμου Αθηναίων.

Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Ο δημόσιος χώρος αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί πεδίο συγκρούσεων. Οι πολιτικές για τα ζητήματα του δημόσιου χώρου ποτέ δεν ήταν ουδέτερες. Το ίδιο ισχύει και για τα κενά που μπορεί να δημιουργούνται από την απουσία δημόσιας πολιτικής.

Έχοντας αυτό κατά νουν, ας σκεφτούμε το εξής παράδοξο: πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι το όποιο σχέδιο του Δήμου Αθηναίων όταν ο ίδιος ο δήμος δεν μπορεί να ορίσει τι του ανήκει μέσα στην πόλη; Γιατί αυτό συμβαίνει σήμερα. Ο κεντρικός δήμος της πρωτεύουσας της χώρας αδυνατεί να ορίσει το κτηριακό απόθεμα και τους αδόμητους χώρους που αποτελούν δημοτική περιουσία.

Η αδυναμία αυτή δεν αποτελεί κάποια σχεδιαστική «αποτυχία», αλλά μια βαθύτατα πολιτική επιλογή. Την επιλογή η λειτουργία του δημόσιου χώρου να ορίζεται από τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς και όχι μέσα από μια δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία που οργανώνεται και υλοποιείται από τη δημοτική αρχή.

Αν συνυπολογίσουμε και τα ερωτήματα που θέτει η κλιματική κρίση, τότε η σημασία ενός ριζοσπαστικού πλαισίου πολιτικής για την πόλη και τον δημόσιο χώρο γίνεται ακόμα πιο ορατή. Δυστυχώς, αυτός ο προβληματισμός δεν φαίνεται να απασχολεί τη σημερινή δημοτική αρχή. Ίσως κάποιοι να θυμούνται μια απαξιωτική αναφορά του Κ. Μπακογιάννη στα ζητήματα της κλιματικής κρίσης σε μια προεκλογική συζήτηση στην ΕΡΤ. Χαρακτηριστικά είχε πει: «Δεν ενδιαφέρει τους δημότες η άποψη του δημάρχου για το λιώσιμο τον πάγων». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν απλώς μια λεκτική υπερβολή. Αν όμως ρίξουμε μια ματιά στον πρώτο προϋπολογισμό και στο τεχνικό πρόγραμμα που ψήφισε η διοίκησή του, θα δούμε ότι η απαξίωση αυτή διαπερνά σήμερα την επίσημη πολιτική του Δήμου Αθηναίων.

Διαχείριση απορριμμάτων
Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης απορριμμάτων, ούτε σχεδιασμός για ουσιαστική αναβάθμιση στο θέμα του πρασίνου. Η Αθήνα θα συνεχίσει να αποτελεί μια πόλη που ενώ θα έπρεπε να στέλνει για ταφή το 25% των απορριμμάτων της, στέλνει πάνω από 90%. Το πιο εξωφρενικό είναι ότι ο δήμος, στις παραμονές του 2020, δεν έχει σχεδιάσει ούτε ένα συγκεκριμένο βήμα για την αλλαγή αυτής της κατάστασης. Μια αλλαγή που προϋποθέτει ανακύκλωση στην πηγή, κομποστοποίηση και δημιουργία πράσινων σημείων μέσα στην πόλη. Παράλληλα, χρειάζεται και πολιτική για την μείωση του όγκου των απορριμμάτων, όπως π.χ. η δημιουργία δικτύου με δημόσιες βρύσες που θα μειώσει την κατανάλωση πλαστικού.

Ας σκεφτούμε λίγο τη σημασία του τελευταίου, φαινομενικά δευτερεύοντος μέτρου, σε μια πόλη με περισσότερους από 5 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο. Τα παραπάνω συνδέονται άμεσα και με την καθολική αίσθηση που υπάρχει σήμερα στους κατοίκους, ότι η Αθήνα είναι μια πόλη βρόμικη. Για να το πούμε διαφορετικά, αν η Αθήνα δεν μάθει να κάνει ανακύκλωση, δεν μπορεί να γίνει μια καθαρή πόλη.

«Πάρκα τσέπης»
Αν το ζήτημα της διαχείρισης απορριμμάτων φαίνεται δύσκολο, ας πάμε και στα «εύκολα». Προεκλογικά ακούστηκε αρκετά η φράση «πάρκα τσέπης». Δηλαδή μικροί χώροι πρασίνου μέσα στον αστικό ιστό. Μία κίνηση που αν συνδυαστεί και με άλλα μέτρα, π.χ. πράσινες ταράτσες σε δημόσια κτήρια / σχολεία κ.λπ., μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική αφετηρία όχι μόνο για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην πόλη αλλά και για την έμπρακτη προστασία του κλίματος (προφανώς στην κλίμακα που αντιστοιχεί σε μια Δημοτική Αρχή). Πόσα «πάρκα τσέπης» προβλέπεται να φτιάξει για το 2020 ο Δήμος Αθηναίων; Κανένα.

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;

Συνεχώς επανέρχεται η απορία αν ειδικά μέσα σε έναν φήμο η αντιπολίτευση μπορεί να έχει ρόλο. Η απάντηση της «Ανοιχτής Πόλης» είναι ξεκάθαρη: ναι. Υπάρχουν όμως μια σειρά προϋποθέσεις για να υπηρετήσουμε αυτό το «ναι». Δική μας δουλειά είναι να δείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και διαφορετικά. Άρα στην απουσία σχεδιασμού για τη δημιουργία χώρων πρασίνου δεν μπορούμε απλώς να καθόμαστε να «γκρινιάζουμε» στις συνεδριάσεις.

Δράση στις γειτονιές, προγραμματική δουλειά
Οργανώνουμε μαζί με τις γειτονιές κινητοποιήσεις που διεκδικούν, καθαρίζουν και δενδροφυτεύουν χώρους που θα έπρεπε να φροντίζει η δημοτική αρχή. Την ίδια στιγμή, δεν ξεχνάμε διαρκώς να επεξεργαζόμαστε το προγραμματικό μας πλαίσιο. Στη βάση ενός δημιουργικού άγχους που ορίζεται από το ερώτημα: αν είχαμε εμείς την ευθύνη της διοίκησης, με βάση τις σημερινές συνθήκες και όχι αυτές που θα επιθυμούσαμε, τι πολιτική θα ασκούσαμε και ποιες θα ήταν οι προτεραιότητές μας; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να υποτιμήσουμε ούτε τη σύνδεση με τις γειτονιές και την κινηματική δράση ούτε την προγραμματική δουλειά.

Υπάρχει εδώ όμως και μια κρίσιμη παρατήρηση, που αφορά συνολικότερα τη δουλειά μας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έχουμε υποτιμήσει, παρά τις διακηρυκτικές μας αρχές, το συγκεκριμένο πεδίο και αυτή την υποτίμηση την πληρώνουμε. Πρώτα από όλα με όρους εκλογικών αποτελεσμάτων. Ταυτόχρονα όμως και με όρους συνολικότερου στρατηγικού ελλείμματος. Σε πόσες από τις περιπτώσεις που η Αριστερά έχει ασκήσει διοίκηση μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αποτέλεσε ένα ανταγωνιστικό προς το κυρίαρχο αντιπαράδειγμα;

Δεν υποτιμώ καθόλου την αξία μιας χρηστής και αποτελεσματικής διοίκησης, με κοινωνική ευαισθησία. Το αντίθετο. Αλλά πιστεύω ότι όλοι μας θα συμφωνήσουμε ότι ο στόχος της Αριστεράς δεν μπορεί να περιορίζεται σε αυτό. Εδώ αποτυπώνεται ένα συνολικό έλλειμμα του χώρου και η συλλογική μας ευθύνη να το υπερβούμε. Στον βαθμό λοιπόν που θα αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως μια κρίσιμη μεταβλητή για ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό αριστερό σχέδιο, θα μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε μια σημαντική δυναμική για ουσιαστικές κοινωνικές αλλαγές.

Νάσος Ηλιόπουλος: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Άρθρο του υποψηφίου δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

 

Η Αθήνα είναι μια βρόμικη πόλη. Το ξέρω καλά αυτό, όπως το ξέρει κάθε άνθρωπος που ζει και περπατάει την Αθήνα. Το ίδιο άκουσα και στις εφτά δημοτικές κοινότητες που επισκέφτηκα με την «Ανοιχτή Πόλη».

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν ο Δήμος Αθηναίων είναι ένας πλούσιος δήμος με φτωχή διαχείριση; Στον προϋπολογισμό καταγράφεται ότι ο δήμος απορρόφησε λιγότερο από το 40% των κονδυλίων που είχαν προγραμματιστεί για τις υπηρεσίες καθαριότητας. Υπάρχει όμως και άλλο ένα κρίσιμο στοιχείο που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να απασχολεί τον δημόσιο διάλογο. Το μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων που ακολουθεί η Αθήνα έχει φτάσει στα όριά του.

Η λογική μέχρι σήμερα ήταν: όλα τα σκουπίδια στον ΧΥΤΑ Φυλής -όλα τα σκουπίδια κάτω από τη γη-, όλο το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η Αθήνα εδώ, αντί να είναι κομμάτι της λύσης, είναι κομμάτι του προβλήματος.

Η Αθήνα δεν θα είναι μια καθαρή πόλη αν δεν κερδίσουμε το στοίχημα της ανακύκλωσης. Ο Δήμος Αθηναίων δεν κατάρτισε ποτέ ένα σύγχρονο, ουσιαστικό και αποτελεσματικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων.

Το αποτέλεσμα; Ανακυκλώνει μόλις το 5% των απορριμμάτων και στέλνει για ταφή το 92%. Επιπρόσθετα τα απορρίμματα που στέλνει ο Δήμος Αθηναίων για ταφή αυξάνονται. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή. Επιλογή που οι καταστροφικές διαστάσεις της θα γίνουν ορατές όταν, μέσα στο 2020, κλείσει ο ΧΥΤΑ Φυλής.

Κατά συνέπεια οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με ένα άμεσο πρόβλημα που συνδέεται με μια σημαντική πρόσκληση της εποχής μας: την προστασία του περιβάλλοντος. Οφείλουμε να δράσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, έχοντας στόχο τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης που επικρατεί έως τώρα. Πρέπει να σκεφτούμε τη διαχείριση των απορριμμάτων από την αρχή. Και για να γίνει αυτό, το πρώτο βήμα είναι η άμεση κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σύγχρονου τοπικού σχεδίου διαχείρισης.

Το σχέδιο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει τη σύγκρουση με την πολιτική της ταφής των απορριμμάτων. Είναι περιβαλλοντικά προβληματική και αναποτελεσματική. Η δική μας πρόταση, η πρόταση της «Ανοιχτής Πόλης», περιλαμβάνει ενίσχυση των πολιτικών της ανακύκλωσης, της διαλογής στην πηγή, της κομποστοποίησης και της επανάχρησης.

Η Αθήνα να αποκτήσει μικρά και μεγάλα πράσινα σημεία. Τέτοιες διεσπαρμένες δομές παρουσιάζουν μια σειρά από πλεονεκτήματα: παράγουν ανακυκλώσιμα προϊόντα υψηλότερης ποιότητας και αξίας ενισχύοντας έτσι τον τομέα της κυκλικής οικονομίας, ενώ δημιουργούν και θέσεις εργασίας. Προκαλούν μικρότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση και εξοικονομούν πόρους και ενέργεια. Ετσι θα έχουμε μια πιο καθαρή πόλη με φτηνότερες υπηρεσίες και άρα χαμηλότερα δημοτικά τέλη. Τέλος, ένα τέτοιο σχέδιο προϋποθέτει αλλά και ενισχύει την ενεργοποίηση και συμμετοχή των πολιτών βελτιώνοντας έτσι τον κοινωνικό έλεγχο του κυκλώματος διαχείρισης των απορριμμάτων και την αντιμετώπιση φαινομένων παράνομης διάθεσης.

Καλούμαστε να δράσουμε καινοτόμα και ριζοσπαστικά. Με μια εκτεταμένη εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για την ανακύκλωση και σχετικά προγράμματα εκπαίδευσης στα σχολεία. Με αξιοποίηση σύγχρονων εργαλείων και διασύνδεση των τεχνολογιών αυτών για τη συλλογή δεδομένων. Με αξιοποίηση καλών πρακτικών όπως το waste4think, που υλοποιεί ο Δήμος Χαλανδρίου.

Για εμάς κάθε στοιχείο αυτού του σχεδίου έχει μια κοινή βάση: τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης των απορριμμάτων και την ενίσχυση της υπηρεσίας καθαριότητας του δήμου. Γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ο σύγχρονος και αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης των απορριμμάτων.

Στη μάχη για μια Αθήνα από την αρχή, πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι που κάθε μέρα εργάζονται στην καθαριότητα. Πρέπει να τους διασφαλίσουμε όρους αξιοπρέπειας στην εργασία. Αδυνατώ να κατανοήσω την ιδεοληψία που οδηγεί τον κ. Μπακογιάννη να υπερασπίζεται ότι το ζήτημα της καθαριότητας στην Αθήνα θα λυθεί με τη συμμετοχή εργολάβων. Εκτός και αν δεν είναι ιδεοληψία, αλλά εξυπηρέτηση συμφερόντων. Η Αθήνα όμως δεν μπορεί να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα στον τομέα της καθαριότητας. Πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κατοίκων της.

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Άρθρο του υποψήφιου Δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην Athens Voice, για το σχέδιο του σχετικά με το μέλλον της πλατείας Ομονοίας.

Η πιο παλιά πλατεία της πόλης είναι σίγουρα μια «πονεμένη ιστορία» για τον δήμο της Αθήνας. Πολεοδομικά έχει κομβικό χαρακτήρα, αφού αποτελεί σημείο εκκίνησης των βασικών «οδικών αρτηριών» της πόλης. Συνδέεται με την εμπορική δραστηριότητα και είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της Αθήνας. Μετά από σειρά άστοχων μεταμορφώσεων, έχει μετατραπεί αποκλειστικά σε οδικό κόμβο και βρίσκεται σε μια διαρκή απαξίωση. Μπορεί άραγε η Ομόνοια να μετατραπεί ξανά σε πλατεία; Χρειάζεται επανασχεδιασμός και μια στρατηγική που θα αφορά συνολικά τους δημόσιους χώρους και δη στο ιστορικό κέντρο.

Στον αντίποδα επιφανειακών προσεγγίσεων με πρωταγωνιστές μεγαλοεργολάβους, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο πλέγμα παρεμβάσεων. Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός με στόχο την ελάφρυνση του κυκλοφοριακού φορτίου, που θα καθιστά τους άξονες της πόλης ευδιάκριτους, τόσο προς το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι όσο και προς τον Πειραιά, την εθνική οδό και τα Πατήσια.

Επιπλέον, απαιτείται ουσιαστική φροντίδα του κτιριακού πλούτου. Μπορούν να δημιουργηθούν ζώνες ποιοτικού αστικού περιβάλλοντος που θα αναδείξουν το κέντρο της πόλης, διασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό, απεγκλωβισμό του θερμικού φορτίου και μείωση υλικών όπως το τσιμέντο και η άσφαλτος. Η οπτική από την πλατεία οφείλει να υπογραμμίζει την κεντρική της θέση ως προς τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, τον Λυκαβηττό και τον Πειραιά.

Μια στρατηγική επανασχεδιασμού πρέπει να στοχεύει παράλληλα στην τόνωση της εμπορικής δραστηριότητας και την προσέλκυση καινοτομίας. Πόσο διαφορετικό θα ήταν το κέντρο της πόλης, εάν η δημοτική αρχή είχε μια στρατηγική στη βάση της οποίας θα «ενεργοποιηθούν» στοές, ακάλυπτοι χώροι και θα αναβιώσουν κενά κτίρια;

Ένα πολυπολιτισμικό σημείο συνάντησης, με πράσινο, καφενεία, φωτισμό όλο το 24ωρο, πολιτιστικές δραστηριότητες και ζωντανές στιγμές δημιουργίας μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός ευχάριστου και ασφαλούς σταθμού για κατοίκους και επισκέπτες. Φυσικά,  δεν νοείται ο σχεδιασμός του κέντρου της Αθήνας χωρίς να δίνεται έμφαση στις χρήσεις οικολογικής ευαισθητοποίησης.

Οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αποτυχημένους πειραματισμούς από διαδοχικές διοικήσεις του δήμου. Σήμερα, γινόμαστε ξανά θεατές μιας αποσπασματικής παρέμβασης που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί έναν επανασχεδιασμό για το ιστορικό κέντρο. Από την πλευρά μας, έχουμε τη βούληση, μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο, να υλοποιήσουμε αλλαγές που αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και δίνουν πνοή στο κέντρο της πόλης. Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική και πολεοδομική σημασία της Ομόνοιας, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο με αίγλη και λειτουργικότητα, έναν χώρο ζωής και δημιουργίας στο κέντρο της πόλης που θα μετατραπεί σε πλατεία ξανά…

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Στον Άγιο Παντελεήμονα συνάντησε τυχαία κατοίκους που δεν γνώριζε, στη δεύτερη εμφάνισή του, στα Εξάρχεια λίγες μέρες μετά, δεν συνάντησε κανέναν. Δύο στις δύο φορές ο υποψήφιος για το δήμο της Αθήνας καταφέρνει να κάνει περισσότερο από προφανή την ανύπαρκτη σχέση του με την πόλη.Read More