Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, σε κάθε κάτοικο της Αθήνας αντιστοιχούν μόλις 0,96 τ.μ. πρασίνου, τη στιγμή που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) θεωρεί πως η ελάχιστη αναλογία πρασίνου στις πόλεις δεν πρέπει να είναι κάτω από 9 τ.μ. ανά κάτοικο. Πέρα από αυτό, όσοι ζούμε στην πόλη παρατηρούμε ότι η συντήρηση αυτών των λίγων χώρων πρασίνου είναι, αν μη τι άλλο, πλημμελής. Και, δυστυχώς, αυτές οι λιγοστές γωνιές πρασίνου δεν αξιοποιούνται αποτελεσματικά προς όφελος της ποιότητας ζωής των δημοτών.

Πάρκα παρατημένα και αφώτιστα, χωρίς υποδομές που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν δημιουργικά από τους κατοίκους είναι η συνήθης εικόνα. Το πράσινο δεν αποτελεί προτεραιότητα της δημοτικής αρχής Μπακογιάννη, όπως δεν ήταν και για τις προηγούμενες διοικήσεις. Αυτό έγινε ξεκάθαρο και με την παρουσίαση του Τεχνικού Προγράμματος του Δήμου Αθηναίων, όπου στο πράσινο διατίθενται μόλις 6,5 από τα 261 εκατ. ευρώ του όλου προγράμματος. Την ίδια στιγμή, οι δράσεις για την κλιματική αλλαγή απουσιάζουν, ενώ το Τεχνικό Πρόγραμμα δεν προβλέπει ούτε ένα “πάρκο τσέπης”. Να σημειώσουμε ότι στο πρόγραμμα της «Ανοιχτής Πόλης» είχαμε προβλέψει τη δημιουργία τουλάχιστον 15 τέτοιων πάρκων για το 2020.

Μπορεί η δημοτική αρχή να μην έχει σχέδιο για τη δημιουργία νέων χώρων πρασίνου μέσα στην πόλη, έχει όμως το παραδοσιακό σχέδιο για την ενίσχυση της “ευπαθούς ομάδας” των εργολάβων. Συγκεκριμένα τον περασμένο Δεκέμβριο η πλειοψηφία εισηγήθηκε τη δέσμευση 37 εκατ. ευρώ για το χρονικό διάστημα 2020 – 2023 για τη σύναψη συμβάσεων και την ανάθεση σε ιδιώτες των υπηρεσιών της Διεύθυνσης Πρασίνου. Δηλαδή της κλάδευσης, της συντήρησης και ανάπλασης πλατειών, πεζοδρόμων και λοιπών χώρων πρασίνου.

Για την «Ανοιχτή Πόλη», τα πάρκα και οι κοινόχρηστοι πράσινοι χώροι δεν είναι μια πολυτέλεια αναψυχής, αλλά ένας πολύτιμος πόρος που η πόλη δεν μπορεί να σπαταλά, ιδιαίτερα τη στιγμή που η κλιματική αλλαγή είναι παρούσα και απειλεί την καθημερινότητά μας εδώ και τώρα. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θα κουραστούμε να μιλάμε για την ανάγκη ενός δυναμικού σχεδιασμού, που να βάζει σε πρώτο πλάνο τα πάρκα τσέπης που είναι τόσο απαραίτητα για να ανασάνουν οι γειτονιές. Γι’ αυτό ξεκινήσαμε, με τη δεντροφύτευση που οργανώσαμε στο πάρκο “Βασίλης Αυλωνίτης” στη Ριζούπολη, την καμπάνια «Κάθε Τετραγωνικό Μετράει», με την οποία διεκδικούμε τους διάσπαρτους δημόσιους χώρους που θα μπορούσαν να γίνουν από μικρά έως μεγάλα πάρκα και να αναβαθμίσουν την καθημερινότητα των κατοίκων της πόλης. Γι’ αυτό επίσης μιλάμε για έναν ολιστικό σχεδιασμό που θα “δένει” τις υπηρεσίες πρασίνου με ένα σύγχρονο και αποκεντρωμένο σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων που θα αξιοποιεί τα κλαδέματα για κομποστοποίηση. Γι’ αυτό, τέλος, μιλάμε για την ανάγκη να ενισχυθούν οι υπηρεσίες πρασίνου υλικοτεχνικά αλλά και με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ώστε να αντιμετωπιστεί η υποστελέχωση και η γήρανση του προσωπικού, χωρίς να οδηγηθεί ο Δήμος Αθηναίων στη δοκιμασμένη μη λύση των εργολάβων που ξέρουμε πια καλά ότι οδηγεί σε χειρότερες υπηρεσίες υψηλότερου κόστους και αναξιοπρεπείς όρους εργασίας.

Αντίθετα, η λογική της δημοτικής αρχής Μπακογιάννη οδηγεί με νομοτέλεια σε έναν δήμο που πολύ σύντομα δεν θα διαθέτει καν υπηρεσίες πρασίνου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής των δημοτών αλλά και για τους εργαζόμενους του Δήμου Αθηναίων.

Να δημιουργηθούν επειγόντως «πάρκα τσέπης» στην Αθήνα

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Άρθρο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Ο δημόσιος χώρος αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί πεδίο συγκρούσεων. Οι πολιτικές για τα ζητήματα του δημόσιου χώρου ποτέ δεν ήταν ουδέτερες. Το ίδιο ισχύει και για τα κενά που μπορεί να δημιουργούνται από την απουσία δημόσιας πολιτικής.

Έχοντας αυτό κατά νουν, ας σκεφτούμε το εξής παράδοξο: πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι το όποιο σχέδιο του Δήμου Αθηναίων όταν ο ίδιος ο δήμος δεν μπορεί να ορίσει τι του ανήκει μέσα στην πόλη; Γιατί αυτό συμβαίνει σήμερα. Ο κεντρικός δήμος της πρωτεύουσας της χώρας αδυνατεί να ορίσει το κτηριακό απόθεμα και τους αδόμητους χώρους που αποτελούν δημοτική περιουσία.

Η αδυναμία αυτή δεν αποτελεί κάποια σχεδιαστική «αποτυχία», αλλά μια βαθύτατα πολιτική επιλογή. Την επιλογή η λειτουργία του δημόσιου χώρου να ορίζεται από τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς και όχι μέσα από μια δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία που οργανώνεται και υλοποιείται από τη δημοτική αρχή.

Αν συνυπολογίσουμε και τα ερωτήματα που θέτει η κλιματική κρίση, τότε η σημασία ενός ριζοσπαστικού πλαισίου πολιτικής για την πόλη και τον δημόσιο χώρο γίνεται ακόμα πιο ορατή. Δυστυχώς, αυτός ο προβληματισμός δεν φαίνεται να απασχολεί τη σημερινή δημοτική αρχή. Ίσως κάποιοι να θυμούνται μια απαξιωτική αναφορά του Κ. Μπακογιάννη στα ζητήματα της κλιματικής κρίσης σε μια προεκλογική συζήτηση στην ΕΡΤ. Χαρακτηριστικά είχε πει: «Δεν ενδιαφέρει τους δημότες η άποψη του δημάρχου για το λιώσιμο τον πάγων». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν απλώς μια λεκτική υπερβολή. Αν όμως ρίξουμε μια ματιά στον πρώτο προϋπολογισμό και στο τεχνικό πρόγραμμα που ψήφισε η διοίκησή του, θα δούμε ότι η απαξίωση αυτή διαπερνά σήμερα την επίσημη πολιτική του Δήμου Αθηναίων.

Διαχείριση απορριμμάτων
Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης απορριμμάτων, ούτε σχεδιασμός για ουσιαστική αναβάθμιση στο θέμα του πρασίνου. Η Αθήνα θα συνεχίσει να αποτελεί μια πόλη που ενώ θα έπρεπε να στέλνει για ταφή το 25% των απορριμμάτων της, στέλνει πάνω από 90%. Το πιο εξωφρενικό είναι ότι ο δήμος, στις παραμονές του 2020, δεν έχει σχεδιάσει ούτε ένα συγκεκριμένο βήμα για την αλλαγή αυτής της κατάστασης. Μια αλλαγή που προϋποθέτει ανακύκλωση στην πηγή, κομποστοποίηση και δημιουργία πράσινων σημείων μέσα στην πόλη. Παράλληλα, χρειάζεται και πολιτική για την μείωση του όγκου των απορριμμάτων, όπως π.χ. η δημιουργία δικτύου με δημόσιες βρύσες που θα μειώσει την κατανάλωση πλαστικού.

Ας σκεφτούμε λίγο τη σημασία του τελευταίου, φαινομενικά δευτερεύοντος μέτρου, σε μια πόλη με περισσότερους από 5 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο. Τα παραπάνω συνδέονται άμεσα και με την καθολική αίσθηση που υπάρχει σήμερα στους κατοίκους, ότι η Αθήνα είναι μια πόλη βρόμικη. Για να το πούμε διαφορετικά, αν η Αθήνα δεν μάθει να κάνει ανακύκλωση, δεν μπορεί να γίνει μια καθαρή πόλη.

«Πάρκα τσέπης»
Αν το ζήτημα της διαχείρισης απορριμμάτων φαίνεται δύσκολο, ας πάμε και στα «εύκολα». Προεκλογικά ακούστηκε αρκετά η φράση «πάρκα τσέπης». Δηλαδή μικροί χώροι πρασίνου μέσα στον αστικό ιστό. Μία κίνηση που αν συνδυαστεί και με άλλα μέτρα, π.χ. πράσινες ταράτσες σε δημόσια κτήρια / σχολεία κ.λπ., μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική αφετηρία όχι μόνο για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην πόλη αλλά και για την έμπρακτη προστασία του κλίματος (προφανώς στην κλίμακα που αντιστοιχεί σε μια Δημοτική Αρχή). Πόσα «πάρκα τσέπης» προβλέπεται να φτιάξει για το 2020 ο Δήμος Αθηναίων; Κανένα.

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;

Συνεχώς επανέρχεται η απορία αν ειδικά μέσα σε έναν φήμο η αντιπολίτευση μπορεί να έχει ρόλο. Η απάντηση της «Ανοιχτής Πόλης» είναι ξεκάθαρη: ναι. Υπάρχουν όμως μια σειρά προϋποθέσεις για να υπηρετήσουμε αυτό το «ναι». Δική μας δουλειά είναι να δείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και διαφορετικά. Άρα στην απουσία σχεδιασμού για τη δημιουργία χώρων πρασίνου δεν μπορούμε απλώς να καθόμαστε να «γκρινιάζουμε» στις συνεδριάσεις.

Δράση στις γειτονιές, προγραμματική δουλειά
Οργανώνουμε μαζί με τις γειτονιές κινητοποιήσεις που διεκδικούν, καθαρίζουν και δενδροφυτεύουν χώρους που θα έπρεπε να φροντίζει η δημοτική αρχή. Την ίδια στιγμή, δεν ξεχνάμε διαρκώς να επεξεργαζόμαστε το προγραμματικό μας πλαίσιο. Στη βάση ενός δημιουργικού άγχους που ορίζεται από το ερώτημα: αν είχαμε εμείς την ευθύνη της διοίκησης, με βάση τις σημερινές συνθήκες και όχι αυτές που θα επιθυμούσαμε, τι πολιτική θα ασκούσαμε και ποιες θα ήταν οι προτεραιότητές μας; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να υποτιμήσουμε ούτε τη σύνδεση με τις γειτονιές και την κινηματική δράση ούτε την προγραμματική δουλειά.

Υπάρχει εδώ όμως και μια κρίσιμη παρατήρηση, που αφορά συνολικότερα τη δουλειά μας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Έχουμε υποτιμήσει, παρά τις διακηρυκτικές μας αρχές, το συγκεκριμένο πεδίο και αυτή την υποτίμηση την πληρώνουμε. Πρώτα από όλα με όρους εκλογικών αποτελεσμάτων. Ταυτόχρονα όμως και με όρους συνολικότερου στρατηγικού ελλείμματος. Σε πόσες από τις περιπτώσεις που η Αριστερά έχει ασκήσει διοίκηση μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αποτέλεσε ένα ανταγωνιστικό προς το κυρίαρχο αντιπαράδειγμα;

Δεν υποτιμώ καθόλου την αξία μιας χρηστής και αποτελεσματικής διοίκησης, με κοινωνική ευαισθησία. Το αντίθετο. Αλλά πιστεύω ότι όλοι μας θα συμφωνήσουμε ότι ο στόχος της Αριστεράς δεν μπορεί να περιορίζεται σε αυτό. Εδώ αποτυπώνεται ένα συνολικό έλλειμμα του χώρου και η συλλογική μας ευθύνη να το υπερβούμε. Στον βαθμό λοιπόν που θα αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως μια κρίσιμη μεταβλητή για ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό αριστερό σχέδιο, θα μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε μια σημαντική δυναμική για ουσιαστικές κοινωνικές αλλαγές.

Νάσος Ηλιόπουλος: Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων – Οργανώνοντας την «αποτυχία»

Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Βρόμικη πόλη ή Αθήνα από την αρχή;

Άρθρο του υποψηφίου δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

 

Η Αθήνα είναι μια βρόμικη πόλη. Το ξέρω καλά αυτό, όπως το ξέρει κάθε άνθρωπος που ζει και περπατάει την Αθήνα. Το ίδιο άκουσα και στις εφτά δημοτικές κοινότητες που επισκέφτηκα με την «Ανοιχτή Πόλη».

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν ο Δήμος Αθηναίων είναι ένας πλούσιος δήμος με φτωχή διαχείριση; Στον προϋπολογισμό καταγράφεται ότι ο δήμος απορρόφησε λιγότερο από το 40% των κονδυλίων που είχαν προγραμματιστεί για τις υπηρεσίες καθαριότητας. Υπάρχει όμως και άλλο ένα κρίσιμο στοιχείο που μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να απασχολεί τον δημόσιο διάλογο. Το μοντέλο διαχείρισης των απορριμμάτων που ακολουθεί η Αθήνα έχει φτάσει στα όριά του.

Η λογική μέχρι σήμερα ήταν: όλα τα σκουπίδια στον ΧΥΤΑ Φυλής -όλα τα σκουπίδια κάτω από τη γη-, όλο το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η Αθήνα εδώ, αντί να είναι κομμάτι της λύσης, είναι κομμάτι του προβλήματος.

Η Αθήνα δεν θα είναι μια καθαρή πόλη αν δεν κερδίσουμε το στοίχημα της ανακύκλωσης. Ο Δήμος Αθηναίων δεν κατάρτισε ποτέ ένα σύγχρονο, ουσιαστικό και αποτελεσματικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων.

Το αποτέλεσμα; Ανακυκλώνει μόλις το 5% των απορριμμάτων και στέλνει για ταφή το 92%. Επιπρόσθετα τα απορρίμματα που στέλνει ο Δήμος Αθηναίων για ταφή αυξάνονται. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή. Επιλογή που οι καταστροφικές διαστάσεις της θα γίνουν ορατές όταν, μέσα στο 2020, κλείσει ο ΧΥΤΑ Φυλής.

Κατά συνέπεια οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με ένα άμεσο πρόβλημα που συνδέεται με μια σημαντική πρόσκληση της εποχής μας: την προστασία του περιβάλλοντος. Οφείλουμε να δράσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, έχοντας στόχο τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης που επικρατεί έως τώρα. Πρέπει να σκεφτούμε τη διαχείριση των απορριμμάτων από την αρχή. Και για να γίνει αυτό, το πρώτο βήμα είναι η άμεση κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σύγχρονου τοπικού σχεδίου διαχείρισης.

Το σχέδιο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει τη σύγκρουση με την πολιτική της ταφής των απορριμμάτων. Είναι περιβαλλοντικά προβληματική και αναποτελεσματική. Η δική μας πρόταση, η πρόταση της «Ανοιχτής Πόλης», περιλαμβάνει ενίσχυση των πολιτικών της ανακύκλωσης, της διαλογής στην πηγή, της κομποστοποίησης και της επανάχρησης.

Η Αθήνα να αποκτήσει μικρά και μεγάλα πράσινα σημεία. Τέτοιες διεσπαρμένες δομές παρουσιάζουν μια σειρά από πλεονεκτήματα: παράγουν ανακυκλώσιμα προϊόντα υψηλότερης ποιότητας και αξίας ενισχύοντας έτσι τον τομέα της κυκλικής οικονομίας, ενώ δημιουργούν και θέσεις εργασίας. Προκαλούν μικρότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση και εξοικονομούν πόρους και ενέργεια. Ετσι θα έχουμε μια πιο καθαρή πόλη με φτηνότερες υπηρεσίες και άρα χαμηλότερα δημοτικά τέλη. Τέλος, ένα τέτοιο σχέδιο προϋποθέτει αλλά και ενισχύει την ενεργοποίηση και συμμετοχή των πολιτών βελτιώνοντας έτσι τον κοινωνικό έλεγχο του κυκλώματος διαχείρισης των απορριμμάτων και την αντιμετώπιση φαινομένων παράνομης διάθεσης.

Καλούμαστε να δράσουμε καινοτόμα και ριζοσπαστικά. Με μια εκτεταμένη εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για την ανακύκλωση και σχετικά προγράμματα εκπαίδευσης στα σχολεία. Με αξιοποίηση σύγχρονων εργαλείων και διασύνδεση των τεχνολογιών αυτών για τη συλλογή δεδομένων. Με αξιοποίηση καλών πρακτικών όπως το waste4think, που υλοποιεί ο Δήμος Χαλανδρίου.

Για εμάς κάθε στοιχείο αυτού του σχεδίου έχει μια κοινή βάση: τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης των απορριμμάτων και την ενίσχυση της υπηρεσίας καθαριότητας του δήμου. Γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ο σύγχρονος και αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης των απορριμμάτων.

Στη μάχη για μια Αθήνα από την αρχή, πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι που κάθε μέρα εργάζονται στην καθαριότητα. Πρέπει να τους διασφαλίσουμε όρους αξιοπρέπειας στην εργασία. Αδυνατώ να κατανοήσω την ιδεοληψία που οδηγεί τον κ. Μπακογιάννη να υπερασπίζεται ότι το ζήτημα της καθαριότητας στην Αθήνα θα λυθεί με τη συμμετοχή εργολάβων. Εκτός και αν δεν είναι ιδεοληψία, αλλά εξυπηρέτηση συμφερόντων. Η Αθήνα όμως δεν μπορεί να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα στον τομέα της καθαριότητας. Πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κατοίκων της.

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Τι αλλάζει στην Ομόνοια;

Άρθρο του υποψήφιου Δημάρχου, Νάσου Ηλιόπουλου, στην Athens Voice, για το σχέδιο του σχετικά με το μέλλον της πλατείας Ομονοίας.

Η πιο παλιά πλατεία της πόλης είναι σίγουρα μια «πονεμένη ιστορία» για τον δήμο της Αθήνας. Πολεοδομικά έχει κομβικό χαρακτήρα, αφού αποτελεί σημείο εκκίνησης των βασικών «οδικών αρτηριών» της πόλης. Συνδέεται με την εμπορική δραστηριότητα και είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της Αθήνας. Μετά από σειρά άστοχων μεταμορφώσεων, έχει μετατραπεί αποκλειστικά σε οδικό κόμβο και βρίσκεται σε μια διαρκή απαξίωση. Μπορεί άραγε η Ομόνοια να μετατραπεί ξανά σε πλατεία; Χρειάζεται επανασχεδιασμός και μια στρατηγική που θα αφορά συνολικά τους δημόσιους χώρους και δη στο ιστορικό κέντρο.

Στον αντίποδα επιφανειακών προσεγγίσεων με πρωταγωνιστές μεγαλοεργολάβους, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο πλέγμα παρεμβάσεων. Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός με στόχο την ελάφρυνση του κυκλοφοριακού φορτίου, που θα καθιστά τους άξονες της πόλης ευδιάκριτους, τόσο προς το Σύνταγμα και το Μοναστηράκι όσο και προς τον Πειραιά, την εθνική οδό και τα Πατήσια.

Επιπλέον, απαιτείται ουσιαστική φροντίδα του κτιριακού πλούτου. Μπορούν να δημιουργηθούν ζώνες ποιοτικού αστικού περιβάλλοντος που θα αναδείξουν το κέντρο της πόλης, διασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό, απεγκλωβισμό του θερμικού φορτίου και μείωση υλικών όπως το τσιμέντο και η άσφαλτος. Η οπτική από την πλατεία οφείλει να υπογραμμίζει την κεντρική της θέση ως προς τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, τον Λυκαβηττό και τον Πειραιά.

Μια στρατηγική επανασχεδιασμού πρέπει να στοχεύει παράλληλα στην τόνωση της εμπορικής δραστηριότητας και την προσέλκυση καινοτομίας. Πόσο διαφορετικό θα ήταν το κέντρο της πόλης, εάν η δημοτική αρχή είχε μια στρατηγική στη βάση της οποίας θα «ενεργοποιηθούν» στοές, ακάλυπτοι χώροι και θα αναβιώσουν κενά κτίρια;

Ένα πολυπολιτισμικό σημείο συνάντησης, με πράσινο, καφενεία, φωτισμό όλο το 24ωρο, πολιτιστικές δραστηριότητες και ζωντανές στιγμές δημιουργίας μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός ευχάριστου και ασφαλούς σταθμού για κατοίκους και επισκέπτες. Φυσικά,  δεν νοείται ο σχεδιασμός του κέντρου της Αθήνας χωρίς να δίνεται έμφαση στις χρήσεις οικολογικής ευαισθητοποίησης.

Οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αποτυχημένους πειραματισμούς από διαδοχικές διοικήσεις του δήμου. Σήμερα, γινόμαστε ξανά θεατές μιας αποσπασματικής παρέμβασης που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί έναν επανασχεδιασμό για το ιστορικό κέντρο. Από την πλευρά μας, έχουμε τη βούληση, μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο, να υλοποιήσουμε αλλαγές που αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και δίνουν πνοή στο κέντρο της πόλης. Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική και πολεοδομική σημασία της Ομόνοιας, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο με αίγλη και λειτουργικότητα, έναν χώρο ζωής και δημιουργίας στο κέντρο της πόλης που θα μετατραπεί σε πλατεία ξανά…

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Η απέραντη μοναξιά του Κώστα Μπακογιάννη

Στον Άγιο Παντελεήμονα συνάντησε τυχαία κατοίκους που δεν γνώριζε, στη δεύτερη εμφάνισή του, στα Εξάρχεια λίγες μέρες μετά, δεν συνάντησε κανέναν. Δύο στις δύο φορές ο υποψήφιος για το δήμο της Αθήνας καταφέρνει να κάνει περισσότερο από προφανή την ανύπαρκτη σχέση του με την πόλη.Read More