Νάσος Ηλιόπουλος: Αν χρειαστεί θα συγκρουστώ και με το κόμμα μου για το καλό της Αθήνας

Νάσος Ηλιόπουλος: Αν χρειαστεί θα συγκρουστώ και με το κόμμα μου για το καλό της Αθήνας

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος, παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο CNN Greece και τον δημοσιογράφο Αδάμο Ζαχαριάδη.

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος, παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο CNN Greece και τον δημοσιογράφο Αδάμο Ζαχαριάδη.

Ο Νάσος Ηλιόπουλος εξέφρασε τη δέσμευση του να παραμείνει στην τοπική αυτοδιοίκηση ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ενώ σημείωσε ότι είναι έτοιμος να συγκρουστεί ακόμα και με το κόμμα από το οποίο υποστηρίζεται, αν κρίνει ότι αυτό θα εξυπηρετήσει το συμφέρον της πρωτεύουσας.

Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στις προτάσεις της «Ανοιχτής Πόλης» για την ασφάλεια, στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των δύο άλλων βασικών υποψηφίων αλλά και στο αρχικό «πρόβλημα» αναγνωρισιμότητας του.

Για το ζήτημα της Καθαριότητας ο Νάσος Ηλιόπουλος δήλωσε: «Το στρατηγικό όμως ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Αθήνα, και μου προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση που δεν τίθεται από τους συνυποψηφίους μου, είναι το ζήτημα συνολικότερα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Να το πω με μία φράση, αν η Αθήνα δε μάθει να κάνει ανακύκλωση, δεν μπορεί να έιναι καθαρή πόλη. Η Αθήνα αυτή τη στιγμή, θα έπρεπε να στέλνει για ταφή το 25% των απορριμμάτων της και στέλνει για ταφή το 92% των απορριμμάτων της. Θα έπρεπε να ανακυκλώνει το 50% και ανακοινώνει μόνο το 5%. Ο Δήμος θα έπρεπε να έχει ένα πραγματικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων».

Η συνέντευξη του Ν. Ηλιόπουλου όπως δημοσιεύθηκε στο CNN.gr:

Τη δέσμευση ότι θα παραμείνει στην τοπική αυτοδιοίκηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, εκφράζει ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, Νάσος Ηλιόπουλος σε συνέντευξή του στο CNN Greece.

Παράλληλα, σημειώνει ότι είναι έτοιμος να συγκρουστεί ακόμα και με το κόμμα του αν αυτό κρίνει ότι θα εξυπηρετήσει το συμφέρον της πρωτεύουσας ενώ υποστηρίζει ότι γνωρίζει καλύτερα από τους άλλους υποψήφιους την Αθήνα καθώς σε αυτήν γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει.

Ο Νάσος Ηλιόπουλος αναπτύσσει τις προτάσεις του για την ασφάλεια, την καθαριότητα και την βραχυχρόνια μίσθωση, εκφράζει τη βεβαιότητα ότι θα είναι στον δεύτερο γύρο με προοπτική νίκης, και μιλά για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των δύο άλλων βασικών υποψηφίων.

«Με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα την πρόταση της Ανοιχτής Πόλης να είμαι υποψήφιος για τον Δήμο Αθήνας καθώς γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πρωτεύουσα και από μικρός συμμετείχα στα κινήματα πόλης», λέει ο Νάσος Ηλιόπουλος εξηγώντας την απόφασή του να θέσει υποψηφιότητα για το δήμο της πρωτεύουσας ενώ σημειώνει, παράλληλα, ότι οι σημερινές συνθήκες του επιτρέπουν να πει ότι θα παραμείνει στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης και την επόμενη μέρα.

Υποστηρίζει ότι το αρχικό πρόβλημα αναγνωσιμότητας έχει ήδη ανατραπεί. «Επιπλέον, σε σχέση με τους άλλους υποψήφιους γνωρίζω πολύ καλύτερα την πόλη. Γνωρίζω και την πίσω αυλή της πόλης. Η δικιά μου Αθήνα δεν είναι απλά η Αθήνα της βιτρίνας, του κέντρου. Ξέρω ποιο είναι το πεδίο στο οποίο καλούμαι να δουλέψω», σημειώνει.

«Αισθάνομαι ασφαλής στην Αθήνα», λέει ο κ. Ηλιόπουλος και υπογραμμίζει ότι δεν πρέπει να γενικεύουμε το ζήτημα αλλά να εστιάζουμε εκεί όπου υπάρχει το πρόβλημα. «Η ασφάλεια είναι δικαίωμα για όλους. Μια πόλη που οι άνθρωποι ζουν στον φόβο δεν μπορεί να είναι δημοκρατική». Σημειώνει, παράλληλα, ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν κατάφερε να σπάσει το αίσθημα της εγκατάλειψης, λέγοντας, χαρακτηριστικά ότι φέτος για ηλεκτροφωτισμό η δημοτική αρχή δεν έδωσε ούτε ένα ευρώ. Ο κ. Ηλιόπουλος υποστηρίζει, επίσης, ότι οι γειτονιές της Αθήνας θα είναι πολύ πιο ασφαλείς χωρίς τη δράση της Χρυσής Αυγής και παραδέχεται ότι και η Αριστερά ορισμένες φορές υποτίμησε τον ακροδεξιό κίνδυνο.

Αναφορικά με το ζήτημα της βραχυχρόνιας μίσθωσης ο υποψήφιος της Ανοιχτής Πόλης σημειώνει ότι το υπάρχον φορολογικό πλαίσιο, με το οποίο ρυθμίστηκαν το φορολογικά ζητήματα, είναι μια καλή αρχή προκειμένου να μπουν συγκεκριμένοι κανόνες. Υποστηρίζει ότι σε κάθε περίπτωση ο Δήμος της Αθήνας πρέπει να έχει σημαντικό ρόλο στην όποια συζήτηση γίνεται για το συγκεκριμένο ζήτημα κάτι που η παρούσα δημοτική αρχή δεν διεκδίκησε. «Δεν είναι ένα ζήτημα άσπρο-μαύρο. Μέσα στην κρίση υπήρξαν μικροϊδιοκτήτες που μπόρεσαν να συμπληρώσουν το εισόδημά τους αλλά και περιοχές, όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, στις οποίες έδωσε ζωή το Airbnb. Πλέον, όμως βρισκόμαστε στη φάση που μεγάλοι παίκτες αγοράζουν ολόκληρες πολυκατοικίες και διώχνουν τις οικογένειες»,  λέει ο κ. Ηλιόπουλος και προτείνει εξαίρεση των νομικών προσώπων από τη δυνατότητα μίσθωσης , περιορισμό αριθμού διαμερισμάτων ανά ΑΦΜ και χρονικό περιορισμό της μίσθωσης.

«Η Αθήνα έχει χάσει την καρδιά των ανθρώπων της», λέει ο κ. Ηλιόπουλος απαντώντας στο ερώτημα σχετικά με το ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πρωτεύουσα. Αναφορικά με τις δυνατότητες της πόλης οι οποίες δεν αξιοποιούνται ο κ. Ηλιόπουλος υπογραμμίζει το γεγονός ότι η δημοτική αρχή δεν χρησιμοποιεί τα χρηματοδοτικά εργαλεία που διαθέτει.

Αναφορικά με το πώς διαφοροποιούνται τα δεδομένα με την απλή αναλογική, ο Νάσος Ηλιόπουλος σημειώνει ότι είναι έτοιμος για συνεργασίες καθώς «αν δεν συνεργαστείς δεν μπορείς να δουλέψεις στην τοπική αυτοδιοίκηση», όμως υπογραμμίζει ότι αυτό πρέπει να γίνει πάνω στα συγκεκριμένα προβλήματα της πόλης και όχι με συνδιαλλαγή. «Δεν μπορούμε, όμως, να έχουμε οποιαδήποτε μορφής συνεργασία με τους νέο-ναζιστές της Χρυσής Αυγής».

Το δίλημμα των εκλογών είναι «Αθήνα από τα παλιά ή Αθήνα από την αρχή», λέει ο κ. Ηλιόπουλος και σημειώνει ότι στο ψηφοδέλτιο του κ. Μπακογιάννη βρίσκονται πρόσωπα που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της πρωτεύουσας.

Σχετικά με το αν το δίλημμα «πρόοδος ή συντήρηση» αντανακλά και στις δημοτικές εκλογές και απαντώντας σε ερώτημα για το τι θα πράξει σε περίπτωση που δεν είναι στον δεύτερο γύρο, ο κ. Ηλιόπουλος σημειώνει: «Η δικιά μας εκτίμηση είναι ότι είμαστε στο δεύτερο γύρο και πάμε για να κερδίσουμε. Θα ήμουν όμως αναντίστοιχος αν σας έλεγα ότι το δίλημμα αυτό δεν αντανακλάται με τα δικά του χαρακτηριστικά και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν κατεβαίνουμε όμως για μια καταγραφή. Κατεβαίνουμε για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Νάσος Ηλιόπουλος: Οι συνομήλικοί μου δεν είναι πειραματόζωα – Κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια Αθηναίων

Νάσος Ηλιόπουλος: Οι συνομήλικοί μου δεν είναι πειραματόζωα – Κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια Αθηναίων

Συνέντευξη στην εφημερίδα Sportime και το sportime.gr παραχώρησε o Νάσος Ηλιόπουλος.

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, επανέλαβε στον δημοσιογράφο Σπύρο Οικόπουλο την τεκμηριωμένη θέση του για κοινωνική κατοικία, από το κτιριακό απόθεμα του Δήμου, σε νέα ζευγάρια Αθηναίων, ως απάντηση στην αύξηση ενοικίων και τη βραχυχρόνια μίσθωση. «Οι συνομήλικοί μου δεν είναι πειραματόζωα. Είναι η γενιά που έχει τις ικανότητες και την επάρκεια να δημιουργήσει μία πόλη από την αρχή. Και η πόλη πρέπει να τους παρέχει χώρο και δυνατότητες κρατώντας τους στην πόλη. Μία πρόταση για αυτό; Κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια Αθηναίων», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Υπογράμμισε επίσης τη δέσμευσή του για δημιουργία σύγχρονης δημοτικής συγκοινωνίας και τόνισε πως «σαν ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η Αθήνα οφείλει να έχει ουσιαστική και δομημένη δημοτική συγκοινωνία, άμεσα συνδεδεμένη με τα μέσα σταθερής τροχιάς, τον ηλεκτρικό και το μετρό. Θα συμβάλει στην «επικοινωνία» διαφορετικών γειτονιών. Παράλληλα, προτείνουμε την λειτουργία του μετρό σε 24ωρη βάση τα σαββατοκύριακα. Αυτό δεν είναι κάτι απαγορευτικό, καθώς και νέες θέσεις προκηρύσσονται, αλλά σίγουρα, για τις συγκεκριμένες μέρες είναι το ασφαλέστερο μέσο μετακίνησης.»

Τέλος μίλησε και για τη «σκόνη» που σηκώθηκε όταν τάχθηκε υπέρ του γάμου ομόφυλων ζευγαριών. «Είπα ότι θα είμαι χαρούμενος να τελέσω τον πρώτο γάμο ομόφυλου ζευγαριού στην Αθήνα και έπεσαν κάποιοι να με φάνε. Ειλικρινά, καμία «συμμαχία» με τους ομοφοβικούς και τους σεξιστές. Το να υπερασπίζεσαι τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν θα έπρεπε να αποτελεί είδηση το 2019».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Sportime και στην ιστοσελίδα sportime.gr:

Με τον Νάσο Ηλιόπουλο, υποψήφιο για τη Δημαρχεία στο Δήμο της Αθήνας, βρεθήκαμε σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης, το Καλλιμάρμαρο και κουβεντιάζοντας, φτάσαμε στο Παγκράτι, για να πιούμε έναν καφέ και να συζητήσουμε δημοτικά και όχι μόνο.

Όπως σε κάθε συζήτηση με πολιτικές αποχρώσεις, το αρκτικόλεξο του ονόματός του έκανε την εμφάνισή του, με την απόλυτη, εννοείται ελευθερία να σχολιάσει την κάθε λέξη.

Νεολαία: «Η λέξη στην οποία συμπυκνώνεται η αντίφαση της ελληνικής κοινωνίας. Από τη μια ακούς «να έρθουν νέοι άνθρωποι» και από την άλλη «δίχως εμπειρία πού πας;». Βλέπω αγγελίες για δουλειά: «Ζητείται σερβιτόρος, νέος 18-20 ετών με εμπειρία». Και προφανώς η ίδια αντίφαση διαπερνά και τη συζήτηση γύρω από τα δημόσια αξιώματα. Να τελειώνουμε με όλο αυτό. Οι συνομήλικοί μου δεν είναι πειραματόζωα. Είναι η γενιά που έχει τις ικανότητες και την επάρκεια να δημιουργήσει μία πόλη από την αρχή. Και η πόλη πρέπει να τους παρέχει χώρο και δυνατότητες κρατώντας τους στην πόλη. Μία πρόταση για αυτό; Κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια Αθηναίων».

Αυτοδιοίκηση: «Εργαλείο στα χέρια των πολλών για να αλλάξουμε τις ζωές μας. Θέλουμε έναν Δήμο που θα δίνει περισσότερα σε όσους ζουν και εργάζονται εδώ. Η αυτοδιοίκηση είναι το πεδίο που μπορούμε να κάνουμε θαύματα και να δοκιμάσουμε αυτό που μέχρι χτες φάνταζε ανεδαφικό».

Στόχος: «Αθήνα, πόλη ανοιχτή, προσβάσιμη, ασφαλής. Δίχως να φοβόμαστε τις αντιφάσεις της που συνιστούν τον πυρήνα της γοητείας της. Στόχος μας, η Αθήνα από την αρχή.

Ορια: Η προϋπόθεση της ελευθερίας. Να προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τη λέξη σε μια πρόταση; Ο Δήμος να θεσπίσει όρια στην ανεξέλεγκτη βραχυχρόνια μίσθωση που οδηγεί σε αύξηση των ενοικίων και στην έξωση των παλιών κατοίκων από ολόκληρες γειτονιές».

Συμμαχία: «Ταλαιπωρημένη έννοια. Αν έχουμε κοινό στόχο, τότε ναι μπορούμε να συμμαχήσουμε. Αλλιώς πρόκειται για μια άλλη λέξη από «σ»: συναλλαγή. Καμία συναλλαγή με όσους θέλουν Αθήνα από τα παλιά. Συμμαχία, συζήτηση, συνδιαμόρφωση και συναντίληψη με όσους και όσες θέλουν μία Αθήνα από την αρχή».

Ηγεσία: «Να μην κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Ο καθένας και η καθεμία από εμάς είναι ένας ηγέτης της καθημερινότητάς του. Στην πολιτική αυτό μεταφράζεται στο να υπερασπίζεσαι τα συμφέροντα των πολλών ενάντια στις συντηρητικές αδράνειες και τους οικονομικά ισχυρούς».

Λάθος: «Εχω κάνει. Οχι μόνο ένα! Συνήθως το λάθος από μόνο του δεν είναι καταστροφή. Αυτό που είναι καταστροφικό είναι να το καταχωνιάζει κανείς ή να επιμένει ότι εν τέλει είχε πάντα δίκιο».

Ιεραρχία: «Πιστεύω στην ιεράρχηση των στόχων, όχι στην ιεραρχία ως ένα σύστημα αυστηρής γραφειοκρατικής δομής. Ιεραρχώ ότι στην Αθήνα χρειαζόμαστε άμεσα ένα τοπικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων γιατί το 2020 θα κλείσει ο ΧΥΤΑ Φυλής και θα βρεθούμε πνιγμένοι στα σκουπίδια. Θεωρώ «λάθος» ότι ο κύριος Μπακογιάννης ενσωματώνει στο ψηφοδέλτιό του την «ιεραρχία» της σημερινής διοίκησης Καμίνη επειδή στην πράξη αυτή η «ηγεσία» αποδείχθηκε αναποτελεσματική».

Όπλα:« Πάντα μου άρεσε εκείνη η φωτογραφία που ένας πιτσιρικάς βάζει ένα λουλούδι στην κάνη ενός όπλου. Γιατί δείχνει πιο είναι το πραγματικό μας όπλο: η δημιουργικότητα».

Παλαιοκομματισμός: «Μίζα, διαπλοκή, οικογενειοκρατία, πολιτική για τους λίγους, ξύλινος λόγος, γενικολογίες, έλλειψη πραγματικού σχεδίου. Μπλιαχ».

Οικοδόμημα: «Η λέξη που αποτυπώνει τη συνάντηση του σχεδίου και του οράματος. Ενα οικοδόμημα προϋποθέτει και τα δύο. Να σκεφτούμε την Αθήνα από την αρχή και να έχουμε ένα σχέδιο για να φτάσουμε εκεί. Ανέφερα πριν λίγο την κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια Αθηναίων. Το να είναι ο στόχος μας αυτός, δεν αρκεί. Εχουμε το σχέδιο για το πώς αυτό μπορεί να γίνει: καταγραφή των εγκαταλελειμμένων ακινήτων του δήμου, μελέτες μηχανικών, χρηματοδοτικά εργαλεία για τις εργασίες ανακατασκευής».

Υποστήριξη: «Η πιο ελπιδοφόρα εικόνα της αθηναϊκής ζωής είναι εκείνα τα χέρια που απλώνονται σε όποιον ή όποια έχει την ατυχία να πέσει στο πεζοδρόμιο. Αυτή η στάση πρέπει να διαπεράσει την καθημερινότητά μας. Υποστήριξη σε όσους και όσες έχουν ανάγκη».

ΛΟΑΤΚΙ: «Είπα ότι θα είμαι χαρούμενος να τελέσω τον πρώτο γάμο ομόφυλου ζευγαριού στην Αθήνα και έπεσαν κάποιοι να με φάνε. Ει λικρινά, καμία «συμμαχία» με τους ομοφοβικούς και τους σεξιστές. Το να υπερασπίζεσαι τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν θα έπρεπε να αποτελεί είδηση το 2019».

Οικολογία: «Πράσινο, ποιότητα ζωής, καθαρή πόλη. Να σκεφτούμε τις 400 ταράτσες των σχολείων της Αθήνας ως πράσινα σημεία. Να δουλέψουμε για διαλογή των απορριμμάτων στην πηγή και ανακύκλωση. Να κατοχυρώσουμε τα μεγάλα πάρκα που περιμένουμε εδώ και χρόνια. Η οικολογία δεν είναι λεπτομέρεια της ζωής μας. Είναι η ζωή μας».

Συμβουλή: «Επιτρέπεται να πέσεις. Επιβάλλεται να σηκωθείς».

«Προσβασιμότητα στην πόλη»

Τελειώνοντας το αρκτικόλεξο, συνεχίσαμε την κουβέντα μας, ξεκινώντας από τα μέσα μεταφοράς κι όλους τους τρόπους μετακίνησης μέσα στην πόλη και ο Νάσος μάς είπε. «Υπάρχει ένα κεφάλαιο που λέγεται προσβασιμότητα στην πόλη, κυρίως για τους συνανθρώπους μας με αναπηρία, ή για εκείνους που υποφέρουν από κάποιον τραυματισμό. Η πόλη όπως είναι, κρατάει αυτούς τους ανθρώπους στο σπίτι. Tα πεζοδρόμια, είναι ανύπαρκτα, αλλά και επικίνδυνα, ειδικά όταν βρέχει. Σαν ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η Αθήνα οφείλει να έχει ουσιαστική και δομημένη δημοτική συγκοινωνία, άμεσα συνδεδεμένη με τα μέσα σταθερής τροχιάς, τον ηλεκτρικό και το μετρό. Θα συμβάλει στην «επικοινωνία» διαφορετικών γειτονιών. Παράλληλα, προτείνουμε την λειτουργία του μετρό σε 24ωρη βάση τα σαββατοκύριακα. Αυτό δεν είναι κάτι απαγορευτικό, καθώς και νέες θέσεις προκηρύσσονται, αλλά σίγουρα, για τις συγκεκριμένες μέρες είναι το ασφαλέστερο μέσο μετακίνησης. Σαφώς, δεν είναι όλα στην αρμοδιότητα του Δήμου, αλλά οφείλει να επεμβαίνει με όποιον τρόπο μπορεί, ακόμη και συμβουλευτικό».

Σαν άνθρωπος του ραδιοφώνου, δεν γινόταν να μην ρωτήσω για τον «Αθήνα 984». «Αυτή τη στιγμή είναι ένας οργανισμός που κάθε χρόνο εμφανίζει έλλειμμα. Εχουν ακουστεί διάφορες φήμες, σχετικά με την εξυγίανσή του. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει δημοτική ραδιοφωνία. Απαιτείται ο σταθμός της πόλης, να είναι σταθμός όλων των πολιτών και φυσικά να γίνεται χρηστή οικονομική διαχείριση. Ο Δήμος μπορεί να κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και να βρεθεί τρόπος και επιβίωσης, αλλά και εξυγίανσης, χωρίς να υπάρχουν επιπτώσεις στους εργαζομένους».

Στη συνέχεια, τον ρώτησα για ένα φαινόμενο της εποχή μας, το Airbnb και μας σχολίασε. «Η βραχυχρόνια μίσθωση έχει και θετικές και αρνητικές όψεις. Στην εποχή της κρίσης, μικροί ιδιοκτήτες, αλλά και οι ίδιες οι γειτονιές επωφελήθηκαν. Υπάρχουν όμως και μεγάλοι παίκτες στο χώρο, που ουσιαστικά κάνουν real estate. Σε άλλες πρωτεύουσες έχει αντιμετωπιστεί το ζήτημα. Η λύση είναι μία και αυτή είναι τα όρια. Να μην επιτρέπεται σε νομικά πρόσωπα να χρησιμοποιούν βραχυχρόνια μίσθωση αλλά μόνο σε φυσικά. Σε κάθε ΑΦΜ να αντιστοιχούν για παράδειγμα μέχρι δύο διαμερίσματα. Παράλληλα, να μπει όριο ημερών. Δυστυχώς, μέχρι τώρα ο Δήμος της Αθήνας δεν έχει γνώμη για το ζήτημα. Ουσιαστικά αμφισβητείται το δικαίωμα στην κατοικία, παρόλο που καλύφθηκε το φορολογικό κενό, νομικά».

«Το παν είναι να υπάρχει αξιοπρέπεια για όλους»

Προχωρήσαμε στο θέμα των άστεγων συμπολιτών, ρωτώντας για το αν θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν κτίρια του Δήμου, ή ξενοδοχεία τα οποία δεν λειτουργούν. «Ο Δήμος έχει πολύ σημαντικό κτιριακό απόθεμα, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει η πλήρης καταγραφή του. Πρέπει να υπάρχει στοχευμένη πολιτική στο θέμα της παροχής κατοικίας, για παράδειγμα σε νέα ζευγάρια. Το Γραφείο Στέγασης πρέπει να λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα, δημιουργώντας ακόμα και ενεργειακές κοινότητες, βοηθώντας ομάδες συνανθρώπων, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Το παν είναι να υπάρχει αξιοπρέπεια για όλους. Υπάρχουν χώροι διαθέσιμοι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για στέγαση, αλλά και για δημιουργία πάρκων και χώρων αναψυχής. Ζωντανεύουν πολλά σημεία της πόλης και αυτομάτως αυξάνεται και το αίσθημα ασφάλειας». Εκεί ο Νάσος συμπλήρωσε και το ρόλο που θα πρέπει να έχει η Δημοτική Αστυνομία. «Δεν πρέπει να αντικαθιστά σε καμία περίπτωση το ρόλο και τις αρμοδιότητες της Αστυνομίας, ούτε να έχει και εισπρακτικό ρόλο, αλλά να προστατεύει τους ελεύθερους χώρους της πόλης, όπως παράνομες καταλήψεις πεζοδρομίων και κυρίως τους χώρους και τους τρόπους πρόσβασης των ΑμεΑ».

Μιλώντας για συμμαχίες, αλλά και κόντρες, ο Νάσος μάς είπε. «Μπορώ να συζητήσω με τον οποιοδήποτε για το καλό του Δήμου και των πολιτών, εκτός από τη Χρυσή Αυγή. Επίσης, δεν θα έκανα ποτέ συμμαχίες συναλλαγής, οποιασδήποτε φύσης, γιατί είναι κάτι τελείως ευκαιριακό και κυρίως, έξω από το χαρακτήρα μου». Δεν θα δίσταζε να εναντιωθεί στην Κυβέρνηση, αν επρόκειτο για το καλό του Δήμου. «Είναι λάθος να πιστεύει κάποιος, πως όποιος ανήκει σε κάποια παράταξη, πρέπει να συμφωνεί απόλυτα με την οποιαδήποτε γραμμή έχει ορίσει αυτή. Εχω μάθει να είμαι σε ένα χώρο με πολλές αντιλήψεις. Δεν θα αυτοπροσδιοριζόμουν πολιτικός, αλλά πάντα ήθελα να συμμετέχω στα κοινά, για το καλό όλων, ακόμα κι αν υπάρχουν διαφωνίες με τον οποιοδήποτε. Θα εκφραζόμουν ανοιχτά για όλες τις απόψεις μου, υπερασπίζοντας την πόλη μου».

Κλείνοντας την κουβέντα μας, ζήτησα τη γνώμη του Νάσου για το φαινόμενο της εποχής μας, τα social media. «Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται πλέον να φανταστούν τη ζωή τους, χωρίς αυτά. Φυσικά και ο καθένας τα χρησιμοποιεί με το δικό του τρόπο και για τους δικούς του λόγους και πολλές φορές αντανακλούν και την προσωπικότητα του καθενός, αλλά και τις παθογένειες της κοινωνίας μας».

Κάπως έτσι, ο καφές μας τελείωσε και ήταν μια ξεχωριστή και άκρως ενδιαφέρουσα εμπειρία η κουβέντα μας με το Νάσο Ηλιόπουλο. Τον ευχαριστώ για το χρόνο και την καλή του διάθεση, να μιλήσουμε για πολλά…

Νάσος Ηλιόπουλος: Θα είμαι στο δεύτερο γύρο και στις 3 Ιουνίου θα είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος με σημαντικές ευθύνες

Νάσος Ηλιόπουλος: Θα είμαι στο δεύτερο γύρο και στις 3 Ιουνίου θα είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος με σημαντικές ευθύνες

O υποψήφιος δήμαρχος, με την Ανοιχτή Πόλη, Νάσος Ηλιόπουλος, παραχώρησε συνέντευξη στην huffingtonpost.gr και το δημοσιογράφο Πάνο Τουμάση, ο οποίος γράφει στην εισαγωγή της συνέντευξης: «Η εντύπωση που μπορεί να σχηματίσει κάποιος για το Νάσο Ηλιόπουλο- από κοντά πλέον… Άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ, πίστη στις δυνατότητες του και με εμφανή διάθεση να τη μεταδώσει στους άλλους. Δεν διστάζει να δηλώσει έτοιμος για ρήξεις μπροστά στο καλό του Δήμου, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με την κυβέρνηση του κόμματος που τον στηρίζει»

Ο Νάσος Ηλιόπουλος, μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη και τις λύσεις που προτίθεται να δώσει, ενώ στην ερώτηση σχετικά για το πως θα λύσει τα προβλήματα της Αθήνας, όταν οι προηγούμενοι δήμαρχοι δεν τα κατάφεραν, απάντησε:

«Για τον ίδιο λόγο που μετά την θητεία μου στο Υπουργείο Εργασίας ακούτε συχνά θετικές ειδήσεις από την επιθεώρηση εργασίας σε αντίθεση με το τι γινόταν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Παραλάβαμε αδήλωτη εργασία στο 19,2% και αυτή την στιγμή είναι στο 8,9%. Δεν φοβάμαι ούτε την δουλειά, ούτε την σύγκρουση».

Σε ερώτηση σχετικά με την αυτοδιοίκητή του προϋπηρεσία, ο Νάσος Ηλιόπουλος απάντησε: «Η δική μου προϋπηρεσία στα αθηναϊκά προβλήματα ξεκινάει από όταν γεννήθηκα! Ξέρετε μεγάλωσα στα Πατήσια, οπότε δεν χρειάζομαι οδηγό για να περιηγηθώ στις πίσω αυλές τις πόλης. Αν μιλάμε όμως πιο συγκεκριμένα για την προϋπηρεσία στη διαχείριση, θα έλεγα ότι προσκομίζω την εμπειρία της παρουσίας μου στο ΣΕΠΕ και στο Υπουργείο Εργασίας. ¨Όταν πήγα στο ΣΕΠΕ δεν είχα προϋπηρεσία τυπική στο σώμα επιθεωρητών εργασίας. Μέσα σε λίγους μήνες είχαμε επιβάλει πρόστιμα σε μεγάλες επιχειρήσεις που απασχολούσαν παράνομα και υπερωριακά τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενές τους. Ε, αυτό το μοντέλο θα ακολουθήσω και στο δήμο: ρήξη με τις αδράνειες, άμεσες λύσεις για χρόνια προβλήματα, σχέδιο για μια νέα εικόνα».

Για τους συνυποψηφίους του, ο Νάσος Ηλιόπουλος δήλωσε: «Σε μία φράση, εγώ θα έβλεπα το δίλημμα αυτών των εκλογών ως εξής: Αθήνα από την αρχή ή Αθήνα από τα παλιά. Δυστυχώς και οι δύο υποψηφιότητες (Μπακογιάννης – Γερουλάνος) φέρουν ένα βάρος διοίκησης αυτής της πόλης. Ο κ. Μπακογιάννης έχει φτιάξει ένα συνδυασμό που έχει ανθρώπους που έχουν διοικήσει και σε αυτή τη δημοτική αρχή αλλά και στις προηγούμενες με μεγάλες αποτυχίες στην καθημερινότητα της πόλης.

Ο κ. Γερουλάνος συνεχίζει την παράδοση της παράταξης του κ. Καμίνη. Μιας παράταξης που έχασε την καθημερινότητα της πόλης. Προφανώς και θα πρέπει να συνεργαστούμε σε συγκεκριμένα πεδία, αλλά νομίζω στις πραγματικές λύσεις που χρειάζεται η πόλη, βρίσκονται πάρα πολύ πίσω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουνε οι γειτονιές της Αθήνας και όχι μόνο το ιστορικό κέντρο και η βιτρίνα της πόλης, που μου δίνεται η αίσθηση ότι εστιάζουν και οι δύο, γιατί αυτό είναι το κομμάτι της πόλης που γνωρίζουν».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξη, όπως αυτή δημοσιεύθηκε στο huffingtonpost.gr:

Μιλώντας στη HuffPost Greece για τον Δήμο της Αθήνας που σχεδιάζει, ο Νάσος Ηλιόπουλος αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται.

Σημείο συνάντησης μας για το βιντεοσκοπημένο μέρος της συνέντευξης, ήταν η πλατεία Αυδή, στο Μεταξουργείο. Μεσημέρι μίας ανοιξιάτικης Παρασκευής, σε μία γειτονιά του κέντρου που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «υποβαθμισμένη», αναρωτιόμουν τι έκανε ένα νέο πολιτικό –μόλις 36 ετών- και χωρίς καμία προϋπηρεσία στα δημοτικά πράγματα, να αποφασίσει να ασχοληθεί με τα προβλήματα του Δήμου της Αθήνας.

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Νάσος Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Πληροφορική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Ιστορίας και Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου. Ασχολείται ενεργά με την πολιτική από το 2002, το 2016 ανέλαβε Ειδικός Γραμματέας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας ενώ από τον Φεβρουάριο του 2018 και, για ένα χρόνο, διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας.

Όμως μέχρι την ανακοίνωση του ονόματος του από τον ΣΥΡΙΖΑ ως επικεφαλής του Συνδυασμού «Ανοιχτή Πόλη» και υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά για το Νάσο Ηλιόπουλο.

Παρατήρηση πρώτη: αποδείχθηκε συνεπής στο ραντεβού μας, με ακρίβεια λεπτού. Έφτασε περπατώντας, χωρίς κάποια συνοδεία επιτελών ή φίλων του. Μέχρι να πλησιάσει στο τραπέζι μας, μιλούσε στο κινητό ενώ χαιρετήθηκε και με αρκετούς θαμώνες της πλατείας.

Παρατήρηση δεύτερη: η εντύπωση που μπορεί να σχηματίσει κάποιος για το Νάσο Ηλιόπουλο- από κοντά πλέον… Άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ, πίστη στις δυνατότητες του και με εμφανή διάθεση να τη μεταδώσει στους άλλους. Δεν διστάζει να δηλώσει έτοιμος για ρήξεις μπροστά στο καλό του Δήμου, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με την κυβέρνηση του κόμματος που τον στηρίζει. Μιλά για την σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ μοιράζεται μαζί μας το όραμα του και τα σχέδια που κάνει για την Αθήνα. Ποια είναι ακριβώς; Απαντήσεις στην συνέντευξη που ακολουθεί…

HuffPost: Σχετικά με την υποψηφιότητα σας ως δήμαρχος Αθηναίων. Είστε νέος άνθρωπος. Για ποιον λόγο επιλέξατε να διεκδικήσετε τη δημαρχεία και αν τυχόν ισχύουν όσα ακούγονται περί στενών σχέσεων με τον Αλέξη Τσίπρα δηλαδή ουσιαστικά ότι ήσασταν μια κομματική επιλογή και λόγω της πολύ καλής σχέσης με τον πρωθυπουργό.

ΝΗ: Νομίζω ότι ειδικά ένας κόσμος της γενιάς μου έχει ευθύνη να ασχοληθεί με τα ζητήματα της πόλης αυτή τη στιγμή γιατί είμαστε μια γενιά που στερούμαστε το δικαίωμα να ζήσουμε στο κέντρο της πόλης που έχουμε μεγαλώσει και έχουμε γεννηθεί λόγω του φαινομένου της βραχυχρόνιας μίσθωσης και πως αυτό επηρεάζει το ζήτημα της κατοικίας. Την ίδια στιγμή, ανήκω σε μια γενιά που για πρώτη φορά βάζει με μεγάλη ένταση νέα προβλήματα όπως το οικολογικό ζήτημα και η ανακύκλωση είναι ένα κεντρικό ερώτημα για την Αθήνα και πως η Αθήνα θα είναι μια βιώσιμη πόλη. Ως προς τις προσωπικές σχέσεις, είχα την χαρά να έχω προλάβει και να έχω ζήσει τον Αλέξη Τσίπρα ως γραμματέα της νεολαίας. Δε νομίζω ότι ήταν αυτό το κριτήριο. Η πρόταση ήταν μια ομόφωνη απόφαση της δημοτικής κίνησης, της Ανοιχτής Πόλης και με πολύ μεγάλη χαρά επέλεξα να κάνω αυτό το βήμα και να υπηρετήσω την πόλη στην οποία έχω γεννηθεί, έχω μεγαλώσει και στην οποία ζω αυτή τη στιγμή.

HuffPost: Τελικά πόσο στενή μπορεί ή πρέπει να είναι η σχέση ενός Δημάρχου με τον Πρωθυπουργό;

NH: Ξέρετε, οι σχέσεις δεν λειτουργούν σαν διακόπτες on/off. Ο Δήμαρχος Αθηναίων θα πρέπει να διεκδικεί έναν δήμο που δίνει περισσότερα στους πολίτες του και για την επίτευξη αυτού του στόχου να συνδιαλέγεται με την κεντρική εξουσία. Για να ξεκαθαρίσω όμως κάτι. Ο δήμαρχος δεν πρέπει να είναι το μακρύ χέρι του πρωθυπουργού στην πόλη, ούτε να οραματίζεται πότε θα γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός, δηλαδή χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Διακριτοί ρόλοι και προγραμματική συζήτηση πάνω σε συγκεκριμένα θέματα. Κάθε παρέκκλιση από αυτό, ναρκοθετεί τη δυνατότητα ενός αποτελεσματικού δημάρχου.

HuffPost: Γιατί πιστεύετε ότι θα μπορέσετε να λύσετε προβλήματα της Αθήνας όταν δεν τα κατάφεραν προηγούμενοι Δήμαρχοι;

NH: Για τον ίδιο λόγο που μετά την θητεία μου στο Υπουργείο Εργασίας ακούτε συχνά θετικές ειδήσεις από την επιθεώρηση εργασίας σε αντίθεση με το τι γινόταν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Παραλάβαμε αδήλωτη εργασία στο 19,2% και αυτή την στιγμή είναι στο 8,9%. Δεν φοβάμαι ούτε την δουλειά, ούτε την σύγκρουση.

HuffPost: Άνθρωποι με σημαντική πολιτική διαδρομή που έχουν περάσει και από το Δήμο (Μπέης, Έβερτ, Αβραμόπουλος, Μπακογιάννη, Καμίνης) και που δεν έλυσαν τα χρόνια προβλήματα της Αθήνας, πχ απορρίμματα, τελικά τι ήταν κατά τη γνώμη σας; Ανεπαρκείς; Αδιάφοροι; Γιατί δεν τα κατάφεραν;

NH: Νομίζω ότι τα ονόματα που παραθέτετε έχουν αφήσει διαφορετικό αποτύπωμα στην πόλη. Ο Δημήτρης Μπέης έκανε έργο για την Αθήνα για παράδειγμα, ενώ η κυρία Μπακογιάννη έταξε πολλά, εκλέχθηκε εύκολα, έπραξε ελάχιστα, και εγκατέλειψε τη δημαρχία. Προφανώς στην περίπτωσή της η αποτυχία της έχει να κάνει με την βιασύνη της να γίνει υπουργός. Σε άλλες περιπτώσεις, πιστεύω ότι η αδυναμία επίλυσης προβλημάτων είχε να κάνει με μια βολική λογική business as usual. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Η Αθήνα σήμερα θάβει το 92% των απορριμμάτων της επειδή η δημαρχία Καμίνη λειτούργησε με τη λογική να “θάβει” το πρόβλημα στον ΧΥΤΑ Φυλής, αντί να προωθεί πολιτικές ανακύκλωσης. Σε λίγο καιρό, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τα όρια αυτής της επιλογής. Εγώ έχω άλλη αντίληψη. Αποτελεσματική διαχείριση που ταυτόχρονα δημιουργεί υποδείγματα επίλυσης προβλημάτων.

HuffPost: Εν μέσω προεκλογικής μάχης για τον Δήμο της Αθήνας σας αφήσαμε να επιλέξετε το μέρος στο οποίο θα σας φιλοξενήσουμε. Βρισκόμαστε Μεταξουργείο, στην πλατεία Αυδή. Για ποιό λόγο επιλέξατε να γίνει εδώ αυτή η συνέντευξη;

ΝΗ: Πρώτα απ’ όλα επέλεξα να έρθουμε εδώ, στο Μεταξουργείο, στην πλατεία Αυδή, γιατί το καφέ που καθόμασταν είναι πάρα πολύ ωραίο και στέκι για πολλά χρόνια. Είναι μια πολύ όμορφη γειτονιά και η πλατεία που καθόμαστε φέρει το όνομα ενός πολύ σημαντικούς ανθρώπου της αυτοδιοίκησης, αλλά και γιατί είναι μία γειτονιά στην οποία προσπάθησα να βρω να νοικιάσω σπίτι και δεν κατάφερα λόγω AirBnB. Mάλιστα εδώ που είμαστε, ένα στενό πιο δίπλα, υπάρχει ένα μεγάλο συγκρότημα όπου η (ιδιοκτήτρια) εταιρεία διώχνει τους ενοικιαστές για να βάλει τα σπίτια στην πλατφόρμα βραχυχρόνιας μίσθωσης.

HuffPost: Πόσο ρεαλιστικό είναι να θεωρείτε ότι ένας άνθρωπος χωρίς προϋπηρεσία στα δημοτικά θέματα θα καταφέρει να δώσει λύσεις;

NH: Η δική μου προϋπηρεσία στα αθηναϊκά προβλήματα ξεκινάει από όταν γεννήθηκα! Ξέρετε μεγάλωσα στα Πατήσια, οπότε δεν χρειάζομαι οδηγό για να περιηγηθώ στις πίσω αυλές τις πόλης. Αν μιλάμε όμως πιο συγκεκριμένα για την προϋπηρεσία στη διαχείριση, θα έλεγα ότι προσκομίζω την εμπειρία της παρουσίας μου στο ΣΕΠΕ και στο Υπουργείο Εργασίας. ¨Όταν πήγα στο ΣΕΠΕ δεν είχα προϋπηρεσία τυπική στο σώμα επιθεωρητών εργασίας. Μέσα σε λίγους μήνες είχαμε επιβάλει πρόστιμα σε μεγάλες επιχειρήσεις που απασχολούσαν παράνομα και υπερωριακά τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενές τους. Ε, αυτό το μοντέλο θα ακολουθήσω και στο δήμο: ρήξη με τις αδράνειες, άμεσες λύσεις για χρόνια προβλήματα, σχέδιο για μια νέα εικόνα.

HuffPost: Ιεραρχήστε τα προβλήματα του Δήμου, δίνοντας και την προτεινόμενη από εσάς λύση.

NH: Το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι η πεποίθηση των κατοίκων ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Και για να το αντιστρέψουμε αυτό θα πρέπει να φτιάξουμε μια Αθήνα από την αρχή. Τι σημαίνει αυτό; Ανακύκλωση και ενίσχυση των υπηρεσιών του Δήμου για την καθαριότητα, κίνητρα για κατοικία και εμπορικές χρήσεις στις ανασφαλείς γειτονιές, αξιοποίηση των άδειων κτιρίων του δήμου για κατοικίες για νέα ζευγάρια Αθηναίων, πράσινες ταράτσες  ή φωτοβολταϊκά στα 400 σχολεία της πόλης. Τέλος, άμεση χρήση όλων των χρηματοδοτικών εργαλείων που έχει αφήσει ο δήμος αναξιοποίητα όπως π.χ. το πρόγραμμα Φιλόδημος από το οποίο θα μπορούσε να πάρει 15 εκ. και κατέθεσε μελέτες μόλις για 3 εκ. Αυτές οι παρεμβάσεις είναι αρκετές για να ξεκινήσει η πόλη από την αρχή.

HuffPost: Σχετικά με το πρόγραμμά σας, θα μείνω σε μια τοποθέτησή σας, που εκφράστηκε πρόσφατα και προκάλεσε αντιδράσεις και συζητήσεις. Είπατε πως θα είναι τιμή σας να είστε ο πρώτος Δήμαρχος που θα τελέσει γάμο ομόφυλου ζευγαριού. Δε φοβάστε πως αυτή η τοποθετησή σας μπορεί να ξενίσει κάποιους που ενδεχομένως σκέφτονται λίγο πιο συντηρητικά και να φοβίζει ανθρώπους που ενδεχομένως να ήθελαν να σας ψηφίσουν;

NH: Η φιλοδοξία μου είναι να είμαι ο πρώτος δήμαρχος που θα εφαρμόσει στην Αθήνα ένα πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας. Να είμαι ο πρώτος δήμαρχος που θα κάνει την Αθήνα να έχει ένα πραγματικό πρόγραμμα για την ανακύκλωση και τη βιώσιμη διαχείριση των απορριμμάτων. Φιλοδοξώ, πως κάποια στιγμή, το να υπερασπίζεσαι τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα να μην αποτελεί είδηση. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Το είχα δηλώσει από την πρώτη στιγμή παρουσίασης του συνδυασμού. Το είχαμε υποστηρίξει γιατί και αυτό φτιάχνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη, χωρίς αποκλεισμούς. Πιστεύω πως είναι λάθος να μην υποστηρίζεις τις απόψεις σου, απλά ζυγίζοντας εκλογικά οφέλη ή εκλογικές ζημιές. Δε θα ακολουθήσω αυτό το δρόμο.

HuffPost: Άρα δε φοβίζει η πιθανή αντίδραση ανθρώπων που σκέφτονται πιο συντηρητικά

NH: Θεωρώ πως στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά βήματα σε μία πιο δημοκρατική κατεύθυνση κατοχύρωσης δικαιωμάτων. Θεωρώ ότι ο κόσμος που είναι έτοιμος να κάνει αυτό το βήμα, είναι πλειοψηφία αυτή τη στιγμή στη χώρα.

HuffPost: Με ποιον υπουργό θεωρείτε ότι μπορεί να βρεθείτε απέναντι και πόσο αποφασισμένος θα είστε για σύγκρουση αν ο υπουργός είναι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

: Για το δεύτερο σκέλος, θέλω να σας πω ότι ποτέ δεν απέφυγα και ούτε θα αποφύγω την σύγκρουση. Δεν φοβάμαι να συγκρουστώ και πιστεύω ότι μόνο έτσι μπορούμε να πάμε μπροστά: θέτοντας καθαρά τις θέσεις μας και οικοδομώντας μέσα από το διάλογο και την αντιπαράθεση μια δημιουργική σύνθεση απόψεων. Και αυτό θα κάνω ανεξάρτητα από τη σύνθεση της αυριανής κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο -της συνεργασίας και της συνδιαμόρφωσης που περιλαμβάνει και τη διαφωνία- για παράδειγμα θα ήθελα ο δήμαρχος Αθηναίων σήμερα να πίεζε περισσότερο τα αρμόδια υπουργεία να θέσουν όρια στη βραχυχρόνια μίσθωση. Για να το πω απλά. Το κάθε πρόβλημα, θα με οδηγήσει σε διαφορετικό υπουργικό κτίριο!

HuffPost: Σας προβληματίζει το γεγονός ότι άλλοι υποψήφιοι Δήμαρχοι έχουν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα;

NH: Καθόλου. Και ο λόγος είναι ότι πια δεν θεωρώ ότι συμβαίνει αυτό.

HuffPost: Απέναντί σας στη διεκδίκηση του Δήμου έχετε επίσης νέους ανθρώπους. Ποια είναι η γνώμη που έχετε για τους συνυποψήφιους;

ΝΗ: Σε μία φράση, εγώ θα έβλεπα το δίλημμα αυτών των εκλογών ως εξής: Αθήνα από την αρχή ή Αθήνα από τα παλιά. Δυστυχώς και οι δύο υποψηφιότητες (Μπακογιάννης – Γερουλάνος) φέρουν ένα βάρος διοίκησης αυτής της πόλης. Ο κ. Μπακογιάννης έχει φτιάξει ένα συνδυασμό που έχει ανθρώπους που έχουν διοικήσει και σε αυτή τη δημοτική αρχή αλλά και στις προηγούμενες με μεγάλες αποτυχίες στην καθημερινότητα της πόλης.

Ο κ. Γερουλάνος συνεχίζει την παράδοση της παράταξης του κ. Καμίνη. Μιας παράταξης που έχασε την καθημερινότητα της πόλης. Προφανώς και θα πρέπει να συνεργαστούμε σε συγκεκριμένα πεδία, αλλά νομίζω στις πραγματικές λύσεις που χρειάζεται η πόλη, βρίσκονται πάρα πολύ πίσω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουνε οι γειτονιές της Αθήνας και όχι μόνο το ιστορικό κέντρο και η βιτρίνα της πόλης, που μου δίνεται η αίσθηση ότι εστιάζουν και οι δύο, γιατί αυτό είναι το κομμάτι της πόλης που γνωρίζουν.

HuffPost: Τι σκέφτεστε για τον επόμενο γύρο; Και σε περίπτωση που περάσετε αλλά και εάν δεν βγείτε στους δύο πρώτους την πρώτη Κυριακή

ΝΗ: Μετά από κάθε ματς, ένας ποδοσφαιριστής θα πει “κοιτάμε κάθε αγώνα ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο”. Έτσι σκέφτομαι και εγώ. Ξέρω και νιώθω ότι η πρότασή μας για μια Αθήνα από την αρχή συγκινεί και κινητοποιεί τους Αθηναίους και τις Αθηναίες, και το επόμενο διάστημα θα κάνω ότι μπορώ για να ακούσω περισσότερο τη φωνή τους και να συζητήσω το όραμά μου. Θα είμαι στο δεύτερο γύρο και στις 3 Ιουνίου θα είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος με σημαντικές ευθύνες.

Νάσος Ηλιόπουλος: Ευθύνη όλων να μην «αγοράζουμε» την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς

Νάσος Ηλιόπουλος: Ευθύνη όλων να μην «αγοράζουμε» την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος, παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο topontiki.gr και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Μηλάκα. Ο  Νάσος Ηλιόπουλος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο πώς προέκυψε η υποψηφιότητα του, στη θητεία του κ. Καμίνη, στο σχεδιασμό του για τα δημοτικά τέλη, καθώς και αν διακρίνει κάποιο κοινό χώρο στα προγράμματα των υπολοίπων συνυποψηφίων του.

«Είναι όμορφο να μπορείς να δουλέψεις για την πόλη στην οποία ζεις και έχεις μεγαλώσει»

Αναφερόμενος στο πώς προέκυψε η υποψηφιότητά του και αν την είδε ως ένα σκαλοπάτι για μελλοντικές κινήσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, ο Ν. Ηλιόπουλος σημείωσε «έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Αθήνα και συνεχίζω να μένω στην Αθήνα, στα Κάτω Πατήσια. Πρώτη φορά ήμουν υποψήφιος με την «Ανοιχτή Πόλη» στις εκλογές του 2006, την πρώτη φορά που κατέβηκε ο συνδυασμός. Από την πρώτη στιγμή που άρχισα να έχω συμμετοχή, είχα εμπλοκή και σε αγώνες της γειτονιάς. Θυμάμαι τον εαυτό μου την ημέρα που είχαν μπει οι μπουλντόζες στο «Columbia», όπου είχε γίνει η κινητοποίηση των κατοίκων, και θυμάμαι αυτή την εικόνα, να βλέπεις πεταμένη κάτω την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού αντί να έχουμε ένα χώρο στον οποίο θα την θα προστατεύουμε. Θυμάμαι ακόμη τις κινητοποιήσεις για το πάρκο στην Κύπρου και Πατησίων, που η Διοίκηση Κακλαμάνη ήθελε να το κάνουν πάρκινγκ. Οπότε, μ’ έναν τρόπο, πάντα είχα μια εμπλοκή με θέματα της πόλης. Όταν προέκυψε η πρόταση από το Συντονιστικό της «Ανοιχτής Πόλης» – γιατί η «Ανοιχτή Πόλη» είναι μια δημοτική κίνηση που λειτουργεί από το 2005 –, για μένα ήταν πολύ τιμητική και την αποδέχθηκα με πολύ μεγάλη χαρά, γιατί είναι όμορφο να μπορείς να δουλέψεις για την πόλη στην οποία ζεις και έχεις μεγαλώσει».

«Η κακή έννοια της διαχείρισης νίκησε το όραμα για την πόλη»

Ερωτηθείς αν υπάρχει κάτι θετικό που αφήνει πίσω του η θητεία Καμίνη, ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων με την «Ανοιχτή Πόλη» είπε χαρακτηριστικά «επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, αν έπρεπε με μια φράση να κάνω κριτική στη διοίκηση Καμίνη, θα έλεγα ότι ήταν μια «χαμένη ευκαιρία»». Όπως εξήγησε, «το 2010, όταν εκλέχθηκε ο κ. Καμίνης, ήταν ένα δημοκρατικό αίτημα απέναντι στη χρεοκοπία του Δήμου της Αθήνας. Διότι οι προηγούμενες διοικήσεις, και με την κ. Μπακογιάννη και με τον κ. Κακλαμάνη, είχαν αφήσει ένα τεράστιο χρέος, είχε χρεοκοπήσει πρακτικά η Αθήνα και, απέναντι σε μια αίσθηση ότι υπάρχει – ας μου επιτραπεί η φράση – ένα βαθύ κράτος Δεξιάς στον Δήμο της Αθήνας, υπήρξε μια δημοκρατική απάντηση. Ο κ. Καμίνης κατάφερε στην πρώτη θητεία να βάλει σε μια σειρά τα οικονομικά του δήμου, δηλαδή δεν είναι η κατάσταση αυτή που ήταν, αλλά το κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης το έχασε τελείως. Και νομίζω ότι το πόσο εκφυλίστηκε, ειδικά στη δεύτερη περίοδο, η διοίκηση Καμίνη φαίνεται από το γεγονός ότι βασικοί αντιδήμαρχοι του κ. Καμίνη με βασικούς αντιδημάρχους του κ. Κακλαμάνη τώρα είναι όλοι μαζί υποψήφιοι με τον κ. Μπακογιάννη. Αυτό δείχνει το πόσο, μ’ έναν τρόπο, η κακή έννοια της διαχείρισης νίκησε το όραμα για την πόλη».

Αναλυτικότερα, η συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου όπως δημοσιεύθηκε στο topontiki.gr:

Κατ’ αρχάς να ρωτήσω πώς προέκυψε η υποψηφιότητα. Ήταν κομματικό καθήκον; Υποχρέωση; Ήταν κάτι που το είδες κι εσύ ως ένα σκαλοπάτι για μελλοντικές κινήσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή;

Έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Αθήνα και συνεχίζω να μένω στην Αθήνα, στα Κάτω Πατήσια. Πρώτη φορά ήμουν υποψήφιος με την «Ανοιχτή Πόλη» στις εκλογές του 2006, την πρώτη φορά που κατέβηκε ο συνδυασμός.

Από την πρώτη στιγμή που άρχισα να έχω συμμετοχή, είχα εμπλοκή και σε αγώνες της γειτονιάς. Θυμάμαι τον εαυτό μου την ημέρα που είχαν μπει οι μπουλντόζες στο «Columbia», όπου είχε γίνει η κινητοποίηση των κατοίκων, και θυμάμαι αυτή την εικόνα, να βλέπεις πεταμένη κάτω την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού αντί να έχουμε ένα χώρο στον οποίο θα την θα προστατεύουμε. Θυμάμαι ακόμη τις κινητοποιήσεις για το πάρκο στην Κύπρου και Πατησίων, που η Διοίκηση Κακλαμάνη ήθελε να το κάνουν πάρκινγκ. Οπότε, μ’

έναν τρόπο, πάντα είχα μια εμπλοκή με θέματα της πόλης.

Όταν προέκυψε η πρόταση από το Συντονιστικό της «Ανοιχτής Πόλης» – γιατί η «Ανοιχτή Πόλη» είναι μια δημοτική κίνηση που λειτουργεί από το 2005 –, για μένα ήταν πολύ τιμητική και την αποδέχθηκα με πολύ μεγάλη χαρά, γιατί είναι όμορφο να μπορείς να δουλέψεις για την πόλη στην οποία ζεις και έχεις μεγαλώσει.

Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, τα τρία κατά σειρά σημαντικότερα προβλήματα της πόλης;

Το πρώτο, μ’ έναν τρόπο, είναι αυτό που καθορίζει τα πάντα στην πόλη. Δηλαδή, αν γυρίσεις και μιλήσεις με τον κόσμο, το χειρότερο που θα δεις είναι μια αίσθηση ότι τα πράγματα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν στην Αθήνα. Και νομίζω ότι, αν μια δημοτική αρχή δεν σπάσει αυτό το αίσθημα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο.

Το συναντάς ειδικά όταν είσαι σε γειτονιές που είναι, ας πούμε, στα σύνορα του Δήμου Αθηναίων, δηλαδή στη Ριζούπολη, που συνορεύει με τη Νέα Ιωνία, στον Κολωνό και το Περιστέρι ή στα νότια, στα όρια με τη Νέα Σμύρνη. Το βλέπεις ακόμα πιο έντονο σε πολλούς ανθρώπους που σου λένε «θα ήθελα να μένω στον διπλανό δήμο», διότι αυτοί συγκρίνουν πολύ πιο έντονα. Οπότε θα έβαζα πρώτο το αίσθημα εγκατάλειψης και την εντύπωση ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα.

Πέρα απ’ αυτό, τα μεγαλύτερα θέματα είναι αυτά της καθημερινότητας και του δημόσιου χώρου. Στην καθημερινότητα βάζω πρώτο απ’ όλα το κεφάλαιο «καθαριότητα», το οποίο είναι αδιανόητο πρόβλημα, αφού δεν αφορά μόνο την καθαριότητα καθεαυτή, αλλά και τη διαχείριση απορριμμάτων. Δηλαδή η Αθήνα είναι μια πόλη που θα έπρεπε να στέλνει για ταφή μόνο το 25% των απορριμμάτων της, αλλά στέλνει το 92%. Θα έπρεπε ν’ ανακυκλώνει το 50%, αλλά ανακυκλώνει το 5%. Να το πω με μια φράση: Χωρίς ανακύκλωση, η Αθήνα δε μπορεί να είναι καθαρή πόλη. Αυτό είναι το πρώτο.

Και η δεύτερη μεγάλη κατηγορία είναι όλα τα θέματα του δημόσιου χώρου, δηλαδή το ότι η Αθήνα είναι μια πόλη η οποία δεν είναι προσβάσιμη, έχει προβλήματα στα ζητήματα προσβασιμότητας, στα πεζοδρόμια κ.λπ. και έχει επίσης πολύ μεγάλο πρόβλημα στο πράσινο. Αυτά θα έλεγα ότι είναι τα κεντρικά.

Πιστεύεις ότι υπάρχει προπατορικό αμάρτημα για τη δημιουργία και γιγάντωση αυτών των προβλημάτων; Ποια, κατά τη γνώμη σου, είναι η απαρχή;

Μια ερώτηση που μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω σε κόσμο όταν συζητάμε είναι «πείτε μου ποιος είναι ο τελευταίος δήμαρχος που θυμάστε». Κι ο περισσότερος κόσμος απαντά «ο Μπέης». Που εγώ τον Μπέη δεν τον θυμάμαι. Απλά ξέρω ότι, όταν ήμουν τριών ετών, στη γειτονιά μου η παιδική χαρά, που σήμερα είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένη, φτιάχτηκε επί Μπέη και εθεωρείτο μεγάλο πράγμα. Αυτό νομίζω ότι δείχνει πως επικρατεί μια τεράστια εγκατάλειψη στον δήμο τα τελευταία χρόνια.

Δηλαδή, μ’ έναν τρόπο, ισχύει αυτό που με ρώτησες εισαγωγικά, ότι ο δήμος ήταν πολύ κοντά σ’ αυτό που λέμε κεντρική πολιτική σκηνή και πολύ μακριά από τις γειτονιές. Αυτή η αίσθηση υπάρχει. Εγώ θα έλεγα ότι κάνω μια αντίθετη διαδρομή: Ήταν πολύ συνειδητή η επιλογή μου να πω ότι φεύγω από το υπουργείο. Εξάλλου θα μου ήταν εύκολο να κατέβω για βουλευτής, να κάνω αυτή τη διαδρομή. Άλλωστε γενικά είμαι χαρούμενος για τη δουλειά και στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο υπουργείο Εργασίας. Νομίζω ότι είναι ένα από τα μεγάλα θέματα που έχει αναδείξει η κυβέρνηση.

Το «προπατορικό αμάρτημα» είναι λίγο βαριά φράση, αλλά νομίζω ότι είναι αυτό: το ότι για πάρα πολλά χρόνια η Αθήνα στην πραγματικότητα δεν είχε δημοτική αρχή.

Μια που μιλάμε για τις δημοτικές αρχές του παρελθόντος, να σταθούμε σ’ αυτήν που απέρχεται. Υπάρχει κάτι θετικό που αφήνει πίσω η θητεία Καμίνη;

Επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, αν έπρεπε με μια φράση να κάνω κριτική στη διοίκηση Καμίνη, θα έλεγα ότι ήταν μια «χαμένη ευκαιρία». Με ποια έννοια; Ότι το 2010, όταν εκλέχθηκε ο κ. Καμίνης, ήταν ένα δημοκρατικό αίτημα απέναντι στη χρεοκοπία του Δήμου της Αθήνας. Διότι οι προηγούμενες διοικήσεις, και με την κ. Μπακογιάννη και με τον κ. Κακλαμάνη, είχαν αφήσει ένα τεράστιο χρέος, είχε χρεοκοπήσει πρακτικά η Αθήνα και, απέναντι σε μια αίσθηση ότι υπάρχει – ας μου επιτραπεί η φράση – ένα βαθύ κράτος Δεξιάς στον Δήμο της Αθήνας, υπήρξε μια δημοκρατική απάντηση.

Ο κ. Καμίνης κατάφερε στην πρώτη θητεία να βάλει σε μια σειρά τα οικονομικά του δήμου, δηλαδή δεν είναι η κατάσταση αυτή που ήταν, αλλά το κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης το έχασε τελείως. Και νομίζω ότι το πόσο εκφυλίστηκε, ειδικά στη δεύτερη περίοδο, η διοίκηση Καμίνη φαίνεται από το γεγονός ότι βασικοί αντιδήμαρχοι του κ. Καμίνη με βασικούς αντιδημάρχους του κ. Κακλαμάνη τώρα είναι όλοι μαζί υποψήφιοι με τον κ. Μπακογιάννη. Αυτό δείχνει το πόσο, μ’ έναν τρόπο, η κακή έννοια της διαχείρισης νίκησε το όραμα για την πόλη.

Γιατί χάθηκε η ευκαιρία; Τι ήταν αυτό που οδήγησε μια διοίκηση, η οποία ξεκίνησε με θετικό πρόσημο, ας το πούμε προοδευτικό, στο να εκφυλιστεί; Την έπνιξαν τα προβλήματα, την έπνιξαν τα συμφέροντα;

Νομίζω ότι, επειδή έχουμε ταλαιπωρηθεί πολύ στον δημόσιο διάλογο από εύκολες καταγγελίες για συμφέροντα κ.λπ., θέλω να είμαι όσο πιο συγκεκριμένος γίνεται. Θεωρώ ότι δεν έδωσε κάποιες μεγάλες συγκρούσεις που έπρεπε να δώσει στην πόλη. Τον λόγο δεν μπορώ να τον ξέρω εγώ και δεν θέλω να τον πω, αλλά φαίνεται από την καθημερινότητα της πόλης ότι αυτές οι συγκρούσεις δε δόθηκαν.

Ένα παράδειγμα;

Η σύγκρουση για την προστασία του δημόσιου χώρου. Βλέπεις ότι στην Αθήνα η έννοια του δημόσιου χώρου είναι παρατημένη. Με οποιαδήποτε έκφανση μπορεί κάποιος να φανταστεί. Αυτό είναι ένα κεφάλαιο. Ένα δεύτερο είναι ότι, ειδικά στη δεύτερη περίοδο, ο κ. Καμίνης, από μια φάση και μετά, προτίμησε να λειτουργήσει ως αντιπολιτευόμενο στέλεχος πολιτικής παράταξης, με αποτέλεσμα να μην αξιοποιήσει υπέρ του δήμου μια σειρά διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Να δώσω συγκεκριμένο παράδειγμα. Από το «Φιλόδημος ΙΙ» η Αθήνα θα μπορούσε να πάρει 15 εκατομμύρια για τα σχολεία της με βάση τα πληθυσμιακά κριτήρια. Η Αθήνα κατέθεσε μελέτες μόλις για 3 εκατομμύρια. Όποιος γνωρίζει τα σχολεία της Αθήνας, βλέπει ότι είναι σε άσχημη κατάσταση. Όταν μιλάμε για μια πόλη σαν την Αθήνα, η οποία έχει σχεδόν 400 κτηριακά σχολικά συγκροτήματα, πρόκειται για έναν τεράστιο πόρο, ο οποίος, σε ό,τι αφορά τις δυνατότητες ανάπλασης στις αυλές, στις ταράτσες, μπορεί να δώσει πολύ μεγάλη ζωντάνια στη γειτονιά μας.

Στα θέματα των απαλλοτριώσεων ο δήμος έχει μείνει πάρα πολύ πίσω. Αυτή τη στιγμή έχει μέσα στον αστικό ιστό 38 ιδιόκτητους χώρους μη δομημένους, όλοι μεγαλύτεροι από 500 τετραγωνικά μέτρα, τους οποίους μπορεί αύριο να πει ότι τους κάνει πάρκα. Δεν το προχώρησε. Έχει σχεδόν 18 πρώην βιομηχανικούς χώρους, όπως είναι το «Βότρυς Κοροπούλη» στο 4ο Διαμέρισμα, σχεδόν 40 στρέμματα που μπορούν να πρασινίσουν. Ούτε αυτά τα προχώρησε. Δεν μπορώ να ξέρω γιατί δεν τα προχώρησε, αλλά κάθε άνθρωπος βλέπει ότι είχε τα εργαλεία για να κάνει αυτά τα βήματα και δεν τα έκανε.

Μιλώντας για έργα, αυτόματα έρχεται στο μυαλό η χρηματοδότηση και θα ρωτήσω το εξής: Το υφιστάμενο πλαίσιο για τη χρηματοδότηση του δήμου, το θεσμικό πλαίσιο, είναι αρκετό, είναι ικανοποιητικό; Ή, αν δεν είναι, πώς συμπληρώνεται; Με αύξηση δημοτικών τελών; Τι μοντέλο έχεις κατά νου στην περίπτωση που κερδίσεις;

Ειδικά στον Δήμο Αθηναίων είναι παλιά ή συζήτηση για τη μητροπολιτικότητα, δηλαδή να πάρει ο Δήμος περισσότερες αρμοδιότητες κ.λπ. Εγώ θα έλεγα όμως ότι, ειδικά για την Αθήνα, πριν μιλήσουμε για μητροπολιτικό δήμο πρέπει να μιλήσουμε για αποτελεσματικό δήμο.

Και να δώσω ένα παράδειγμα μόνο: Ο Δήμος Αθηναίων το 2018 είχε προϋπολογισμένο τεχνικό πρόγραμμα 40 εκατομμυρίων. Απ’ αυτά εκτέλεσε έργα μόλις 2 εκατομμυρίων. Δηλαδή δεν μπορείς ως δήμος, όταν δεν μπορείς να εκτελέσεις καν το δικό σου τεχνικό πρόγραμμα, να πας να ζητήσεις παραπάνω αρμοδιότητες. Απ’ την Περιφέρεια αυτή τη στιγμή έχει 85 εκατομμύρια δεσμευμένα από την ολοκληρωμένη χωρική επένδυση. Έχει απορροφήσει λιγότερα από 10 εκατ.

Δηλαδή υπάρχουν λεφτά και δεν χρησιμοποιούνται.

Ακριβώς. Δεν λέω γενικά ότι αυτοί οι πόροι λύνουν τα πάντα, αλλά είναι κρίσιμοι πόροι. Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι ειδικά σήμερα η Αθήνα είναι ένας πλούσιος δήμος με φτωχή διαχείριση. Αυτά μπορεί να συσσωρεύονται σ’ ένα πλεόνασμα, αλλά τον κόσμο δεν τον νοιάζει το πλεόνασμα.

Στο 4ο Διαμέρισμα υπάρχει περιοχή στον Κολωνό που ακόμα δεν έχει αποχέτευση, που λειτουργεί ακόμα με βόθρους. Τι να πούμε; Είμαι ο τελευταίος που θέλω να βγω να αναγγείλω ακόμη μια φορά ένα μεγάλο πρόγραμμα για το κέντρο, αλλά πρέπει να γίνει. Δηλαδή να κάνουμε αυτά που μπορεί να φαίνονται μικρά, αλλά κατά τη γνώμη μου το να έχεις μια γειτονιά η οποία διαθέτει αποχέτευση αποτελεί όρο αξιοπρέπειας. Ύστερα να μιλήσουμε και για τα υπόλοιπα.

Είναι εντυπωσιακό αυτό, το ότι υπάρχουν διαθέσιμα χρήματα και δεν αξιοποιούνται. Για ποιο λόγο κατά τη γνώμη σου;

Εγώ καταλαβαίνω απολύτως μια επιχειρηματολογία που θα πει ότι η Τεχνική Υπηρεσία του δήμου είναι υποστελεχωμένη και δεν μπορεί να προχωρήσει τις μελέτες για να έρθουν τα χρήματα. Αυτό όμως δεν εμπόδιζε τον δήμο να δώσει μια μελέτη σ’ ένα μελετητικό γραφείο, διότι μια μελέτη σου στοιχίζει 20, 30, 40 χιλιάρικα και το έργο φέρνει όφελος 5 εκατομμύρια στην πόλη. Το όφελος είναι πολλαπλάσιο του κόστους. Αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο αν συγκρίνεις τι κάνει ο Δήμος Αθηναίων, ας πούμε, στον «Φιλόδημο» σε σχέση με γειτονικούς δήμους.

Αν μιλήσεις με ανθρώπους από αθλητικά σωματεία, που βλέπουν πόσο μαραζώνουν οι εγκαταστάσεις στον δήμο, όλοι θα σου πουν ότι στον τάδε δήμο έχουν φτιαχτεί τόσα γήπεδα. Τα σωματεία παίζουν με ομάδες από τους γειτονικούς δήμους, οπότε βλέπουν την εικόνα και σου λένε ότι «όταν έρχονται τ’ άλλα σωματεία στο δικό μας γήπεδο, ντρεπόμαστε».

Από τα προγράμματα των συνυποψηφίων σου και τις συζητήσεις στις έχετε βρεθεί, διακρίνεις κάποιον ελάχιστο κοινό τόπο; Ας πούμε για την ιεράρχηση των προβλημάτων ή για τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Διακρίνεις κάποια σημεία επαφής; Ή υπάρχουν εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις και προσεγγίσεις;

Νομίζω ότι το πρώτο θετικό – πρώτα απ’ όλα για τους ανθρώπους αυτής της πόλης – είναι ότι η απλή αναλογική θα τους αναγκάσει όλους να γίνουν πολύ πιο συγκεκριμένοι και προγραμματικοί. Διότι, με την απλή αναλογική, την επόμενη μέρα τελειώνει το παλιό δημαρχοκεντρικό μοντέλο, το οποίο, αν θέλετε, έχτιζε και μια αλαζονεία της διοίκησης, γιατί είχες ένα συνδυασμό που μπορεί να έπαιρνε 20% στον πρώτο γύρο κι αυτό να μεταφραζόταν σε 60% μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Αυτό το οποίο διακρίνω είναι ότι προφανώς δεν θα πει κανείς ότι η Αθήνα είναι μια καθαρή πόλη ή ότι η Αθήνα είναι μια πράσινη πόλη ή ότι η Αθήνα έχει βιώσιμη κινητικότητα και προσβασιμότητα. Από ’κεί και πέρα μέχρι στιγμής δεν θεωρώ ότι έχουν φανεί πάρα πολύ μεγάλες συγκλίσεις.

Δηλαδή, ας πούμε, ο κ. Μπακογιάννης ακόμα δεν έχει μιλήσει καθόλου για το ζήτημα της ανακύκλωσης και τονίζει πάρα πολύ το ζήτημα της σύμπραξης με τους ιδιώτες στη καθαριότητα. Για να το πω λίγο χοντροκομμένα, θεωρώ ότι, αν η Αθήνα δεν μάθει να κάνει ανακύκλωση, δεν μας σώζουν όχι ένας, αλλά ούτε εκατό εργολάβοι.

Δηλαδή ό,τι και να κάνει κάποιος, αν δεν λύσουμε αυτό, θα είμαστε μέρος του προβλήματος. Άλλωστε σε όλη την Ευρώπη, όπου πολλοί δήμοι πριν από είκοσι χρόνια είχαν ακολουθήσει τη λύση των εργολάβων, πλέον η τάση είναι η αποϊδιωτικοποίηση, δηλαδή οι υπηρεσίες να επιστρέφουν στον δήμο επειδή γιατί δεν δούλεψε εκείνο το μοντέλο.

Άρα θεωρώ ότι εκεί υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά. Μια εξίσου ουσιαστική βρίσκεται στο αν πραγματικά μιλάς για τις γειτονιές ή μιλάς μόνο για τη βιτρίνα της πόλης. Δηλαδή δεν έχω ακούσει σημαντικά πράγματα για τις γειτονιές και, κατά τη γνώμη μου, ήταν πολύ χαρακτηριστικό και το πόσο πολύ άργησαν όλοι ακόμη και να πουν τη λέξη «βραχυχρόνια μίσθωση», η οποία αποτελεί πολύ σημαντικό ζήτημα για την κατοικία σ’ αυτή την πόλη.

Πλέον βλέπεις ολόκληρες περιοχές των οποίων η φυσιογνωμία αλλάζει πάρα πολύ. Η «Ανοιχτή Πόλη» ήταν η μοναδική παράταξη που έχει βάλει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο και δεν νομίζω ότι οι υπόλοιποι δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει αυτό το ζήτημα.

Σχετικά με τη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί η «μόδα» της βραχυχρόνιας μίσθωσης, θα ήθελα να ρωτήσω αν πρόκειται για μια θετική εξέλιξη για την Αθήνα. Πρόκειται για μια νέα πραγματικότητα, η οποία μπορεί να ελεγχθεί, ή έχει πια ξεφύγει από τα χέρια της όποιας δημοτικής αρχής;

Νομίζω ότι ειδικά η βραχυχρόνια μίσθωση είναι ένα φαινόμενο που έχει και θετικά και αρνητικά, δεν είναι άσπρο – μαύρο. Τι εννοώ: ότι μέσα στην κρίση υπήρξαν περιπτώσεις μικροϊδιοκτητών που είχαν ένα παραπάνω εισόδημα. Υπήρξαν περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας που μπορεί να πήραν λίγο ζωντάνια. Αλλά πλέον δεν είμαστε σε αυτό το σημείο, διότι έχουμε μεγάλους παίκτες που αγοράζουν ολόκληρες πολυκατοικίες, διώχνουν τους μόνιμους κατοίκους και τις βάζουν σε βραχυχρόνια μίσθωση. Το καλό είναι ότι έχουμε το πλεονέκτημα της καθυστέρησης, δηλαδή άλλες ευρωπαϊκές πόλεις το έχουν αντιμετωπίσει πολύ πριν από μας, άρα μπορούμε ν’ αντλήσουμε κάποια δεδομένα.

Εγώ θα έλεγα ότι πρέπει να μπουν κάποια όρια, όπως το να μπορεί να μπαίνει σε πλατφόρμα βραχυχρόνια μίσθωση μόνο ένα φυσικό πρόσωπο και όχι νομικό πρόσωπο. Επειδή, όταν επιτρέπεις σε νομικά πρόσωπα να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, τότε προκύπτει αθέμιτος ανταγωνισμός απέναντι στον κλάδο του τουρισμού.

Όταν πηγαίνεις σ’ ένα ξενοδοχείο, ξέρεις ότι μπαίνεις σ’ έναν χώρο που έχει εργασιακές σχέσεις, έχει συλλογική σύμβαση, έχει ευθύνη του ιδιοκτήτη αν συμβεί κάτι σ’ εσένα. Δεν μπορείς λοιπόν να επιτρέψεις σε νομικά πρόσωπα τη βραχυχρόνια μίσθωση. Ένα δεύτερο όριο, ακόμα και για έναν ιδιώτη, είναι να πεις ότι επιτρέπεται να νοικιάζονται με αυτόν τον τρόπο μέχρι δύο διαμερίσματα ανά ΑΦΜ, όχι παραπάνω, διότι πάλι η πρακτική αυτή φεύγει από τη βραχυχρόνια μίσθωση και γίνεται επιχειρηματική δραστηριότητα.

Από ’κεί και πέρα, αν μιλήσεις με επιστήμονες του πεδίου που ασχολούνται με το θέμα αυτό, θα σου πουν ότι θα έπρεπε μια πόλη να έχει και ζώνες. Δηλαδή σε μια περιοχή στο κέντρο, που έχει μικρό κτηριακό απόθεμα, μπορείς να είσαι πιο αυστηρός απ’ ό,τι σε μια περιοχή λίγο πιο μακριά από το κέντρο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, εγώ λέω ότι ο Δήμος της Αθήνας πρέπει να έχει κι αυτός γνώμη. Το πρόβλημα δεν είναι οριζόντιο, άρα η κυβέρνηση δεν μπορεί να πει ότι βάζει ένα πλαφόν ενιαίο για όλη τη χώρα. Δεν ισχύει στην Αθήνα ό,τι ακριβώς ισχύει στην Τρίπολη και με αυτήν την έννοια δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Ο Δήμος Αθηναίων πρέπει να έχει δική του γνώμη για το πώς πρέπει να λειτουργήσει αυτό στην Αθήνα, ώστε να κρατήσουμε τα καλά της βραχυχρόνιας μίσθωσης προστατεύοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα στην κατοικία μέσα στην πόλη.

Στην Αθήνα υπάρχουν σημεία πολύ δύσκολα, υπάρχουν περιοχές στις οποίες είναι εμφανής η φτώχεια. Η δημοτική αρχή έχει θεσμικές και οικονομικές δυνατότητες να παρέμβει; Ή το μόνο που μπορεί είναι να ακολουθεί εντολές της κεντρικής διοίκησης; Ρωτώ γιατί πολλές φορές ζητάμε κάτι από λάθος φορέα, από κάποιον ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να πράξει αυτά που πρέπει.

Το καταλαβαίνω. Το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει μια δημοτική αρχή, ειδικά σε πιεσμένες περιοχές, είναι να σπάσει λίγο το αίσθημα της εγκατάλειψης και επαναφέρει την αξιοπρέπεια στους ανθρώπους που ζουν εκεί. Δηλαδή καθαριότητα, φωτισμό, πολιτισμό, που είναι πολύ κρίσιμα για μια πόλη, και το λέω γιατί έχω μεγαλώσει σε μια περιοχή στην οποία δεν έχουμε δει ποτέ πολιτιστική δραστηριότητα του δήμου, είναι όλα μόνο στο κέντρο. Αυτά είναι πράγματα που μπορεί να κάνει ο δήμος.

Κάτι ακόμη που προφανώς μπορεί να κάνει ο Δήμος είναι να έχει ειδική πολιτική για τη στέγαση, ειδική πολιτική για δημοτικά τέλη σε συγκεκριμένες πιεσμένες περιοχές. Αυτά είναι εργαλεία που έχει ο δήμος στα χέρια του. Από ’κεί και πέρα, άλλο ένα κρίσιμο εργαλείο είναι η κοινωνική πολιτική. Και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο οι δήμοι κάνουν κοινωνική πολιτική.

Προφανώς ένας δήμος δεν μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα και εννοείται ότι δεν θέλω να πω πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν. Αλλά είναι κρίσιμο, πέρα από τις αρμοδιότητες, το τι μπορούν να κάνουν οι υπηρεσίες του δήμου. Είναι κρίσιμο να υπάρχει η αίσθηση ότι τα προβλήματα των ανθρώπων της πόλης απασχολούν τον δήμαρχο. Ακόμα κι αν δεν πρόκειται για ζητήματα της αρμοδιότητας του ΦΕΚ.

Άλλωστε ο δήμαρχος περπατάει σ’ αυτές τις γειτονιές, μιλάει με τους ανθρώπους και διεκδικεί μαζί τους πέντε πράγματα. Δεν είναι κακό πράγμα η διεκδίκηση. Όταν μάλιστα ο δήμος θα έχει εφαρμόσει όλα όσα αφορούν τις αρμοδιότητές του, τότε θα έχει την αξιοπιστία να ζητήσει πέντε πράγματα παραπάνω. Ειδικά σε μία περιοχή δύσκολη, φτωχή και πιεσμένη, η οποία έχει εγκαταλελειμμένους πράσινους χώρους, δεν διαθέτει παιδικές χαρές και παιδικό σταθμό και προφανώς οι κάτοικοι επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο από αυτές τις ελλείψεις και τα προβλήματα.

Τη λογική που ισχύει μέχρι σήμερα στα δημοτικά τέλη πώς τη βλέπεις; Είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο, είναι υψηλά, είναι χαμηλά;

Η Αθήνα είναι ακριβή πόλη στα δημοτικά τέλη και αυτό φαίνεται πάλι αν συγκρίνεις συνοριακούς δήμους. Δηλαδή βλέπεις πόσα δημοτικά τέλη μπορείς να έχεις στα όρια, στο 7ο Διαμέρισμα, και πόσα δημοτικά τέλη από πάνω, στον Δήμο Ζωγράφου. Φαίνεται αυτό το πράγμα. Εγώ λέω ότι, πρώτον, για να έχουμε μια σοβαρή στρατηγική, για να εξορθολογήσουμε τα δημοτικά τέλη, το πρώτο που πρέπει να κάνει ο δήμος είναι ν’ αξιοποιήσει τα χρηματοδοτικά εργαλεία που έχει, επειδή έτσι αυτομάτως θα ελαφρύνει τον προϋπολογισμό. Το δεύτερο πολύ κρίσιμο είναι ο Δήμος ν’ αξιοποιήσει την περιουσία που έχει.

Πρόσφατα είχε βγει μια ιστορία με 250 μηχανάκια που ήταν ξεχασμένα, παρατημένα και ο δήμος πλήρωνε τέλη κυκλοφορίας επειδή δεν τα είχε χαρτογραφήσει. Ο Δήμος της Αθήνας, επιπλέον, έχει πλούσιο κτηριακό απόθεμα…

Το οποίο είναι αναξιοποίητο;

Όχι μόνο είναι αναξιοποίητο, δεν υπάρχει ούτε καν μια επακριβής καταγραφή. Αυτή τη στιγμή ο Δήμος της Αθήνας πάει να τρέξει έναν διαγωνισμό για να δώσει 7,6 εκατομμύρια σ’ έναν τεχνικό σύμβουλο που θα κάνει real estate μ’ αυτό το κτηριακό απόθεμα. Εμείς, αντιθέτως, λέμε ότι από αυτό το κτιριακό απόθεμα πρέπει ό,τι μπορεί να πάει για κατοικία, ό,τι μπορεί να πάει για υποδομές, για λέσχες φιλίας, γυμναστήρια, πολιτιστικά κέντρα, κι όπου είναι δυνατόν να γίνουν εμπορικές χρήσεις. Μερικές φορές το είδος του κτηρίου σε πάει και μόνο του στην ορθή χρήση.

Αν αξιοποιείς αυτά τα εργαλεία, μετά μπορείς και να μειώσεις και τα δημοτικά τέλη στην Αθήνα. Μια ακόμα όψη του θέματος αυτόύ είναι ότι δεν μπορείς ν’ αντιμετωπίζεις με τον ίδιο τρόπο όλες τις περιοχές μέσα στην πόλη. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Εντυπωσιακό! Και είπες ότι δεν υπάρχει χαρτογράφηση…

Όχι, επακριβής χαρτογράφηση αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει

Υπάρχει, θέλουμε – δεν θέλουμε, η σκιά της Ακροδεξιάς, η οποία αποτυπώνεται και στον δήμο. Πώς ένας δήμος θα μπορούσε να αφαιρέσει το έδαφος στο οποίο καλλιεργούνται ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία και αναδεικνύονται πολιτικές, πρακτικές και αντιλήψεις αυτού του είδους;

Μην ξεχνάμε ότι, στις προηγούμενες εκλογές, η καταγραφή της Χρυσής Αυγής στην Α’ Αθηνών, στις δημοτικές εκλογές, ήταν πάνω από την επίσημη υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν τρίτος συνδυασμός η Χρυσή Αυγή. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν καταγράφεται αυτή η δυναμική στην Αθήνα. Ζω σ’ ένα διαμέρισμα στο οποίο ήταν πρώτη η Χρυσή Αυγή στον πρώτο γύρο, στο 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα, λίγα λεπτά απ’ τον Άγιο Παντελεήμονα, που ήταν από τους κεντρικούς χώρους επιρροής της.

Αυτή η επιρροή έχει σπάσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πρόβλημα ούτε ότι θα έχει μικρή καταγραφή η Χρυσή Αυγή. Για μένα υπάρχουν δύο επίπεδα. Το ένα είναι το πώς ο Δήμος δεν αφήνει κενά τα οποία επιτρέπουν στην ακροδεξιά ρητορική να τα αξιοποιεί, δηλαδή ανθρώπους που αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, θυμωμένοι, ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν ασχολείται κανένας μαζί τους, οι οποίοι εύκολα «αγοράζουν» το «όλοι ίδιοι είναι».

Συζητάμε για την ασφάλεια, που είναι κεντρικό ζήτημα στον Δήμο της Αθήνας. Το 2018 ο δήμος έδωσε για έργα ηλεκτροφωτισμού μηδέν ευρώ. Όταν είδα αυτό το στοιχείο, δεν το πίστευα. Είναι εξοργιστικό. Όταν πήγα να δω τους ανθρώπους στη Διεύθυνση Ηλεκτροφωτισμού, οι άνθρωποι μου είπαν ότι «εννέα χρόνια δεν έχει πατήσει ο δήμαρχος για να δει πού είναι η αποθήκη μας, πού δουλεύουμε, πώς δουλεύουμε και για τρία χρόνια μας είχαν χωρίς αναλώσιμα». Όταν ο δήμος έχει τόσο μεγάλες ελλείψεις, αφήνει περιθώρια, αφήνει χώρο.

Το δεύτερο επίπεδο αφορά την ευθύνη όλων να μην «αγοράζουμε» την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς. Διότι η βασική της ατζέντα είναι ο φόβος και οι εχθροί. Άρα, όταν εμείς προσπαθούμε να χτίσουμε επιχειρήματα πάνω σ’ αυτή τη λογική, ότι περίπου υπάρχουν απειλές μέσα στην πόλη και ο φόβος και πάνω σ’ αυτό χτίζουμε την καμπάνια μας, το όριο αυτό μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι υπάρχει η Άκρα Δεξιά, αλλά ότι επηρεάζει και τον λόγο των υπολοίπων. Δυστυχώς βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη πώς συντηρητικές δυνάμεις πιστεύουν ότι, εάν μετατοπιστούν, θα περιορίσουν τα εκλογικά αποτελέσματα της Άκρας Δεξιάς, ενώ στην πραγματικότητα τα ενισχύουν.

Επομένως εγώ λέω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, πρώτον, ο δήμος να μην αφήνει τυφλά σημεία, να μην αφήνει εγκαταλελειμμένους ανθρώπους και, δεύτερον, να υπάρχει μια καθολική απομόνωση της ατζέντας των προτεραιοτήτων και της λογικής που οι νεοναζί θέτουν ή προσπαθούν να θέσουν στο δημόσιο διάλογο.

Στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι ευδιάκριτη η απόσταση που κρατούν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις από το ακροδεξιό φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Ισχύει το ίδιο και στον προεκλογικό αγώνα για τον Δήμο της Αθήνας; Ή κάποιοι έχουν μπει στον πειρασμό να «ψαρέψουν» στα νερά της;

Νομίζω πως είναι σημαντικό, όσες διαφορές κι αν έχουμε μεταξύ μας, να είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει ένα όριο: πως απέναντι στη Χρυσή Αυγή δεν υπάρχει κανένα περίοδο συνεννόησης και διαλόγου. Αλλά εγώ θέλω να είμαι ειλικρινής, επειδή και προεκλογικά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται. Θεωρώ ότι ο κ. Μπακογιάννης προσπαθεί λίγο να παίξει μ’ αυτή την ατζέντα. Έχει κάνει και κάποια φάουλ.

Όταν είχε βγει και είχε πει δημοσίως ότι τα φροντιστήρια στα Άνω Πατήσια κλείνουν από τις οκτώ το βράδυ γιατί φοβούνται οι γονείς, ύστερα βγήκε η Ένωση Γονέων του 5ου Διαμερίσματος και, με μια πολύ ευγενική ανακοίνωση, είπε ότι «προφανώς κι έχουμε πολλά προβλήματα στη γειτονιά, δεν λέμε ότι είμαστε παράδεισος, αλλά δεν είμαστε εκεί που περιγράφετε». Το γεγονός ότι ο κ. Μπακογιάννης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει μισή κουβέντα, να πει «συγγνώμη, λάθος μου», και αντ’ αυτού γενίκευσε το επιχείρημά του λέγοντας ότι τα φροντιστήρια στην Αθήνα γενικώς κλείνουν στις οκτώ, νομίζω ότι κλείνει το μάτι στην ατζέντα του φόβου. Αυτό το βρίσκουμε μπροστά μας.

Ν. Ηλιόπουλος: Στην Αθήνα αξίζει μια νέα αρχή, όχι ένας ακόμα δήμαρχος που θα τη βλέπει σαν λάφυρο για την ανέλιξή του

Ν. Ηλιόπουλος: Στην Αθήνα αξίζει μια νέα αρχή, όχι ένας ακόμα δήμαρχος που θα τη βλέπει σαν λάφυρο για την ανέλιξή του

Συνέντευξη στην ιστοσελίδα pagenews.gr παραχώρησε ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος.

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου, Νίκου Μαρουλίδη, για το τι σημαίνει η Αθήνα για εκείνον που, ως βέρος Αθηναίος, έχει ζήσει και την καλή, αλλά και την «κακή» πλευρά της, ο Νάσος Ηλιόπουλος απάντησε: «Ξέρετε, με ενοχλεί που η γειτονιά μου -και οι άλλες γειτονιές σαν αυτή- αντιμετωπίζονται από τον Δήμο σαν δεύτερης κατηγορίας. Περπατάω και βλέπω κλειστές παιδικές χαρές, σκουπίδια, αναξιοποίητα παρατημένα κτίρια και σκοτεινούς δρόμους που δεν φωτίζονται. Αυτό με κάνει να αντιπαθώ εκείνη την αντίληψη για την πολιτική που μένει στα μεγάλα λόγια και στην πράξη είναι αναποτελεσματική. Βλέπω όμως και ανθρώπους με όρεξη για δημιουργία, με καλλιτεχνική έμπνευση και αγάπη για τη γειτονιά τους και τους γείτονές τους. Και αυτό είναι που με κινητοποιεί. Η Αθήνα λοιπόν είναι ένα μεγάλο πλέγμα αντιφάσεων, μια πόλη γεμάτη αδιέξοδα αλλά και τρομερές δυνατότητες. Αξίζει λοιπόν στην πόλη και τους ανθρώπους της μια νέα αρχή και όχι ένας ακόμα δήμαρχος που θα τη βλέπει σαν λάφυρο για την κομματική του ανέλιξη.»

Αναφερόμενος στον ρόλο της νέας γενιάς ο Ν. Ηλιόπουλος σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι «η Αθήνα από την αρχή δεν γίνεται να υπάρχει χωρίς τη νέα γενιά. Αυτή άλλωστε είναι που δίνει και τον τόνο της επανεκκίνησης της πόλης με την φρεσκάδα των ιδεών, την φαντασία και τη δημιουργικότητά της». Όπως συμπλήρωσε, «η Αθήνα έχει πολλές δυνατότητες, έχει τέσσερα πανεπιστήμια μέσα στον αστικό ιστό της και αποτελεί μια πόλη ζωντανή, όπου πολλοί νέοι θα ήθελαν να επιστρέψουν και μάλιστα να επιλέξουν το κέντρο ως τόπο της μόνιμης κατοικίας τους. Η ‘‘ενέργεια’’ της πόλης και των γειτονιών της από μόνη της δεν φτάνει, χρειάζεται μια Δημοτική Αρχή η οποία θα παρέχει τις συνθήκες για μια βιώσιμη καθημερινότητα και ευχάριστη ποιότητα ζωής. Να αναφέρω εδώ δύο πολύ σημαντικές πολιτικές που σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε για τους νέους ως δημοτική αρχή, η μια είναι η αξιοποίηση και παραχώρηση ακινήτων του Δήμου σε νέα ζευγάρια Αθηναίων για κατοικία και το άλλο είναι η συνεργασία με τα πανεπιστήμια της πόλης με σκοπό τη δημιουργία επαγγελματικών ευκαιριών για τους νέους. Στην ουσία όμως, το συνολικό σχέδιο για μια Αθήνα από την αρχή αποτελεί ένα σχέδιο δημιουργίας ευκαιριών και να δώσουμε ζωντάνια στην πόλη».

Ερωτηθείς με ποιο τρόπο θα αφήσει το δικό του στίγμα στον Δήμο Αθηναίων υπογράμμισε «υλοποιώντας το πρόγραμμά μας για μια Αθήνα από την αρχή». «Δημιουργώντας δημοτική συγκοινωνία, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα στην κατοικία των νέων Αθηναίων, αξιοποιώντας τα κενά κτίρια του Δήμου, πρασινίζοντας τις ταράτσες των σχολείων, εξασφαλίζοντας μια βιώσιμη σε βάθος χρόνου λύση για τη διαχείριση των απορριμμάτων. Θέλω μια πόλη που θα προσφέρει περισσότερα στους ανθρώπους της και μπορώ να το καταφέρω γιατί είμαι ένας από αυτούς και γνωρίζω τις πραγματικές τους ανάγκες», σημείωσε ακόμα.

Σχετικά με το βασικό του πλεονέκτημα έναντι τον υπολοίπων υποψηφίων ο Ν. Ηλιόπουλος σημείωσε: Νομίζω ότι έχω ένα βασικό πλεονέκτημα, ότι εκφράζω ως άνθρωπος αυτό που λέμε «πίσω αυλή» της Αθήνας. Έχω μεγαλώσει και συνεχίζω να ζω σε περιοχές της Αθήνας όπου η εγκατάλειψη αποτελεί τον κανόνα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτό μου επιτρέπει να θέτω πολύ νωρίς και πολύ εμφατικά στον δημόσιο διάλογο θέματα που οι άλλοι συνυποψήφιοί μου αργούν πολύ να αντιληφθούν, αφού δεν γνωρίζουν τα πραγματικά προβλήματα της πόλης.

Η συνέντευξη του Ν. Ηλιόπουλου έτσι όπως δημοσιεύθηκε στο pagenews.gr:

Αρχικά ποιες είναι οι βασικές πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζει κανείς για εσάς; Ποιος είναι ο Νάσος Ηλιόπουλος και από που προέρχεται;

Είμαι ένας 35άρης Αθηναίος που αγαπά την πόλη του και τους ανθρώπους της. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Άγιο Νικόλαο, σπούδασα στην ΑΣΟΕΕ,την Πάντειο και σήμερα ζω στα Πατήσια. Οι καθημερινές εμπειρίες και τα ερεθίσματα μου με οδήγησαν από νεαρή ηλικία στην πολιτική δράση. Τα τελευταία χρόνια είχα την ευκαιρία να παλέψω για όσα πιστεύω στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και το Υπουργείο Εργασίας. Στο διάστημα αυτό πετύχαμε σημαντικές νίκες για τους εργαζόμενους και αυτή είναι η εμπειρία που φέρνω και στον Δήμο της Αθήνας: με σχέδιο και βούληση να συγκρουστείς όποτε χρειαστεί, τα πράγματα όντως αλλάζουν. Η Αθήνα δεν είναι μια χαμένη υπόθεση. Μπορεί να γίνει μια σύγχρονη, λειτουργική ευρωπαϊκή μητρόπολη που προσφέρει πολλά στους ανθρώπους της.

Γιατί δήμαρχος; Τι πιστεύετε ότι έχετε να προσφέρετε περισσότερο στην πόλη από ότι οι άλλοι διεκδικητές του δημαρχιακού θώκου της Αθήνας;

Νομίζω ότι έχω ένα βασικό πλεονέκτημα, ότι εκφράζω ως άνθρωπος αυτό που λέμε «πίσω αυλή» της Αθήνας. Έχω μεγαλώσει και συνεχίζω να ζω σε περιοχές της Αθήνας όπου η εγκατάλειψη αποτελεί τον κανόνα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτό μου επιτρέπει να θέτω πολύ νωρίς και πολύ εμφατικά στον δημόσιο διάλογο θέματα που οι άλλοι συνυποψήφιοί μου αργούν πολύ να αντιληφθούν, αφού δεν γνωρίζουν τα πραγματικά προβλήματα της πόλης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της βραχυχρόνιας μίσθωσης κατοικιών (AirBnb)

Για να θέσεις τέτοιο θέμα σημαίνει ότι έχεις μία ουσιαστική εικόνα για το τι συμβαίνει στην πόλη και δεν μαθαίνεις την πόλη από τα δελτία ειδήσεων. Ανήκω σε μία γενιά που πλέον δεν μπορεί να νοικιάσει και να μείνει στο κέντρο της πόλης που έχει γεννηθεί. Μου πήρε 7 μήνες να βρω σπίτι και χρειάστηκε να φύγω από τα Εξάρχεια. Επιπλέον, έχω και το πλεονέκτημα ότι εκπροσωπώ μία δημοτική κίνηση σε δράση, την Ανοιχτή Πόλη, που λειτουργεί από το 2005, είναι η πιο παλιά στην Αθήνα και έχει δώσει πολύ μεγάλες μάχες για το δημόσιο χώρο.

Ένα σχόλιο για τους δύο βασικούς αντιπάλους σας, κο Μπακογιάννη και κο Γερουλάνο

Ο κ. Μπακογιάννης προσπαθεί να πείσει ότι φέρνει κάτι νέο και καινοτόμο στον Δήμο της Αθήνας. Δυστυχώς, η συνταγή του είναι φτιαγμένη από τα υλικά που έφεραν την Αθήνα στα σημερινά της αδιέξοδα: ιδιωτικοποίηση παντού. Εκφράζει την παράταξη που άφησε έναν Δήμο οικονομικά διαλυμένο και έχει στο ψηφοδέλτιό του ανθρώπους που είχαν οι ίδιοι ευθύνη για τα μεγάλα προβλήματα του Δήμου. Ο κ. Γερουλάνος από την άλλη εκφράζει μια σειρά από προοδευτικές θέσεις αλλά νομίζω ότι αποτελεί με έναν τρόπο συνεχιστή της σημερινής διοίκησης που έχει χάσει εντελώς τη μάχη της καθημερινότητας. Νομίζω ότι και οι δύο πολιτικές αντιλήψεις έχουν δοκιμαστεί για το τι σημαίνει η πολιτική τους πρακτική για την Αθήνα.

Θεωρείτε πως ο Γιώργος Καμίνης ήταν πετυχημένος δήμαρχος;

Θέλω να είμαι δίκαιος. Δεν αμφισβητώ καθόλου ότι η εκλογή του το 2010 ήταν ένα βήμα μπροστά και ότι παρέλαβε, μετά τις διοικήσεις Κακλαμάνη-Μπακογιάννη-Αβραμόπουλου, έναν Δήμο με 200 εκατομμύρια έλλειμμα. Και κατάφερε να τα φέρει βόλτα κερδίζοντας το κομμάτι του οικονομικού συμμαζέματος. Εν τέλει, όμως, αποδείχθηκε μια χαμένη ευκαιρία, αφού ακολούθησε την μακρά παράδοση δημάρχων που είχαν στραμμένο το βλέμμα τους στην κεντρική πολιτική σκηνή εις βάρος της δουλειάς του δημάρχου. Σαν συνέπεια, έχασε εντελώς την επαφή με τις γειτονιές και τα προβλήματα, αφήνοντάς τες στην εγκατάλειψη και γεμίζοντας τους Αθηναίους απογοήτευση.

Πείτε μας δύο λόγια για όσα πετύχατε κατά τη θητεία σας στο Υπουργείο Εργασίας.

Υπήρξε μεγάλη τιμή για εμένα να υπηρετήσω τον κόσμο της εργασίας, τόσο από τη θέση του Ειδικού Γραμματέας του Σώματος Επιθεώρησης της Εργασίας, όσο και από τη θέση του Υφυπουργού Εργασίας και χαίρομαι πολύ που συνέβαλα στον βαθμό που μου αναλογεί στην επιστροφή στην κανονικότητα και την αξιοπρέπεια για χιλιάδες εργαζομένους. Αυτό διότι η κατάσταση ήταν πραγματικά τραγική, τα εργασιακά δικαιώματα και οι αμοιβές των εργαζομένων είχαν συμπιεστεί σε βαθμό που εξανάγκαζαν χιλιάδες νέους να φύγουν για το εξωτερικό, ενώ και όσοι έμεναν δούλευαν με όρους εξαθλίωσης.

Αυτό που κάναμε στο Υπουργείο Εργασίας ήταν από τη μια να επανασυστήσουμε ένα δίκαιο νομοθετικό πλαίσιο που θα εξασφάλιζε τα δικαιώματα στον χώρο εργασίας και από την άλλη ενισχύσαμε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας στην εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου της εργασίας και την καταπολέμηση της αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας.

Τα αποτελέσματα δικαιώνουν τις επιλογές μας: αυτή τη στιγμή έχουν υπογραφεί 11 κλαδικές που καλύπτουν πάνω από 200.000 εργαζόμενους, η αδήλωτη εργασία έπεσε στο 8,9% από το 19,2%, έχουμε 174% αύξηση δηλωμένων ωρών υπερωρίας, ενώ στους εργαζομένους έχουμε επιστροφή 46.339.164 ευρώ απλήρωτων δεδουλευμένων μέσω των ελέγχων. Όλα αυτά συμβαίνουν παράλληλα με τη συνεχή μείωση της ανεργίας, στο 18% αυτή τη στιγμή, 8 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από αυτή που βρήκαμε το 2015, και τη δημιουργία 380.000 νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Τέλος, αξίζει να αναφέρω και την αύξηση του κατώτατου μισθού με την παράλληλη κατάργηση του ρατσιστικού υποκατώτατου μισθού για τους κάτω των 24 ετών. Φυσικά μένουν πολλά να γίνουν ακόμη, αλλά τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά και αυτό αποδεικνύεται και από τα παραπάνω στοιχεία.

Δεδομένου ότι οι Αθηναίοι σας εμπιστεύονται και σας εκλέγουν δήμαρχο, τι είναι αυτό που θα αλλάζατε από την πρώτη ημέρα που θα αναλαμβάνατε τα ηνία;

Η διαχείριση των απορριμάτων, τα σκουπίδια, είναι ο αόρατος ελέφαντας στο δωμάτιο των δημοτικών εκλογών. Ο ΧΥΤΑ της Φυλής σε κάποιους μήνες, το αργότερο στα μέσα του 2020, κλείνει. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Αν δεν δράσουμε άμεσα, η ζωή στην Αθήνα θα είναι αφόρητη. Και εδώ δυστυχώς η διοίκηση του Δήμου μας αφήνει μια αρνητική κληρονομιά. Η Αθήνα έχει χάσει το στοίχημα της ανακύκλωσης και της διαλογής στην πηγή. Είναι μια συγκλονιστική αποτυχία που υπογραμμίζει ότι στη ζωή δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Χρειαζόμαστε άμεση δράση και ριζικές τομές.

Ο κύριος Μπακογιάννης αρέσκεται να επαναλαμβάνει ότι στα σκουπίδια δεν χωράνε ιδεολογίες. Κάνει λάθος, αν σκεφτούμε ότι σήμερα παγκοσμίως υπάρχει μια τεράστια συζήτηση για το δύσκολο αυτό ζήτημα που μας φέρνει αντιμέτωπους με τα όρια του τρόπου ζωής μας στον ανεπτυγμένο κόσμο. Από εκεί και πέρα όμως, ένα πράγμα για μας είναι ξεκάθαρο: η Αθήνα δεν μπορεί να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα στον τομέα της καθαριότητας. Πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κατοίκων της.

Ο Νάσος Ηλιόπουλος είναι βέρος Αθηναίος. Τι σημαίνει η Αθήνα για εκείνον που έχει ζήσει και την καλή, αλλά και την «κακή» πλευρά της;

Ξέρετε, με ενοχλεί που η γειτονιά μου -και οι άλλες γειτονιές σαν αυτή- αντιμετωπίζονται από τον Δήμο σαν δεύτερης κατηγορίας. Περπατάω και βλέπω κλειστές παιδικές χαρές, σκουπίδια, αναξιοποίητα παρατημένα κτίρια και σκοτεινούς δρόμους που δεν φωτίζονται. Αυτό με κάνει να αντιπαθώ εκείνη την αντίληψη για την πολιτική που μένει στα μεγάλα λόγια και στην πράξη είναι αναποτελεσματική. Βλέπω όμως και ανθρώπους με όρεξη για δημιουργία, με καλλιτεχνική έμπνευση και αγάπη για τη γειτονιά τους και τους γείτονές τους. Και αυτό είναι που με κινητοποιεί. Η Αθήνα λοιπόν είναι ένα μεγάλο πλέγμα αντιφάσεων, μια πόλη γεμάτη αδιέξοδα αλλά και τρομερές δυνατότητες.

Αξίζει λοιπόν στην πόλη και τους ανθρώπους της μια νέα αρχή και όχι ένας ακόμα δήμαρχος που θα τη βλέπει σαν λάφυρο για την κομματική του ανέλιξη.

Ποιες περιοχές πιστεύετε ότι αναλαμβάνοντας τα ηνία του Δήμου Αθηναίων χρήζουν μεγαλύτερης βοήθειας και ποιες οι αλλαγές που θα κάνετε σ’ αυτές;

Η φροντίδα μας για την πόλη θα πρέπει να ξεκινά από την περιφέρεια, εκεί οι γειτονιές θέλουν πραγματική ανάταξη. Η αδιαφορία του Δήμου φτάνει στο σημείο να έχουμε αυτή τη στιγμή στην 4η Κοινότητα γειτονιές και σχολεία χωρίς αποχέτευση. Στην 7η παρακαλούν επί χρόνια για αντιπλημμυρικά έργα και την διάνοιξη του δρόμου στην βόρεια είσοδο της Αθήνας, στην 3η ο Ελαιώνας αντί να είναι ένα καλοσχεδιασμένο μητροπολιτικό πάρκο, λύνει το πρόβλημα έλλειψης χώρου για ποικίλες χρήσεις, αλλά ο Δήμος του Συντάγματος και της βιτρίνας, δεν ακούει μια φωνή που έρχεται από τόσο μακριά.

Οι Κοινότητες αξίζουν προσοχή, συμμετοχικό προϋπολογισμό και προτεραιότητα ποίηση αναγκών για άμεση επίλυση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αδιαφορήσουμε για το κέντρο, το οποίο αντιμετωπίζει εντελώς διαφορετικά προβλήματα, πιο σύνθετα, που απαιτούν συνεργασίες με άλλους φορείς, όπως η Ανάπλαση ΑΕ, η Περιφέρεια, κλπ..

Οι βασικοί πυλώνες του προγράμματός σας τι περιλαμβάνουν για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όπως τους ανέργους και τους ηλικιωμένους;

Κατ’ αρχάς να αναφέρω ότι εμείς τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες δεν τις βλέπουμε σαν ένα «κοινωνικό βάρος» το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζουμε με όρους φιλανθρωπίας. Για εμάς δεν εννοούνται κοινωνικές ομάδες διαφορετικές από τον ενιαίο κοινωνικό ιστό της πόλης. Η συμπερίληψη όλων των ιδιαιτεροτήτων είναι υποχρέωση της Δημοτικής Αρχής και έχει στη βάση της το στοιχείο της αλληλεγγύης. Με τον σεβασμό και την συμπερίληψης των ευπαθών ομάδων κερδίζει το σύνολο της κοινότητας, από τη μια έχει πιο πολλά ενεργά μέλη, ενώ από την άλλη μειώνεται η περιθωριοποίηση μέσα στην πόλη και άρα οι συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή.

Για παράδειγμα σε σχέση με τους ηλικιωμένους σχεδιάζουμε την αναβάθμιση και επέκταση των Λεσχών Φιλίας, πρόγραμμα εξοικείωσης των ηλικιωµένων µε τις Τ.Π.Ε., δράσεις πρόληψης και υγιεινής, την ενίσχυση του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», την δωρεάν παροχή υπηρεσιών πολιτισµού και αθλητισµού και τη δημιουργία προγραμμάτων κοινωνικού τουρισμού. Τέλος, σε σχέση με τους ανέργους, στόχος μας είναι η παροχή ενημέρωσης για αυτούς σε σχέση με ευκαιρίες εργασίας, καθώς και η δημιουργία προγραμμάτων κατάρτισης και εργασίας σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς όπως είναι ο ΟΑΕΔ, τα οποία θα ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες τις τοπικής αγοράς εργασίας.

Σε ένα προεκλογικό σας σποτάκι σας είδαμε να συνομιλείτε με συμπολίτες, να μπαίνετε στον Ηλεκτρικό. Πόσο σημαντική πιστεύετε ότι είναι αυτή η επαφή με τον απλό πολίτη μου μάχεται καθημερινά και τι σημαίνει για εσάς;

Στην καθημερινή μου ζωή περπατάω πολύ. Το περπάτημα στην Αθήνα με ξεκουράζει και με βοηθάει να συγκεντρώνομαι. Γνωρίζω την κάθε γωνιά και έχω πολλούς φίλους και γνώριμους με τους οποίους συναναστρέφομαι καθημερινά. Είμαι ο ίδιος ένας απλός πολίτης και δεν έχω καμία αμφιβολία για την σημασία της επαφής, της συνομιλίας και της συνεργασίας μεταξύ των πολιτών. Αυτό που έχω να πω, είναι ότι και την επόμενη μέρα, μετά τις εκλογές, θα συνεχίσω να περπατώ στους δρόμους, να κυκλοφορώ με τα ΜΜΜ, να συνομιλώ με τους Αθηναίους και τις Αθηναίες, να αναζητώ την συνεργασία τους για να κάνουμε την Αθήνα μια όμορφη και φιλική πόλη.

Σέβομαι τον καθημερινό αγώνα των ανθρώπων και θα ήθελα να προσφέρω όσα μπορώ περισσότερα για να σταθώ δίπλα τους, με τα όπλα που διαθέτει ο Δήμος για κάνει τη ζωή τους πιο εύκολη.

Πόσο σημαντική είναι η νέα γενιά για εσάς; Ποιες οι ενέργειες που μπορεί να κάνει ένας δήμος προκειμένου το «νέο» αίμα να έχει περισσότερες ευκαιρίες στο μέλλον;

Ανήκω σε μια γενιά η οποία, παρότι θεωρείται «υψηλών προσόντων», χτυπήθηκε από την «υψηλή ανεργία». Πολλοί φίλοι και γνωστοί επέλεξαν τον δρόμο του εξωτερικού ώστε να βρουν ένα πλαίσιο αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπου θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Το λεγόμενο brain-drain αποτελεί σημαντικό πρόβλημα και για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, πόσω δε μάλλον για την ανασυγκρότηση των τοπικών κοινωνιών.

Η Αθήνα από την αρχή δεν γίνεται να υπάρχει χωρίς τη νέα γενιά. Αυτή άλλωστε είναι που δίνει και τον τόνο της επανεκκίνησης της πόλης με την φρεσκάδα των ιδεών, την φαντασία και τη δημιουργικότητά της. Η Αθήνα έχει πολλές δυνατότητες, έχει τέσσερα πανεπιστήμια μέσα στον αστικό ιστό της και αποτελεί μια πόλη ζωντανή, όπου πολλοί νέοι θα ήθελαν να επιστρέψουν και μάλιστα να επιλέξουν το κέντρο ως τόπο της μόνιμης κατοικίας τους.

Η «ενέργεια» της πόλης και των γειτονιών της από μόνη της δεν φτάνει, χρειάζεται μια Δημοτική Αρχή η οποία θα παρέχει τις συνθήκες για μια βιώσιμη καθημερινότητα και ευχάριστη ποιότητα ζωής. Να αναφέρω εδώ δυο πολύ σημαντικές πολιτικές που σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε για τους νέους ως δημοτική αρχή, η μια είναι η αξιοποίηση και παραχώρηση ακινήτων του Δήμου σε νέα ζευγάρια Αθηναίων για κατοικία και το άλλο είναι η συνεργασία με τα πανεπιστήμια της πόλης με σκοπό τη δημιουργία επαγγελματικών ευκαιριών για τους νέους. Στην ουσία όμως, το συνολικό σχέδιο για μια Αθήνα από την αρχή αποτελεί ένα σχέδιο δημιουργίας ευκαιριών και να δώσουμε ζωντάνια στην πόλη.

Κατά καιρούς ακούμε διάφορα περιστατικά παρανομίας και εγκληματικότητας στο κέντρο της Αθήνας. Τι μπορεί να γίνει λοιπόν από πλευρά σας προκειμένου ο κάθε Αθηναίος και όχι μόνο να νιώθει ασφαλής;

Η ανασφάλεια στην Αθήνα είναι το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης των γειτονιών της. Η διοίκηση του κυρίου Καμίνη απέτυχε σε αυτόν τον τομέα και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε γύρω μας. Το 2018 ο Δήμος ξόδεψε μηδέν ευρώ σε έργα ηλεκτροφωτισμού. Πρόκειται για αρνητικό ρεκόρ. Πώς μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς όταν ολόκληρες συνοικίες είναι σκοτεινές;

Η δική μας πρόταση είναι απλή: ασφαλείς γειτονιές είναι οι ζωντανές γειτονιές. Και σχεδιάζουμε μία ζωντανή και φωτεινή Αθήνα: με ηλεκτροφωτισμό, κίνητρα για εμπορική δραστηριότητα, δημιουργία κοινωνικής κατοικίας και πολιτιστικές δράσεις και στις επτά κοινότητες.

Θα μου επιτρέψετε να προσθέσω κάτι. Στη δική μου οπτική η ασφάλεια έχει και μια επιπλέον, κρίσιμη, παράμετρο: την καταπολέμηση της Χρυσής Αυγής. Δεν μπορούμε να αφήνουμε το μίσος να δηλητηριάζει την πόλη μας. Κάθε κάτοικος και επισκέπτης της πόλης μας, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία και σεξουαλικό προσανατολισμό, πρέπει να νιώθει και να είναι ασφαλής.

Εξάρχεια. Μία περιοχή που απασχολεί και αποτελεί μέρος της συζήτησης εδώ και 20 χρόνια. Τι σκοπεύετε να κάνετε για την αναβάθμισή της;

Τα Εξάρχεια είναι μια πολύ όμορφη και ζωντανή γειτονιά αλλά με ένα μεγάλο διπλό πρόβλημα σήμερα:

  • Ο Δήμος έχει παρατήσει τη γειτονιά και την ίδια στιγμή διάφορες μικρομαφίες επιδίδονται σε αντικοινωνικές, σεξιστικές, επιθετικές συμπεριφορές. Αν σε αυτήν την εικόνα προσθέσετε και τη δράση realestate παραγόντων που αγοράζουν διαμερίσματα περιμένοντας το gentrification της γειτονιάς, το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό και απειλεί τον προοδευτικό και ανοιχτό χαρακτήρα της γειτονιάς.
  • Από την άλλη, η συζήτηση για τα Εξάρχεια γίνεται πάντα με όρους υπερβολής, γεγονός που εντείνει το πρόβλημα. Εμείς, για να δοθεί λύση στα προβλήματα, θα συγκρουστούμε με την εγκατάλειψη, τις μαφίες και τα οργανωμένα συμφέροντα, και θα προχωρήσουμε σε μια σειρά από δράσεις αναζωογόνησης της γειτονιάς, σε συνεννόηση με τις πρωτοβουλίες των κατοίκων της γειτονιάς αλλά και τις σχολές που βρίσκονται εκεί και ειδικά της αρχιτεκτονικής.

Δυστυχώς σήμερα υπάρχουν κοινωνικές ομάδες οι οποίες είναι αποκλεισμένες από το σύνολο. Ως δήμαρχος Αθηναίων ποιες οι ενέργειές σας για μια Αθήνα που θα αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο δίχως εξαιρέσεις;

Δυστυχώς τα τμήματα του πληθυσμού που επλήγησαν περισσότερο από την κρίση ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονταν ήδη στο περιθώριο της κοινωνίας δηλαδή οι άστεγοι, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με αναπηρία, οι πρόσφυγες και μετανάστες, τα ουσιοεξαρτημένα άτομα. Επίσης, χωροταξικά οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο ήταν τα αστικά κέντρα, με την Αθήνα να βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης με το ποσοστό της ακραίας φτώχειας να φτάνει στο 16,4% το 2015.

Ο στόχος μας δεν είναι η επιστροφή στο προηγούμενο μοντέλο, όπου έχουμε μια κοινωνική πολιτική να διαχειρίζεται τις ανισότητες, αλλά μια κοινωνική πολιτική η οποία δημιουργεί ευκαιρίες, ενεργοποιεί και επανεντάσσει όλα αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας, που ειδικά με την κρίση έχουν τεθεί στο περιθώριο, μια κοινωνική πολιτική από την αρχή. Το στοίχημα λοιπόν για εμάς είναι το να δημιουργήσουμε εκείνες τις κοινωνικές πολιτικές μέσα στον Δήμο της Αθήνας, που σκοπό θα έχουν την ένταξη όλων των τμημάτων του πληθυσμού της πόλης, ακόμη και των πιο περιθωριοποιημένων, στην κοινωνικο-οικονομική δραστηριότητα, ώστε να αποτελέσουν ένα ενεργητικό στοιχείο της ανάκαμψης.

Πώς πιστεύετε ότι θα καταφέρετε να αφήσετε το δικό σας στίγμα στον Δήμο Αθηναίων;  Ποιο το στοίχημα για εσάς;

Υλοποιώντας το πρόγραμμά μας για μια Αθήνα από την αρχή. Δημιουργώντας δημοτική συγκοινωνία, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα στην κατοικία των νέων Αθηναίων, αξιοποιώντας τα κενά κτήρια του Δήμου, πρασινίζοντας τις ταράτσες των σχολείων, εξασφαλίζοντας μια βιώσιμη σε βάθος χρόνου λύση για τη διαχείριση των απορριμμάτων. Θέλω μια πόλη που θα προσφέρει περισσότερα στους ανθρώπους της και μπορώ να το καταφέρω γιατί είμαι ένας από αυτούς και γνωρίζω τις πραγματικές τους ανάγκες.

Ο Αλέξης Τσίπρας σας συνέκρινε με τον καθηγητή της ισπανικής σειράς «La Casa de papel». Εσείς πως θα χαρακτηρίζατε τον πρωθυπουργό, καθ όλη τη διάρκεια της θητείας του.

Καλή ερώτηση! Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ αλλά με μια γρήγορη σκέψη και επιλέγοντας κι εγώ από κάποια δημοφιλή τηλεοπτική σειρά, θα έλεγα τον Jon Snow του Game of Thrones. Δεν μοιάζουν εμφανισιακά αλλά και οι δύο καταφέρνουν ακόμα και όταν όλα φαίνονται προδιαγεγραμμένα, να γυρίσουν την παρτίδα, ξανά και ξανά!

Κλείνοντας, μια πρόβλεψη για το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών;

Δεν θέλω να κάνω spoiler, αλλά αφού με ρωτάτε, θα αναγκαστώ: Στο La casa de papel παρά τα εμπόδια και τις αναποδιές, το σχέδιο του καθηγητή στο τέλος δικαιώνεται. Είμαι αισιόδοξος λοιπόν, ότι η Αθήνα θα κάνει μια καθαρή επιλογή, να ξεκινήσει από την αρχή.

Νάσος Ηλιόπουλος: Θα προχωρήσουμε σε ριζική αλλαγή του επιχειρησιακού σχεδίου του Δήμου για τη διαχείριση των απορριμμάτων

Νάσος Ηλιόπουλος: Θα προχωρήσουμε σε ριζική αλλαγή του επιχειρησιακού σχεδίου του Δήμου για τη διαχείριση των απορριμμάτων

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος, παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στοeleftherostypos.gr και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κατσάκο.

Ο Νάσος Ηλιόπουλος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη διαχείριση των απορριμμάτων στον Δήμο της Αθήνας, σημειώνοντας πως «το επιχειρησιακό σχέδιο του Δήμου για τη διαχείριση των απορριμμάτων παραμένει κενό γράμμα, δεν εφαρμόζεται, συνεπώς δεν υφίσταται!». Όπως εξήγησε «η ανακύκλωση είναι στο 5% και το μεγαλύτερο όφελος καρπώνεται ιδιωτική εταιρεία, η πολιτική της διαλογής στην πηγή είναι μόνο θεωρία, ο σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων μόλις ξεκόλλησε και αρχίζει να υλοποιείται, δεν υπάρχουν πράσινα σημεία κλπ.» Ωστόσο, όπως πρόσθεσε, «για να μην είμαστε και ισοπεδωτικοί, είναι καλή η πρωτοβουλία για τη συγκέντρωση χρησιμοποιημένων ενδυμάτων και υποδημάτων, η ανακύκλωση μπαταριών και λαμπτήρων, καθώς και η εφαρμογή έξυπνης Πόλης που αφορά στη διακομιδή απορριμμάτων με SMS, στο ιστορικό κέντρο της πόλης». «Όλα αυτά πρέπει να γίνουν και, φυσικά, να υιοθετηθούν εφαρμογές της τεχνολογίας και στην καθαριότητα, τη στάθμευση, την εξοικονόμηση ενέργειας και νερού κλπ. Το βασικότερο, όμως, είναι να δράσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, έχοντας στόχο τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης που επικρατεί έως τώρα. Να σκεφτούμε τη διαχείριση των απορριμμάτων από την αρχή», δήλωσε.

«Ο Δήμος Αθηναίων έχει αναδειχθεί ως ο καλύτερος τόπος άνθησης των ΜΚΟ»

Ως προς τον ρόλο των ΜΚΟ στον δήμο ο Ν. Ηλιόπουλος σημείωσε πως «ο Δήμος Αθηναίων έχει αναδειχθεί ως ο καλύτερος τόπος άνθησης των ΜΚΟ. Η συνεργασία του με πολλές ΜΚΟ είναι παροιμιώδης μέχρι παρεξηγήσεως, αφού έχει αναγκάσει ακόμη και δυνάμεις της αντιπολίτευσης που προέρχονται από το συντηρητικό χώρο, όχι απλώς να διαμαρτύρονται, αλλά και να στέκονται απέναντι». Χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στο πρόγραμμα ‘‘ανοιχτά σχολεία” το οποίο γίνεται με ΜΚΟ, καθώς και τα θέματα προσφύγων και μεταναστών, κοινωνικής πολιτικής κλπ,. σημειώνοντας ότι «άρα, δεν τίθεται θέμα συνεργασίας». Όπως εξήγησε, «τίθεται, όμως, θέμα διαφάνειας, αύξησης του κόστους δράσεων, καθώς και θέματα ελέγχου. Με το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει, η μόνη δυνατότητα του Δήμου να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική συνεργασίας είναι η αυστηρή και καλά προετοιμασμένη υπογραφή προγραμματικής συμφωνίας, που να έχει ρήτρες και ποινές, κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει. Πάντως, είναι βέβαιο πως δεν πρέπει να εκχωρούνται εκτός Δήμου -αφειδώς, τουλάχιστον- δραστηριότητες που μπορεί να εκτελέσει ο Δήμος».

«Πρέπει να ξαναστηθεί αυτή η σχέση η οποία είχε σπάσει»

Ερωτηθείς για το τί πρέπει να γίνει «Από την Αρχή» στην Αθήνα, ο Ν. Ηλιόπουλος δήλωσε: «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει από την αρχή είναι ένα ζήτημα, ας μου επιτραπεί η φράση, αντίληψης και αίσθησης, δεν είναι κάτι τόσο υλικό. Αυτό που έχω δει όλο το διάστημα που μιλάω με πάρα πολύ κόσμο στις γειτονιές είναι ότι έχει εμπεδωθεί τόσο πολύ η αίσθηση της εγκατάλειψης και το ‘‘ό,τι και να μας λέτε, όποιος και να βγει, τα πράγματα μάλλον προς το χειρότερο θα πάνε στο δήμο’’. ‘‘Ότι η Αθήνα είναι χαμένη υπόθεση’’. Οπότε νομίζω το πρώτο που πρέπει να ξανακερδίσει ένας δήμαρχος στην Αθήνα είναι την αίσθηση ότι όντως πέντε πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για τους ανθρώπους αυτής της πόλης. Πρέπει να ξαναστηθεί αυτή η σχέση η οποία είχε σπάσει, γιατί οι Αθηναίοι έχουν μάθει ότι όλο αυτό τον καιρό οι δημοτικές αρχές, να το πω έτσι λίγο σχηματικά, ήταν πολύ κοντά στην πλατεία Συντάγματος και στην κεντρική πολιτική σκηνή και πολύ μακριά απ’ τις γειτονιές της πόλης».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Νάσου Ηλιόπουλου, όπως δημοσιεύτηκε στο EleftherosTypos.gr:

Εκλέγεστε, πηγαίνετε πρώτη μέρα στο γραφείο του δημάρχου και σηκώνετε τα μανίκια. Ποιο πρόβλημα θα επιδιώξετε να λύσετε πρώτο;

Η Αθήνα είναι μία πόλη που έχει πολλά προβλήματα, είναι φυσιολογικό. Αυτό το οποίο είναι αδιανόητο όμως είναι να έχεις πόρους που μπορούν να σε βοηθήσουν σ’ αυτά τα προβλήματα και να μην τους αξιοποιείς.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να ξεκινήσω όλες τις διαδικασίες έτσι ώστε ο Δήμος της Αθήνας να πάρει τα χρήματα που μπορεί να διεκδικήσει από το «Φιλόδημος ΙΙ» για τα σχολεία.

Με βάση τα πληθυσμιακά κριτήρια στο δήμο της Αθήνας αντιστοιχούσαν 15 εκατ., όλα για δράσεις στα σχολεία της Αθήνας που είναι πολύ πιεσμένα, πολύ γερασμένα κτίρια, με πολύ μεγάλα προβλήματα κι αυτή τη στιγμή ο Δήμος έχει καταθέσει μελέτες μόνο για 3 εκατομμύρια. Οπότε νομίζω ότι αυτό θα ήταν το πρώτο, γιατί ακριβώς έχεις τον πόρο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να λύσεις αυτά τα προβλήματα.

Πότε και πώς σκεφτήκατε την ιδέα να διεκδικήσετε τον Δήμο Αθηναίων; Ήταν ένα «όνειρο», εμπνευστήκατε από κάποιον ή ήταν μία απόφαση που πάρθηκε από κομματικό όργανο;

Είμαι ένα παιδί που έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Αθήνα, και σήμερα εδώ ζω, στα Κάτω Πατήσια. Από μικρός έχω πάρει μέρος σε διάφορες κινητοποιήσεις και κινήματα γειτονιάς, είτε τότε στην Κολούμπια όταν είχε ξεκινήσει η κατεδάφιση του εργοστασίου, που ήταν πραγματικά πολύ στενάχωρο να βλέπεις στα πόδια σου τα πεταμένα βινύλια που ήταν η ιστορία του λαϊκού τραγουδιού της χώρας, είτε αυτό ήταν οι κινητοποιήσεις για το Πεδίο του Άρεως, για το πάρκο Κύπρου και Πατησίων, οπότε με έναν τρόπο με τα ζητήματα της πόλης, ως άνθρωπός της πάντα είχα μία ενασχόληση.

Το 2006 ήμουν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την «Ανοιχτή Πόλη», οπότε όταν ενημερώθηκα ότι το συντονιστικό της δημοτικής κίνησης κάνει την πρόταση για τη δική μου υποψηφιότητα, πέρα από την τιμή που αισθάνθηκα, σκέφτηκα ότι είναι μια πάρα πολύ όμορφη ευκαιρία και πολύ μεγάλη χαρά να έχει τη δυνατότητα να δουλέψεις για την πόλη που έχεις μεγαλώσει και ζεις.

Αθήνα από την αρχή: Είναι το σύνθημα της καμπάνιας που επιλέξατε για τις εκλογές. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα πράγματα που πρέπει να γίνουν «απ’ την αρχή» στο δήμο;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει από την αρχή είναι ένα ζήτημα, ας μου επιτραπεί η φράση, αντίληψης και αίσθησης, δεν είναι κάτι τόσο υλικό.

Αυτό που έχω δει όλο το διάστημα που μιλάω με πάρα πολύ κόσμο στις γειτονιές είναι ότι έχει εμπεδωθεί τόσο πολύ η αίσθηση της εγκατάλειψης και το «ό,τι και να μας λέτε, όποιος και να βγει, τα πράγματα μάλλον προς το χειρότερο θα πάνε στο δήμο». «Ότι η Αθήνα είναι χαμένη υπόθεση».

Οπότε νομίζω το πρώτο που πρέπει να ξανακερδίσει ένας δήμαρχος στην Αθήνα είναι την αίσθηση ότι όντως πέντε πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο για τους ανθρώπους αυτής της πόλης. Πρέπει να ξαναστηθεί αυτή η σχέση η οποία είχε σπάσει, γιατί οι Αθηναίοι έχουν μάθει ότι όλο αυτό τον καιρό οι δημοτικές αρχές, να το πω έτσι λίγο σχηματικά, ήταν πολύ κοντά στην πλατεία Συντάγματος και στην κεντρική πολιτική σκηνή και πολύ μακριά απ’ τις γειτονιές της πόλης.

Προφεσόρ: Το είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην παρουσίαση της υποψηφιότητας. Σας έχει «κολλήσει»; Σας το λέει ο κόσμος που συναντάτε;

Το είπε χωρίς συνεννόηση. Δυστυχώς ή ευτυχώς έχει «κολλήσει». Μέχρι και στους πάγκους στις λαϊκές που πηγαίνω και έρχεται ο παραγωγός και μου λέει «ο καθηγητής;», με ένα πονηρό ύφος.

Είναι φυσιολογικό, η ποπ κουλτούρα είναι πολύ δυνατή πλέον και υπάρχει πολύς κόσμος που παρακολουθεί σειρές. Δηλαδή το Netflix κι όλη αυτή η ιστορία είναι φαινόμενο.

Οπότε πάντα όταν φτιάχνεις μια τέτοια αναλογία είναι κάτι το οποίο επικοινωνιακά μένει.

Πώς μπορεί ο Δήμος Αθηναίων, όχι μόνο να είναι πλήρως βιώσιμος, αλλά και να μπορεί να προγραμματίζει την οικονομική του πολιτική; Αυτήν την στιγμή ο δήμος έχει προϋπολογισμούς με 75% ίδιους πόρους, ενώ δεν αποδίδονται οι συνταγματικά κατοχυρωμένες ενισχύσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Οι Δήμοι αποτελούν τμήμα της οργάνωσης του δημοκρατικού πολιτεύματος και ενσαρκώνουν μέρος των λειτουργιών του οργανωμένου κράτους. Κατά συνέπεια, πρέπει να έχουν δημόσιο χαρακτήρα και να λειτουργούν με βάση την αρχή του δημοσίου συμφέροντος. Δεν μπορεί, δηλαδή, οι ΟΤΑ να είναι επιχειρήσεις και δεν μπορεί να λειτουργούν με σκοπό το κέρδος. Από τη μέχρι τώρα λειτουργία του Δήμου Αθηναίων, δεν προκύπτει ότι δεν είναι βιώσιμος. Απεναντίας, θα έλεγα ότι είναι ένας πλούσιος Δήμος με φτωχή διαχείριση. Δεν είναι αλήθεια ότι δεν αποδίδονται από το κράτος οι προβλεπόμενες ενισχύσεις στους Δήμους, γιατί, παρά την οικονομική κρίση, είχαμε μικρή αύξηση 5% στους πόρους προς ΟΤΑ, αλλά και για πρώτη φορά άνοιξαν προγράμματα, όπως τα Φιλόδημος Ι και ΙΙ, διευρύνοντας τα χρηματοδοτικά εργαλεία τους. Όμως, σωστό θα ήταν να πούμε πως το κράτος, δεν αποδίδει έγκαιρα ό,τι προβλέπεται στους Δήμους και αυτό δημιουργεί δυσλειτουργίες, σε όλους τους ΟΤΑ. Άρα, συμφωνώ ότι πρέπει με κάθε τρόπο να αυξηθεί η κρατική επιχορήγηση σε όλους τους ΟΤΑ και είμαι βέβαιος ότι μπορούμε σταδιακά αυτό να το πετύχουμε.

Στο Δήμο Αθηναίων, πράγματι, οι κρατικές επιχορηγήσεις πλησιάζουν το 30% του προϋπολογισμού του, αν υπολογίσουμε και τις μεταβατικές δαπάνες πέραν της ΚΑΠ και της ΣΑΤΑ. Το γεγονός ότι οι ίδιοι πόροι (ανταποδοτικοί πόροι και τέλη) προέρχονται από άμεση και έμμεση φορολογία των πολιτών, εντάσσουν το Δήμο Αθηναίων στους ΟΤΑ που βρίσκονται στη μεσαία φορολογική κλίμακα των δημοτών τους, σε σχέση με άλλους Δήμους της χώρας. Ταυτόχρονα, όμως, τον εντάσσουν και στους δήμους, με τις ψηλότερες φορολογικές επιβαρύνσεις των δημοτών του, σε σχέση με αντίστοιχες πρωτεύουσες της ΕΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τέλη παρεπιδημούντων, που εισπράττει ο Δήμος Αθηναίων, πλησιάζουν το 1,3εκ. ευρώ και τα τέλη από τα κέντρα διασκέδασης το 1,8εκ. ευρώ, ποσό πολύ μικρό σε σχέση με τον αριθμό των τουριστών που πέρασαν από την πόλη το 2018 και τον τζίρο των κέντρων διασκέδασης, γεγονός που αναδεικνύει την αδυναμία του Δήμου Αθηναίων να εισπράξει ένα κατά πολύ μεγαλύτερο αναλογούν ποσό. Η οικονομική πολιτική του Δήμου πρέπει να αλλάξει πρόσημο και να κινηθεί στην κατεύθυνση της αύξησης των ιδίων πόρων και της μείωσης φόρων και τελών προς τους δημότες, στρεφόμενη σε αναπτυξιακή λογική, μέσα από την επένδυση σε νέες τεχνολογίες, έξυπνες πόλεις, ενεργειακές κοινότητες, την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και, φυσικά, την αξιοποίηση της περιουσίας του Δήμου, αλλά και μέσα από τη δημιουργία συνεργειών, με στόχο τη μείωση του κόστους λειτουργίας.

Με την απόφαση του Δήμου, το Μάιο του 2018 περίπου 2.300 παιδιά, από τα περίπου 5.000 συνολικά, θα φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση για τις οικογένειες τους. Θεωρείται ότι είναι αρκετό αυτό, την ώρα που οι οικογένειες περίπου 2.700 παιδιών πληρώνουν ακόμα τροφεία, ενώ οι φόροι και τα δημοτικά τέλη παραμένουν υψηλά;

Ο Δήμος Αθηναίων, για να καλύψει τη ζήτηση σε παιδικούς σταθμούς, χρειάζεται ακόμη 5-6 νέους παιδικούς σταθμούς σε στοχευμένες περιοχές, όπως η 3η, 4η και 6η Δημοτική Κοινότητα. Επίσης, έχει πρόβλημα πιστοποίησης και αδειοδότησης, για περισσότερους από τους μισούς υπάρχοντες παιδικούς σταθμούς και θα αντιμετωπίσει μεγάλο πρόβλημα, αν δεν ξεκινήσει ΤΩΡΑ τις προβλεπόμενες εκ του νόμου αναγκαίες προσαρμογές και βελτιώσεις. Το πρόβλημα φαίνεται μεγάλο, γιατί ο Δήμος Αθηναίων δεν μπήκε στην εφαρμογή του νόμου του Υπουργείου Παιδείας που προβλέπει δίχρονη προσχολική αγωγή, με αποτέλεσμα να κρατά τα 5χρονα στους παιδικούς σταθμούς, αντί να πάνε στα νηπιαγωγεία, όπως γίνεται σε 183 Δήμους μέχρι τώρα. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα στην ένταξη παιδιών 6 μηνών έως 2,5 ετών στα βρεφικά τμήματα των παιδικών σταθμών, λόγω έλλειψης προσωπικού και υποδομών. Αυτό είναι το πρόβλημα που καλείται άμεσα να λύσει ο Δήμος Αθηναίων. Να καλύψει όλα τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς, από τα μικρότερα προς τα μεγαλύτερα, και να εφαρμόσει τη διετή προσχολική αγωγή, ιδρύοντας 10 νέα νηπιαγωγεία που έχει ανάγκη. Το σύστημα πληρωμής τροφείων του Δήμου Αθηναίων έχει εισοδηματικά κριτήρια, που μπορούν άμεσα να διευρυνθούν και να καλύψουν περισσότερες οικογένειες.

Ο ρόλος των ΜΚΟ ποιος μπορεί να είναι; Μπορεί να υπάρξει συνεργασία με τον Δήμο; Πώς μπορεί να διασφαλιστεί η διαφάνεια;

Ο Δήμος Αθηναίων έχει αναδειχθεί ως ο καλύτερος τόπος άνθησης των ΜΚΟ. Η συνεργασία του με πολλές ΜΚΟ είναι παροιμιώδης μέχρι παρεξηγήσεως, αφού έχει αναγκάσει ακόμη και δυνάμεις της αντιπολίτευσης που προέρχονται από το συντηρητικό χώρο, όχι απλώς να διαμαρτύρονται, αλλά και να στέκονται απέναντι. Για παράδειγμα, όλο το πρόγραμμα “ανοιχτά σχολεία” γίνεται με ΜΚΟ, καθώς και τα θέματα προσφύγων και μεταναστών, κοινωνικής πολιτικής κλπ. Άρα, δεν τίθεται θέμα συνεργασίας. Τίθεται, όμως, θέμα διαφάνειας, αύξησης του κόστους δράσεων, καθώς και θέματα ελέγχου. Με το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει, η μόνη δυνατότητα του Δήμου να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική συνεργασίας είναι η αυστηρή και καλά προετοιμασμένη υπογραφή προγραμματικής συμφωνίας, που να έχει ρήτρες και ποινές, κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει. Πάντως, είναι βέβαιο πως δεν πρέπει να εκχωρούνται εκτός Δήμου -αφειδώς, τουλάχιστον- δραστηριότητες που μπορεί να εκτελέσει ο Δήμος.

Υπάρχουν εκατοντάδες συμβασιούχοι αυτή τη στιγμή στο Δήμο, από τις καθαρίστριες των σχολείων μέχρι τους εργαζόμενους στην καθαριότητα και από τη Δημοτική Αστυνομία μέχρι το «Βοήθεια στο Σπίτι». Τι σκοπεύετε να κάνετε με αυτούς τους ανθρώπους, την ώρα που η ανεργία μαστίζει και οι ανάγκες του δήμου σε ανθρώπινο δυναμικό είναι μεγάλες;

Οι συμβασιούχοι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων είναι περίπου 250 και, αν τελειώσει κάποτε η 3Κ προκήρυξη για την πρόσληψη 8.500 υπαλλήλων στη καθαριότητα, θα παραμείνουν ελάχιστοι. Ο Δήμος έχει ελλείψεις προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες του και απαιτούνται τουλάχιστον 500-700 προσλήψεις όλων των ειδικοτήτων και, ιδίως, ειδικών επιστημόνων. Είμαστε σταθερά υπέρ της μόνιμης, σταθερής και αξιοπρεπούς εργασίας και αυτό θα επιχειρήσουμε. Υποστηρίζουμε, επίσης, ότι πρέπει να ενισχυθεί η “Βοήθεια στο σπίτι” και η Δημοτική αστυνομία, να παρασχεθούν στους εργαζόμενους τα αναγκαία μέσα ατομικής προστασίας και να μην εκχωρηθούν κοινωνικές υπηρεσίες σε ιδιώτες.

Ο δημόσιος διάλογος σχετικά με την καθαριότητα περιστρέφεται γύρω από τον αριθμό των εργαζομένων (αυτήν την στιγμή είναι 1.800) και την ιδιωτικοποίηση ή όχι. Μπορεί, όμως, να λυθεί το πρόβλημα με νέες τεχνολογίες, με έρευνα ή αρκεί μόνο να επιστρέψουμε στους 3.200 εργαζομένους στην καθαριότητα, που υπήρχαν στον Δήμο πριν τα Μνημόνια;

Για να μπορεί η υπηρεσία καθαριότητας να κάνει τυπικά τη δουλειά της απαιτούνται 2.500 εργαζόμενοι τουλάχιστον. Το πρόβλημα, όμως, της βρώμικης Αθήνας δεν είναι έτσι όπως το θέτετε. Το 92% των απορριμμάτων της Αθήνας καταλήγει στη χωματερή της Φυλής, η οποία κλείνει το 2020! Το επιχειρησιακό σχέδιο του Δήμου για τη διαχείριση των απορριμμάτων παραμένει κενό γράμμα, δεν εφαρμόζεται, συνεπώς δεν υφίσταται! Η ανακύκλωση είναι στο 5% και το μεγαλύτερο όφελος καρπώνεται ιδιωτική εταιρεία, η πολιτική της διαλογής στην πηγή είναι μόνο θεωρία, ο σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων μόλις ξεκόλλησε και αρχίζει να υλοποιείται, δεν υπάρχουν πράσινα σημεία κλπ. Βέβαια, για να μην είμαστε και ισοπεδωτικοί, είναι καλή η πρωτοβουλία για τη συγκέντρωση χρησιμοποιημένων ενδυμάτων και υποδημάτων, η ανακύκλωση μπαταριών και λαμπτήρων, καθώς και η εφαρμογή έξυπνης Πόλης που αφορά στη διακομιδή απορριμμάτων με SMS, στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν και, φυσικά, να υιοθετηθούν εφαρμογές της τεχνολογίας και στην καθαριότητα, τη στάθμευση, την εξοικονόμηση ενέργειας και νερού κλπ. Το βασικότερο, όμως, είναι να δράσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, έχοντας στόχο τη ριζική αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης που επικρατεί έως τώρα. Να σκεφτούμε τη διαχείριση των απορριμμάτων από την αρχή.

Το AirBnB έχει κατακτήσει πολλές γειτονιές του κέντρου προκαλώντας όχι μόνο αύξηση των τουριστών, αλλά και πολλά προβλήματα. Η ενοικίαση στην Αθήνα είναι πλέον απαγορευτική, ενώ δημιουργείται μία ολόκληρη βιομηχανία, δίχως να υπάρχει μέριμνα για τις γειτονιές της πόλης. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;

Έχω μεγαλώσει και ζω ακόμα στα κάτω Πατήσια, είμαι κάτοικος της Αθήνας όλη μου την ζωή και τώρα βλέπω κόσμο της γενιάς μου να ψάχνει διαρκώς στέγη και να μην βρίσκει. Η βραχυχρόνια μίσθωση είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις σε πολλές μητροπόλεις. Παρά τα όποια θετικά προσφέρει, είναι πλέον κοινός τόπος πως, όταν αφήνεται ανεξέλεγκτο, προκαλεί σοβαρά προβλήματα, αφού διώχνει τους κατοίκους από τις γειτονιές και μπορεί να αποτελέσει αθέμιτο ανταγωνισμό στην παραδοσιακή τουριστική δραστηριότητα της πόλης.

Για να είμαστε σαφείς: Δεν θεωρούμε πρόβλημα να παραχωρεί ένας μικροϊδιοκτήτης ένα διαμέρισμά του προς βραχυχρόνια μίσθωση, για κάποιο διάστημα. Μάλιστα, πολλοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν μεγάλη οικονομική δυσπραγία στα χρόνια της κρίσης, βρήκαν με αυτό τον τρόπο ένα συμπληρωματικό εισόδημα. Πρέπει, ωστόσο, να μπουν όρια και κανόνες, πρωτίστως, για μεγάλες εταιρείες που αγοράζουν ολόκληρες πολυκατοικίες, καθιστώντας πραγματικά «άβατα» ολόκληρες γειτονιές. Πρόκειται για ρυθμίσεις που έχουν υιοθετηθεί από μια σειρά από πόλεις του εξωτερικού, με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Πέρα, όμως, από τον έλεγχο της βραχυχρόνιας μίσθωσης για το ζήτημα της στέγης, έχουμε μια σειρά ακόμα από προτάσεις, όπως δημιουργία δημοτικού γραφείου στέγασης για υποστήριξη των κατοίκων, αλλά αξιοποίηση του τεράστιου κτιριακού αποθέματος του Δήμου, για παροχή κοινωνικής κατοικίας, ιδιαίτερα σε νέους και νέες και όχι μόνο.

Το τρίγωνο Πεδίον του Άρεως-Εξάρχεια-Ομόνοια θεωρείται μαύρη τρύπα» για τους πολίτες. Ναρκωτικά, συμμορίες, ληστείες και πορνεία. Μπορεί ο Δήμος να κάνει κάτι για την ασφάλεια στην Πόλη ή είναι αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας;

Το ζήτημα της ασφάλειας είναι για εμάς πρώτα και κύρια ζήτημα δημοκρατίας. Η ανασφάλεια στην Αθήνα είναι το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης των γειτονιών της, για την οποία η διοίκηση του κ. Καμίνη έχει μεγάλη ευθύνη. Το 2018, ο Δήμος δεν ξόδεψε ούτε ένα ευρώ για έργα ηλεκτροφωτισμού. Πώς μπορεί ένας κάτοικος να νιώθει ασφαλής, όταν ολόκληρες συνοικίες βρίσκονται στο σκοτάδι; Και για τα Εξάρχεια ισχύει ακριβώς το ίδιο, αφού εκεί βρίσκεται ο πιο εγκαταλελειμμένος χώρος πρασίνου της Αττικής, ο λόφος του Στρέφη.

Εμείς λέμε το εξής απλό: ασφαλείς γειτονιές είναι οι ζωντανές γειτονιές. Γι’ αυτό και σχεδιάζουμε μία ζωντανή και φωτεινή Αθήνα: ξεκινώντας από τον ηλεκτροφωτισμό, προσφέροντας κίνητρα για εμπορική δραστηριότητα, δημιουργώντας κοινωνικές κατοικίες και οργανώνοντας πολιτιστικές δράσεις και στις επτά Κοινότητες του Δήμου.

Από εκεί και πέρα, προφανώς, όπως σε όλες τις μητροπόλεις, υπάρχει μια εγκληματική δραστηριότητα που απαιτεί την παρέμβαση του κράτους, και εκεί ο Δήμος οφείλει να είναι αρωγός και συμμέτοχος σε κάθε προσπάθεια συντονισμού, με στόχο την αποτελεσματικότερη φύλαξη των γειτονιών. Θα μου επιτρέψετε, όμως, να επαναλάβω κάτι: δουλειά του Δήμου είναι να ζωντανεύει τις γειτονιές, να φωτίζει τις γειτονιές, να αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής στις γειτονιές.

Πώς εξηγείται ότι το παραπάνω τρίγωνο συνυπάρχει με την αυξανόμενη δραστηριότητα τύπου AirBnB;

Όταν μία γειτονιά αφήνεται από το Δήμο για καιρό στην τύχη της, αναπόφευκτα αδειάζει από τους μόνιμους κατοίκους της, αποδυναμώνεται. Οι κάτοικοι, και ειδικά οι νέοι, είναι το πιο ζωογόνο κομμάτι της κι όταν το χάνει, αλλάζει η εικόνα της. Τότε οι τιμές των σπιτιών πέφτουν και εμφανίζονται μεγάλοι παίκτες του real estate για να εκμεταλλευτούν αυτό το κενό, με τρόπο, όμως, που κοιτάει το κέρδος και όχι την ευημερία των ανθρώπων της πόλης. Φαίνεται παράδοξο μία περιοχή με τόσο ακριβά ενοίκια και τόση ζήτηση για βραχυχρόνια μίσθωση να παρουσιάζει στοιχεία εγκληματικότητας στις γειτονιές της, αλλά χωρίς τους μόνιμους κατοίκους να της δίνουν ζωή, είναι αναπόφευκτο.. Η υποβάθμιση μίας περιοχής και ο διωγμός των μόνιμων κατοίκων της είναι η βάση ενός μοντέλου ανάπτυξης που εμάς μας βρίσκει απέναντι. Εμείς θέλουμε η Αθήνα να έλκει ανθρώπους από όλο τον κόσμο, όχι όμως χάρη σε μια μονοκαλλιέργεια του τουρισμού εις βάρος των αναγκών των κατοίκων της, αλλά εξαιτίας της τεράστιας ιστορικής της κληρονομιάς, του πολιτιστικού της πλούτου και της χαράς που προσφέρει στους ανθρώπους της.

Ειδικότερα για το ζήτημα των ναρκωτικών και συγκεκριμένα της χρήσης, θεωρείτε ότι ενδεδειγμένη λύση είναι η δημιουργία χώρων ελεγχόμενης χρήσης ή η δημιουργία «στεγνών» προγραμμάτων απεξάρτησης και γιατί;

Για εμάς, βασική αξία είναι η ανθρώπινη ζωή και αφετηρία μας είναι η προστασία της. Δεν βλέπουμε τον χρήστη ως παραβατικό, αλλά μας ενδιαφέρει να ενταχθεί ως ασθενής σε κέντρα ημέρας και φροντίδας, με επόμενο βήμα την ένταξη σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Βασικός τρόπος να επιτευχθεί αυτή η αλυσίδα βοήθειας, είναι να σταματήσει να αντιμετωπίζεται ως εγκληματίας ο χρήστης, ή, ακόμα χειρότερα, ως ένας “εν αναμονή νεκρός”. Στόχος είναι η επανένταξη στην κοινωνία και αυτό αποτελεί βασικό πυλώνα της πολιτικής μας απέναντι στο πρόβλημα. Οι χώροι ελεγχόμενης χρήσης, ομάδες street work, είναι το πρώτο βήμα, ώστε να διασφαλίσουμε συνθήκες αξιοπρέπειας και υγιεινής, αλλά και για να προκαλέσουμε το δεύτερο βήμα, δηλαδή την απεξάρτηση. Εδώ υπάρχει η εξατομικευμένη επιλογή προγράμματος και μεθοδολογίας, όπως τα «στεγνά» προγράμματα που αναφέρατε.

Και φτάνουμε στον τελικό στόχο, στην κοινωνική επανένταξη, μια διαδικασία σύνθετη όπου ο Δήμος μπορεί να συμβάλει με πολλούς τρόπους, κυρίως λόγω της άμεσης σχέσης του με την τοπική κοινωνία. Η Βουλή δημιούργησε ήδη το θεσμικό πλαίσιο. Είναι πια η ώρα του Δήμου να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να χωροθετήσει την εποπτευόμενη χρήση, σε συνεργασία και συνεννόηση με τους κατοίκους της πόλης.

Νιώθετε ασφαλής να κυκλοφορήσετε βράδυ στο κέντρο της Αθήνας ή τα Εξάρχεια;

Κοιτάξτε, κυκλοφορώ και περπατώ στην πόλη. Έχω περπατήσει άπειρες φορές βράδυ από το υπουργείο Εργασίας στο σπίτι μου στα Πατήσια, περνώντας από την Αχαρνών. Η Αθήνα δεν είναι μια πόλη που περπατάς και νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιοι να σου την πέσουν ή να σε ληστέψουν. Μην υπερβάλλουμε. Προφανώς, όπως σε κάθε μεγάλη πόλη, υπάρχει παραβατικότητα και εγκληματικότητα. Αλλά αν το κέντρο της ήταν ανασφαλές ή τα Εξάρχεια, αντίστοιχα, οι δρόμοι τα βράδια θα ήταν έρημοι. Αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Δήμος έχει αφήσει ολόκληρες γειτονιές στην τύχη τους. Και αυτό ισχύει 100% για τα Εξάρχεια. Κυκλοφορώ χρόνια στην περιοχή και έχω δει την αλλαγή. Την εγκατάλειψη του λόφου του Στρέφη, την αδιαφορία για την αποκομιδή απορριμμάτων, τους σκοτεινούς δρόμους. Και έχω, επίσης, δει το πρόβλημα: τις συμμορίες, τις σεξιστικές επιθέσεις, τις αντικοινωνικές συμπεριφορές. Από αυτή τη διαπίστωση προκύπτει η υποχρέωση του Δήμου: να παρέμβει άμεσα με έργα στην περιοχή και να συνεργαστεί με την πολιτεία και κυρίως του κατοίκους. Εγώ νιώθω ασφαλής να περπατάω οπουδήποτε. Δουλειά μου είναι, όμως, να νιώθουν έτσι όλοι και όλες που ζουν και εργάζονται στην πόλη.

Τέλος, επικαλούμενος την προηγούμενη ιδιότητά σας ως υφυπουργός Εργασίας, θα ήθελα ένα σχόλιο για την κατάσταση στη ΓΣΕΕ.

Με την έναρξη της κρίσης είδαμε μια επίθεση από το τότε κυρίαρχο πολιτικό και μιντιακό σύστημα απέναντι και στην ίδια τη δομή των συνδικάτων. Ότι φταίνε τα συνδικάτα, οι συνδικαλιστές.

Εγώ λέω ότι το να υπάρχει ενεργό εργατικό κίνημα και να υπάρχουν συνδικάτα είναι κομμάτι της δημοκρατίας, είναι απαραίτητο κομμάτι.

Οπότε αυτή τη στιγμή είναι βαθιά ανησυχητικό ότι έχουμε τόσο μεγάλα σημάδια εκφυλισμού και διάλυσης, κατά τη γνώμη μου με ευθύνες και της σημερινής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αλλά και με ευθύνες του ΠΑΜΕ.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρχει Γενική Συνομοσπονδία και πρέπει να γίνει το συνέδριο. Η διάλυση της Συνομοσπονδίας είναι το χειρότερο σενάριο.

Νάσος Ηλιόπουλος: Δουλειά του δήμου είναι να σπάσει τη ρητορική μίσους που παράγει δηλητήριο

Νάσος Ηλιόπουλος: Δουλειά του δήμου είναι να σπάσει τη ρητορική μίσους που παράγει δηλητήριο

Συνέντευξη στην ιστοσελίδα ladylike.gr και τη Δέσποινα Δημά, παραχώρησε ο Νάσος Ηλιόπουλος.

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», μίλησε για την Αθήνα, την καθαριότητα, την ασφάλεια, το Airbnb και τον σεξισμό που βιώνουν οι γυναίκες.

«Φιλοδοξώ να έχουμε το πιο γυναικείο ψηφοδέλτιο. Μένει να επιβεβαιωθεί, αν δεν τα καταφέρω περιμένω τη σκληρή κριτική σας», τόνισε χαρακτηριστικά, συνεχίζοντας: «Από τα πιο εκνευριστικά πράγματα που ζούσα στο Υπουργείο Εργασίας ήταν όταν κάναμε συναντήσεις με Φορείς, Σωματεία και Συλλόγους και όλα τα Δ.Σ. απαρτίζονταν μόνο από άνδρες. Δεν μπορεί κάποιος να με πείσει ότι στον εμπορικό σύλλογο πρέπει να είναι μόνο άνδρες 55άρηδες. Δηλαδή δεν υπάρχει γυναίκα που να μπορεί να είναι σε εμπορικό σύλλογο; Δεν μπορούν να υπάρχουν γυναίκες στα σωματεία και αναφέρομαι στα σωματεία γιατί υποτίθεται πως πρέπει έχουν και μία πιο προοδευτική κατεύθυνση ή να μην παράγουν αποκλεισμούς».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, δηλώνει: «Το γεγονός ότι το τελευταίο μόνο διάστημα έχουμε αντιμετωπίσει τις δολοφονίες τριών γυναικών δεν οφείλεται στην έλλειψη αστυνόμευσης. Είναι ζήτημα του τι κουλτούρα καλλιεργώ ως κοινωνία και πόσο μεγάλο αγώνα πρέπει να δώσω για μία δημοκρατική λογική σεβασμού στα δικαιώματα αλλά και τη διαφορετικότητα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για ασφάλεια στην Αθήνα, πρέπει να μιλήσουμε για το γεγονός πως μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης ένας νέος άνθρωπος λιντσαρίστηκε και δολοφονήθηκε. Και η παρέμβαση της αστυνομίας δε βοήθησε τα πράγματα, χειρότερα τα έκανε. Αυτό είναι μία τεράστια ανοιχτή πληγή για την πόλη και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε. Δουλειά του δήμου είναι να σπάει μία ρητορική μίσους που παράγει δηλητήριο κι αυτό βγαίνει στον τρόπο που κινούνται οι άνθρωποι».

Για το αν φοβάται ότι δε θα είναι αρεστός σε κάποια συμφέροντα αν θέλει να βάλει κανόνες, ο Νάσος Ηλιόπουλος απαντάει: «Αφετηρία μου είναι πως στην Αθήνα χρειάζεται να γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές. Για να αλλάξουν αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα έχεις καλά με όλους. Αν θέλεις να τα έχεις καλά με όλους δεν κάνεις για να αναλάβεις μία τέτοια θέση ευθύνης. Το »καλά με όλους» αναφέρεται στον άνθρωπο που δε σέβεται το δημόσιο χώρο και στήνει τραπεζοκαθίσματα σε ένα χώρο που πρέπει να είναι ελεύθερος για να περπατήσεις, για να κινηθεί μία οικογένεια με το καρότσι του μωρού της, για να περάσει ένας άνθρωπος με αναπηρία. Αναφέρεται και σε πιο μεγάλα συμφέροντα που πιστεύουν ότι θα πάνε και θα χτίσουν 15όροφα κτίρια γύρω από την Ακρόπολη χωρίς να τρέχει τίποτα, επειδή ήξεραν κάποιον στην πολεοδομία. Δεν έχω πρόβλημα να τσακωθώ, πρέπει να μπορείς να πάρεις αποφάσεις.»

Στην ερώτηση «ποια είναι η πιο δυνατή σου ανάμνηση από την Αθήνα;», ο Νάσος Ηλιόπουλος απάντησε: «Οι δύο ημέρες που οι Radiohead είχαν παίξει στο Λυκαβηττό. Ήμασταν μία πολύ μεγάλη παρέα από το σχολείο, την πρώτη μέρα στα βραχάκια και τη δεύτερη μέσα. Ο Λυκαβηττός είχε πάντα κάτι μαγικό και η ιστορία με τα βραχάκια. Αν το συνδυάσεις αυτό με την αγαπημένη σου μπάντα, γίνεται υπέροχο. Είχε κάνει τόση εντύπωση στον Thom Yorke η ιστορία με τον κόσμο να «κρέμεται» από τα βραχάκια που τη δεύτερη μέρα αφιέρωσε το Karma Police «στα παιδιά που είναι στο βράχο».

Διαβάστε παρακάτω το πλήρες κείμενο της συνέντευξης, όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε στο ladylike.gr

Αν στις λέξεις είχαμε όριο κι έπρεπε αναγκαστικά να χρησιμοποιήσω μόνο μία ώστε να περιγράψω τον Νάσο Ηλιόπουλο θα ήταν «συνειδητοποιημένος». Ξέρει ποιος είναι, πού βρίσκεται, τι πάει να κάνει αλλά και τι απαιτούν οι περιστάσεις. Φοβερό προτέρημα να ξέρεις να αναγνωρίζεις τον χώρο σου αλλά και τις συνθήκες που καλείσαι να δράσεις. Στα 35 του είναι υποψήφιος για τη θέση του δημάρχου της Αθήνας και δηλώνει έτοιμος να τσακωθεί ώστε να γίνουν οι αλλαγές που έχει ανάγκη η πόλη. Δεν έχει μία λύση για κάθε πρόβλημα αλλά ξέρει πως αν μπουν προτεραιότητες τα πράγματα αλλάζουν, το απέδειξε άλλωστε με τη θητεία του στο Υπουργείο Εργασίας. «Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Αν πίστευα πως κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν δε θα είχα καμία εμπλοκή» θα μου πει κάνοντάς με να σιγουρέψω πως στο σενάριο με τη μοναδική λέξη που θα είχα στη διάθεσή μου για την περιγραφή θα ήταν «συνειδητοποιημένος». Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από όμορφα λόγια με στρογγυλεμένες άκρες. Η ανάλυση των βασικών αξόνων του προγράμματος της «Ανοιχτής Πόλης» συνοδεύεται από το δικό μου «αυτό γίνεται» όχι ως κομμάτι αμφισβήτησης αλλά ως μία ανάγκη επιβεβαίωσης και ελπίδας. Μιλά για τις γειτονιές που αγαπά, για τα κακώς κείμενα της Αθήνας, για τα λάθη που δεν πρέπει να επαναληφθούν, για το δρόμο που έχουμε να διανύσουμε ως κοινωνία μέχρι την εξάλειψη του σεξισμού, αλλά και για το αν τον φοβίζει το γεγονός πως οι Μπακογιάννης και Γερουλάνος εμφανίζονται πιο δημοφιλείς από εκείνον. »Certainty of death. Small chance of success. What are we waiting for?» Μία φράση από το Lord of the Rings που περικλείει τη στάση ζωής και την πολιτική του δράση. Γιατί ναι; Γιατί όχι να ρωτάς.

Σε ποια περιοχή της Αθήνας μεγαλώνεις;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Κάτω Πατήσια, στον Άγιο Νικόλα. Εκεί πήγα σχολείο, μετά σπούδασα στην ΑΣΟΕΕ οπότε συνέχισα να μένω στην περιοχή. Κάποια στιγμή μετακόμισα για λίγα χρόνια στο Γκύζη και για κάποια χρόνια στα Εξάρχεια.

Ο δρόμος σε φέρνει ξανά στα Πατήσια;

Επέστρεψα στα Κάτω Πατήσια, αγκαλιά με το καμπαναριό του Άγιου Ανδρέα.

Δε σκέφτηκες ποτέ να απομακρυνθείς από το κέντρο της πόλης;

Είμαι τελείως παιδί της πόλης. Έχω μεγαλώσει στην Αθήνα, μου αρέσει η Αθήνα. Δε θα ήθελα να φύγω. Αν ήταν να φύγω θα πήγαινα μείνω στο Βόλο, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά. Ως έφηβοι ξεκινήσαμε να βγαίνουμε στα Εξάρχεια, μετά πήγα εκεί φροντιστήριο οπότε είχα μία παραπάνω δικαιολογία για να πηγαίνω και μετά στο πανεπιστήμιο ήταν η εύκολη λύση. Με κάποιο τρόπο το κέντρο με «ρούφηξε».

Γειτονιές που αγαπάς λίγο παραπάνω;

Είναι δύσκολο να μη σου αρέσει ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο σαν γειτονιές και μου άρεσαν και τα χρόνια πριν ανέβουν τόσο πολύ. Μου αρέσει η περιοχή γύρω από την Ακαδημία Πλάτωνα και οι γειτονιές γύρω από τους Αμπελόκηπους.

Πώς κινείσαι στην πόλη;

Δεν έχω δίπλωμα ούτε για μηχανή, ούτε για αυτοκίνητο. Είμαι άνθρωπος που περπατάω πάρα πολύ και κυκλοφορώ με τα ΜΜΜ. Μεγάλωσα στο κέντρο και συνήθισα να το περπατάω. Το περπάτημα είναι μία διαδικασία που σε βοηθά να ηρεμήσεις. Δε θέλω να αλλάξω τη συνήθειά μου να χρησιμοποιώ τα μέσα, μέχρι τώρα το έχω καταφέρει.

Ποια είναι η πιο δυνατή σου ανάμνηση από την Αθήνα;

Οι δύο ημέρες που οι Radiohead είχαν παίξει στο Λυκαβηττό. Ήμασταν μία πολύ μεγάλη παρέα από το σχολείο, την πρώτη μέρα στα βραχάκια και τη δεύτερη μέσα. Ο Λυκαβηττός είχε πάντα κάτι μαγικό και η ιστορία με τα βραχάκια. Αν το συνδυάσεις αυτό με την αγαπημένη σου μπάντα, γίνεται υπέροχο. Είχε κάνει τόση εντύπωση στον Thom Yorke η ιστορία με τον κόσμο να «κρέμεται» από τα βραχάκια που τη δεύτερη μέρα αφιέρωσε το Karma Police «στα παιδιά που είναι στο βράχο».

Σπουδάζεις στην ΑΣΟΕΕ με τη σκέψη ότι θα κάνεις τι επαγγελματικά;

Δίνεις Πανελλαδικές που μοιάζει λίγο με τζόκερ. Είσαι 17 χρόνων και πρέπει να καταλάβεις τι σου αρέσει. Εγώ, είχα την ψευδαίσθηση ότι μου αρέσει η πληροφορική, οπότε φτιάχνω ένα μηχανογραφικό πολύ προσανατολισμένο σε αυτό. Στην αρχή μου άρεσε πάρα πολύ η σχολή αλλά σχετικά γρήγορα καταλαβαίνω πως δε με τραβά τόσο πολύ η προοπτική της πληροφορικής. Κατάλαβα όμως πως αυτό που μου αρέσει είναι το κομμάτι της εκπαίδευσης. Είναι μία πρόκληση. Όταν έχεις συναντήσει στη ζωή σου έναν καλό εκπαιδευτικό σου αφήνει μία δυνατή ανάμνηση και λες θα ήθελα να γίνω ένας τέτοιος άνθρωπος. Τελειώνοντας, ξεκίνησα να εργάζομαι ως ιδιωτικός εκπαιδευτικός, συνέχισα με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πάντειο στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας και ξεκίνησα τη διδακτορική μου διατριβή. Ήταν μία ωραία διαδρομή, δεν έχω μετανιώσει.

Και πώς ένας άνθρωπος που πηγαίνει για ακαδημαϊκή καριέρα, παίρνει την απόφαση να εμπλακεί με την πολιτική;

Πρώτη φορά που σκέφτηκα πως θα ήθελα να ασχοληθώ, ήταν στο Λύκειο διαβάζοντας κάποια πράγματα σχετικά με το περιβάλλον και την οικολογία. Το πρώτο μου ερέθισμα ήταν πως κάτι πρέπει να κάνεις, με όρους συλλογικούς, για το περιβάλλον στο οποίο ζεις. Μπαίνοντας στη σχολή παρακολουθούσα τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου, προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται και ένιωθα ότι θέλω να εμπλακώ. Ένιωθα πως πρέπει να είμαι ενεργός, να έχω λόγο.

Υπήρξε ένας ενθουσιασμός από μεριάς μου. Ήταν η περίοδος των μεγάλων αντιπολεμικών συλλαλητηρίων, είχε ξεκινήσει το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, αμέσως μετά τις κινητοποιήσεις για τη Γένοβα. Ήμασταν κι ένα κομμάτι της ελληνικής αποστολής που είχαμε πάει στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στη Φλωρεντία που ήταν για εμένα μία πολύ όμορφη εμπειρία. Σιγά, σιγά έμπλεξα όλο και περισσότερο.

Τότε, μπαίνεις στην πολιτική θέλοντας να αλλάξεις τα πάντα;

Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Αν πίστευα πως κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν δε θα είχα καμία εμπλοκή. Κάποιες φορές είναι πιο σημαντικό να θέσεις ένα σωστό ερώτημα, παρά να δώσεις την κατάλληλη απάντηση. Όταν μιλάω με μεγαλύτερους ανθρώπους στην Αθήνα η αγαπημένη μου ερώτηση που τους κάνω είναι: «ποιος ήταν ο τελευταίος δήμαρχος της Αθήνας που θυμάστε». Δυστυχώς, η απάντηση που δίνουν οι περισσότεροι είναι ο Δημήτρης Μπέης που εξελέγη πρώτη φορά το 1979. Το γεγονός πως οι άνθρωποι πρέπει να πάνε τόσο πίσω για να σκεφτούν ένα δήμαρχο, αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος. Στην Αθήνα υπάρχει η αίσθηση πως οι δημοτικές αρχές, ειδικά τα τελευταία χρόνια, ήταν περαστικές. Δεν υπάρχει η αίσθηση πως αγάπησαν και δούλεψαν για αυτή την πόλη. Είναι μία ωραία πρόκληση να πεις πως θα προσπαθήσω να είμαι ένας καλός δήμαρχος. Να είμαι ένας δήμαρχος που θα μπορώ να βγω στη γειτονιά μου, γιατί στη γειτονιά αυτή μεγάλωσα, χωρίς οι άνθρωποι που θα συναντήσω να πουν «πού πήγες κι έμπλεξες κι εσύ τα ίδια έκανες».

Το «πού πήγες κι έμπλεξες» δεν το άκουσες από κανένα φίλο σου;

Το καλοκαίρι του 2015, που ήταν η δύσκολη στιγμή του ΣΥΡΙΖΑ, το άκουσα από πολύ κόσμο. Μετά τη δουλειά που έκανα στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο Υπουργείο Εργασίας είδα αρκετούς φίλους που μπορεί να είχαν μία πολύ κριτική στάση, να μου αναγνωρίζουν πως πέντε πράγματα μπορούσαν να γίνουν κι έγιναν.

Η θητεία στο υπουργείο ήταν μάθημα;

Ήταν πολύ μεγάλο μάθημα για μία σειρά από λόγους. Η διοίκηση πολλές φορές είναι άλλη «ήπειρος». Μπορεί να ξέρεις ένα αντικείμενο καλά, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να προσπαθήσεις να διοικήσεις μία υπηρεσία που έχει τις αγκυλώσεις της και τους δικούς της χρόνους. Δε θα κάνεις τα πάντα. Αυτό που εγώ είδα είναι πως αν βάζεις προτεραιότητες και δουλεύεις με πείσμα υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν και με αυτή τη λογική πάω και στη διεκδίκηση του δήμου της Αθήνας.

Και πώς από τη θέση του υφυπουργού και την κεντρική πολιτική σκηνή αποφασίζεις να πας στην τοπική αυτοδιοίκηση;

Η «Ανοιχτή Πόλη» είναι αυτή τη στιγμή η πιο παλιά δημοτική κίνηση στην Αθήνα. Δημιουργήθηκε το 2005 και κατέβηκα πρώτη φορά στις εκλογές το 2006 με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Στο σήμερα, δεν αυτοανακυρήχθηκα. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα θα κατέβω για δήμαρχος. Ήταν μία ομόφωνη απόφαση του συντονιστικού της δημοτικής κίνησης. Με χαροποίησε πολύ γιατί πάντα σκεφτόμουν πως θα ήθελα να ασχοληθώ με την Αθήνα. Με ένα τρόπο πάντα το έκανα. Έχω εμπειρίες από μικρότερα ή μεγαλύτερα κινήματα γειτονιάς για  ελεύθερους χώρους. Όπως και με το εργοστάσιο της Columbia που δεν ήταν ζήτημα μόνο ανοιχτού χώρου αλλά και ιστορικής μνήμης της πόλης γιατί στην πραγματικότητα έστησε το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα και είναι κρίμα αυτός ο χώρος να μην είναι επισκέψιμος, να μην έχει ένα μουσείο λαϊκής μουσικής. Ήμουν εκεί τη μέρα που είχαν μπει οι μπουλντόζες για να το γκρεμίσουν κι έβλεπες κάτω πεταμένους δίσκους και βινύλια. Ήταν πολύ στενάχωρο. Με ζητήματα της πόλης ασχολούμουν από μικρός γιατί ταίριαζε στο μυαλό μου με τη σκέψη που είχα πως πρέπει να κάνουμε κάτι για το περιβάλλον και το πράσινο. Όταν λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία, είπα με μεγάλη χαρά το ναι.

Κατευθείαν είπες το «ναι»;

Είπα ναι, δεν το σκέφτηκα. Διάφοροι μου έλεγαν: «πού πας να μπλέξεις; μείνε υφυπουργός, κατέβα για βουλευτής». Η αλήθεια είναι πως η άλλη διαδρομή ήταν πιο εύκολη αλλά επειδή πιστεύω πως η Αθήνα μπορεί να αλλάξει. Έχει αδιανόητα αδιέξοδα, αλλά έχει και τεράστιες δυνατότητες. Lord of the rings έχεις δει; Είναι στο τρίτο η σκηνή που ο μάγος περιγράφει το σχέδιο και βγαίνει ο νάνος και λέει: ‘’Certainty of death. Small chance of success. What are we waiting for?’’ Αυτό είναι το κλίμα.

Οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας θα είναι πιο δύσκολο να σε εμπιστευτούν εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας σου; Τι σου λένε;

Έχω εντοπίσει δύο τάσεις. Αυτή που περιγράφεις που κατά τη γνώμη μου είναι το παραδοσιακά αντιδραστικό επιχείρημα που στην υπόλοιπη Ευρώπη δε βλέπεις. Οι ηλικίες των πολιτικών και των ανθρώπων που αναλαμβάνουν γενικά θέσεις ευθύνης είναι μικρές. Στην Ελλάδα μάλλον μέχρι τα 52 θεωρείται κανείς μικρός. Είναι ένα αντιδραστικό επιχείρημα το οποίο όμως είναι αβάσιμο γιατί λεει πως θέλω έναν άνθρωπο νέο, που να έχει σπουδάσει, που να έχει 30 χρόνια ένσημα και μετά να ασχοληθεί με τα κοινά. Το οποίο εκ των πραγμάτων δε γίνεται. Ή θέλουμε νέους ανθρώπους να αναλάβουν μία θέση ευθύνης ή δε θέλουμε. Από την άλλη, κάνοντας τις περιοδείες στις γειτονιές, βλέπεις ότι υπάρχει πολύς κόσμος που θέλει να βγουν μπροστά νέοι άνθρωποι με όρεξη για δουλειά, χωρίς να θεωρώ πως πρέπει να περάσουμε σε μία λατρεία της νεότητας. Μπορώ να πω πως στο όριο η δεύτερη τάση είναι πλειοψηφική.

Έχεις έρθει αντιμέτωπος με σχόλια που συσχετίζουν την ικανότητα με την ηλικία σου;

Όταν πήγα στην Επιθεώρηση Εργασίας ήμουν 33 ετών. Υπήρχε ένα κλίμα «ο μικρός δεν ξέρει, δε θα κάνει τίποτα», υπήρχε αυτή η υποτίμηση πως δεν καταλαβαίνω. Λίγο αργότερα κατάλαβαν ότι καταλάβαινα.

Επιστρέφουμε στην Αθήνα και θέλω να μου μιλήσεις για το πιο βασικό πρόβλημα της πόλης που δεν είναι άλλο από την καθαριότητα. Ποιο είναι το δικό σου πλάνο;

Η καθαριότητα είναι θέμα αξιοπρέπειας. Δεν μπορείς να μένεις σε ένα σπίτι που δεν είναι καθαρό. Γιατί να μένεις σε μία γειτονιά που δεν είναι καθαρή; Όταν το βλέπεις αυτό στην πόλη σου σε ενοχλεί. Αν σου έδειχνα τον προϋπολογισμό του δήμου της Αθήνας και δε σου έλεγα για ποια πόλη πρόκειται κι απλά σου κύκλωνα τέσσερα νούμερα θα μου έλεγες πως είναι μία πόλη που είναι βρώμικη, σκοτεινή, έχει παρατημένο το πράσινο και δεν έχει υποδομές. Στον προϋπολογισμό του 2018 για την καθαριότητα ο δήμος απορρόφησε λιγότερο από 40%. Είναι εξοργιστικό γιατί δεν είναι ότι του έλειπαν τα χρήματα, αλλά ότι δεν τα αξιοποίησε. Ο ελέφαντας στο δωμάτιο για τον οποίο κανένας δε μιλάει είναι ότι η Αθήνα δε θα μπορέσει να γίνει ποτέ μία καθαρή πόλη αν δεν κάνουμε ανακύκλωση. Έχουμε την πιο ανορθολογική διαχείριση απορριμμάτων σε όλη την Ευρώπη. Η Αθήνα θα έπρεπε να στέλνει για ταφή το 25% των απορριμμάτων της και στέλνει το 92%.

Πώς να πειστούν όταν βλέπουν για παράδειγμα τους μπλε κάδους ανακύκλωσης να αδειάζονται μαζί με τους πράσινους;

Υπάρχουν κάποια γραφειοκρατικά πράγματα που δεν έχει κάνει ο δήμος. Θα έπρεπε να έχει ένα τοπικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων. Αυτό θα σήμαινε πως έχουν χωροθετηθεί μικρά και μεγάλα πράσινα σημεία. Ένα τέτοιο θα ήταν για παράδειγμα ένα σημείο στο οποίο ο δήμος μαζεύει τα παλιά έπιπλα ή μαζεύει συσκευές ώστε να μην καταλήγουν στις χωματερές. Αν κάνεις τέτοιες κινήσεις ξαναχτίζεις την εμπιστοσύνη με τους πολίτες και νιώθουν πως ασχολείσαι. Επιπλέον, πρέπει να φύγουμε από τον μπλε κάδο, έχει αποτύχει. Πρέπει να πάμε σε 4 ξεχωριστούς κάδους, τοποθετημένους σε συγκεκριμένα πλαίσια. Ο δήμος θα έπρεπε να έχει κάνει μία συνεννόηση με αυτό που λέμε «μεγάλοι παίκτες» στην πόλη, ξενοδοχεία-εστίαση που παράγουν μεγάλο όγκο σκουπιδιών και να μπεις στη λογική να τους δώσεις κίνητρα. Ανακυκλώνεις περισσότερο, έχεις λιγότερα δημοτικά τέλη. Έχει μία λογική γιατί τα δημοτικά τέλη είναι ανταποδοτικά για μία υπηρεσία, δεν είναι οι πλάκες του Μωυσή, είναι κάτι ζωντανό που πρέπει να είναι ευέλικτο και να απαντά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων της πόλης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι και η Αθήνα είχε βολευτεί στη λύση πως στέλνουμε όλα τα σκουπίδια στον ΧΥΤΑ Φυλής χωρίς να μας ενδιαφέρει αν η δυτική Αττική υποφέρει. Κάποια στιγμή αυτή η πόλη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Είσαι ο πρώτος δήμος της χώρας, είσαι μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, δεν πιστεύω πως δεν μπορούμε να κερδίσουμε τη μάχη της ανακύκλωσης αν έχουμε σοβαρό σχέδιο. Είμαι σίγουρος πως πολύς κόσμος της δικής μας γενιάς, αν έβλεπε ότι κάποιος έχει σχέδιο και θέλει να προσφέρει, θα έμπαινε στο κομμάτι της ανακύκλωσης. Πραγματικά, το πιστεύω. Μπορεί να είμαι αισιόδοξος, αλλά λέω να παραμείνω έτσι. Κάτι που μου φαίνεται βαθιά ανορθολογικό είναι τα κλαδέματα στους δρόμους, που είναι το πιο καθαρό πράγμα που παράγουμε. Αντί να έχει ο δήμος ένα πράσινο σημείο που θα τα μαζεύει και θα τα κάνει κομπόστ, είτε για να επιστρέψουν στα δημόσια πάρκα, είτε για να μπορεί ένας πολίτης να πάρει για τα φυτά του, τα στέλνουμε στη Φυλή. Ευτυχώς, τώρα γίνονται κομπόστ εκεί, παλαιότερα θάβαμε και τα κλαδέματα. Είναι στενάχωρο γιατί σε όλη την Ευρώπη τα απορρίμματα θεωρούνται πόροι στα πλαίσια της κυκλικής οικονομίας.

Το Airbnb, πέρα από τις οικονομικές ευκαιρίες που προσφέρει, έχει αρχίσει και δημιουργεί προβλήματα στέγασης. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο αυτό;

Καταλαβαίνω απόλυτα ότι μέσα στην κρίση ένας μικροιδιοκτήτης πήρε ένα παραπάνω εισόδημα ή μπορεί να υπήρξαν γειτονιές που συνολικά πιεσμένες – όπως ο Άγιος Παντελεήμονας- που με το Airbnb πήγαν για για πρώτη φορά επισκέπτες και έδωσαν άλλη πνοή. Αυτά είναι τα θετικά στοιχεία αλλά πια δεν είμαστε εδώ. Πλέον, η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το πρώτο και βασικό είναι πως αμφισβητείται το δικαίωμα στην κατοικία. Ανήκουμε σε μία γενιά που της αμφισβητείται το δικαίωμα να ενοικιάσει και να μείνει στην πόλη που έχει γεννηθεί κι έχει μεγαλώσει. Και η Αθήνα είχε μία δημοκρατική παράδοση στα θέματα της κατοικίας, δεν υπήρχαν ζώνες. Τώρα φτιάχνονται περιοχές που έχουν άλλα κριτήρια για το αν μπορείς να μείνεις ή όχι. Το κρίσιμο είναι ότι υπάρχει και από την κυβέρνηση μία συζήτηση για να μπουν όρια και κανόνες. Για παράδειγμα ένας κανόνας θα ήταν να μην επιτρέπεται σε εταιρείες να χρησιμοποιούν την πλατφόρμα. Ένα δεύτερο όριο θα ήταν ένας ιδιοκτήτης να μπορεί να έχει ένα ή δύο ακίνητα στην πλατφόρμα κι όχι παραπάνω. Ένα τρίτο μέτρο είναι το ημερολογιακό. Υπάρχουν πόλεις στην Ευρώπη που επιτρέπουν τις 30 ημέρες, πόλεις με 60 ημέρες κι άλλες που έχουν 90. Σε κάθε περίπτωση, το ανησυχητικό είναι ότι ο δήμος μέχρι σήμερα δεν έχει μπει σε αυτή τη συζήτηση. Κι εγώ λέω ότι ο δήμος της Αθήνας πρέπει να μπει σε αυτή τη συζήτηση γιατί το πρόβλημα δεν είναι ενιαίο. Πρέπει να έχει γνώμη ο δήμος. Η δημοτική κίνηση στην οποία ανήκω ήταν η πρώτη που έβαλε το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο. Μετά από τη δική μας πρωτοβουλία ο δήμος κάλεσε σε ανοιχτή συζήτηση εμπλεκόμενους από διάφορες πλευρές, αλλά ήταν απλά σα να οργανώνουμε κάτι για τη χαρά της συζήτησης, δεν είχε σκοπό να καταλήξουμε σε μία πρόταση. Είπα από την πρώτη στιγμή ότι ένα από τα μεγάλα ερωτήματα με το οποίο πρέπει να αναμετρηθεί η επόμενη δημοτική αρχή είναι το Airbnb.

Αν αφήσουμε να προχωρήσουν αυτά τα πράγματα τελείως αρρύθμιστα και πάμε σε μία κουλτούρα μονοκαλλιέργειας η πόλη θα χάσει τη ζωντάνια της. Δε θα έχεις τους λόγους που έχεις σήμερα για να επισκεφθείς την Αθήνα, που είναι μία από τις πιο ζωντανές ευρωπαϊκές πόλεις γιατί έχει πολλές περιοχές που συνδυάζουν κατοικία-διασκέδαση-φαγητό-εμπορικές χρήσεις. Αν αρχίσεις να χάνεις αυτούς τους ωραίους συνδυασμούς θα γίνει μία πόλη πιο μονοδιάσταστη. Αυτό στρατηγικά θα κάνει κακό και στον τουρισμό.

Άρα, μπορούμε να συνδυάσουμε αρμονικά τη διαβίωση των κατοίκων και τον τουρισμό;

1000%. Το ζητούμενο όμως είναι να υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, γιατί αν δεν υπάρχουν πας στη λογική της ζούγκλας που κερδίζει ο δυνατότερος. Με όρους οικονομικούς, ο τουρισμός είναι μεγάλη οικονομική δύναμη.

Δε φοβάσαι ότι λέγοντας πως πρέπει να μπουν κανόνες θα γίνεις λιγότερο αρεστός;

Αφετηρία μου είναι πως στην Αθήνα χρειάζεται να γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές. Για να αλλάξουν αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα έχεις καλά με όλους. Αν θέλεις να τα έχεις καλά με όλους δεν κάνεις για να αναλάβεις μία τέτοια θέση ευθύνης. Το «καλά με όλους» αναφέρεται στον άνθρωπο που δε σέβεται το δημόσιο χώρο και στήνει τραπεζοκαθίσματα σε ένα χώρο που πρέπει να είναι ελεύθερος για να περπατήσεις, για να κινηθεί μία οικογένεια με το καρότσι του μωρού της, για να περάσει ένας άνθρωπος με αναπηρία. Αναφέρεται και σε πιο μεγάλα συμφέροντα που πιστεύουν ότι θα πάνε και θα χτίσουν 15όροφα κτίρια γύρω από την Ακρόπολη χωρίς να τρέχει τίποτα, επειδή ήξεραν κάποιον στην πολεοδομία. Δεν έχω πρόβλημα να τσακωθώ, πρέπει να μπορείς να πάρεις αποφάσεις. Το κρίσιμο είναι να έχεις κάνει ό,τι μπορείς για να υπάρχει η απαραίτητη διαβούλευση με ανθρώπους της πόλης ώστε να ξέρουν τι γίνεται και να προσπαθείς να υπηρετείς το δημόσιο συμφέρον της πόλης.

Η Αθήνα είναι μία πόλη ασφαλής;

Αν κάποιος δει τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. και συγκρίνει την ελληνική περίπτωση με άλλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις θα καταλάβει ότι η Αθήνα έχει ένα καλό επίπεδο ασφάλειας. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί μία αίσθηση που έχει ο κόσμος και δεν αισθάνεται καλά. Αν δεν αισθάνεσαι ασφαλής στην πόλη που ζεις, είσαι ένας φοβισμένος άνθρωπος. Το σίγουρο είναι πως δε θέλουμε μία πόλη με φοβισμένους ανθρώπους. Σε αυτή τη συζήτηση πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι. Το πρώτο που πρέπει να κάνει ένας δήμος είναι να σπάει το αίσθημα της εγκατάλειψης. Να μην υπάρχουν «μαύρες τρύπες» μέσα στην πόλη, να μην υπάρχουν σκοτεινά σημεία. Ο προϋπολογισμός του δήμου της Αθήνας για το 2018 έχει το καταπληκτικό ποσό των 0 ευρώ για νέα έργα ηλεκτροφωτισμού. Όταν είδα τον προϋπολογισμό με τον σύμβουλο από την Ανοιχτή Πόλη που είναι στην οικονομική επιτροπή κάναμε εξαιρετικούς διαλόγους αλά Λάμψη: «Τι εννοείς είναι 0 τα ευρώ;» «Ναι, σου λέω είναι 0 ευρώ». Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως έχουμε αυτό το αρνητικό ρεκόρ. Η εγκατάλειψη σε κάποια σημεία της Αθήνας είναι αδιανόητη. Είναι σα να αφήνεις χώρους που μετά η παραβατικότητα μπορεί να αναπτυχθεί πιο εύκολα.

Ποια είναι τα εργαλεία του δήμου ώστε οι πολίτες να νιώθουν αλλά και να είναι ασφαλείς;

Ο δήμος δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από αρμοδιότητες. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τα κάνει η αστυνομία. Είναι δουλειά του δημάρχου όμως να είναι σε αυτές τις γειτονιές, να περπατάει σε αυτές τις γειτονιές και να ακούει τους ανθρώπους. Να βλέπει με τα ίδια του μάτια τα προβλήματα και μετά να πιέζει κι εκεί που πρέπει να πιέσει για να λυθούν τα ζητήματα. Η ασφάλεια όμως δεν περιορίζεται στο αστυνομικό δελτίο. Πόσο ασφαλής μπορεί να νιώθει κάποιος σε μία πόλη που από τις 70 παιδικές χαρές, πιστοποιημένες είναι μόνο οι 26; Είναι σαν να λες σε μία νέα οικογένεια: «πήγαινε στην παιδική χαρά τα παιδιά σου αλλά με δική σου ευθύνη.» Κάποια στιγμή πρέπει να μπουν κι αυτά τα κομμάτια στη συζήτηση για το τι σημαίνει ασφαλής πόλη. Πόσο ασφάλεια νιώθεις όταν περπατάς σε αυτά τα πεζοδρόμια που έχει η Αθήνα. Πρέπει να είσαι νέος, γυμνασμένος, για το Survivor. Αν είσαι μεγαλύτερος ή αν έχεις κάποιο κινητικό πρόβλημα ή αν θες να βγεις με το καροτσάκι του μωρού σου, αρχίζει και γίνεται δύσκολο. Για ‘μένα ασφαλείς γειτονιές, είναι οι ζωντανές γειτονιές. Η δουλειά του δήμου είναι να έχει τις γειτονιές καθαρές, φωτισμένες και προσεγμένες. Να υπάρχει ο πολιτισμός στις γειτονιές χωρίς να περιορίζεται στο κέντρο της Αθήνας. Ο δήμος της Αθήνας έχει καταπληκτικό δυναμικό στο κομμάτι του πολιτισμού. Τελευταίο εργαλείο ενός δήμου είναι να δίνει κίνητρα για κατοικία και για εμπορική χρήση σε υποβαθμισμένες περιοχές.

Δηλαδή, όσα μου περιγράφεις γίνονται.

Αυτά γίνονται. Πέρα από αυτά όμως υπάρχει κι ένα θέμα δημοκρατικής κουλτούρας. Το γεγονός ότι το τελευταίο μόνο διάστημα έχουμε αντιμετωπίσει τις δολοφονίες τριών γυναικών δεν οφείλεται στην έλλειψη αστυνόμευσης. Είναι ζήτημα του τι κουλτούρα καλλιεργώ ως κοινωνία και πόσο μεγάλο αγώνα πρέπει να δώσω για μία δημοκρατική λογική σεβασμού στα δικαιώματα αλλά και τη διαφορετικότητα.

«Αν θέλουμε να μιλήσουμε για ασφάλεια στην Αθήνα, πρέπει να μιλήσουμε για το γεγονός πως μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης ένας νέος άνθρωπος λιντσαρίστηκε και δολοφονήθηκε».

 Και η παρέμβαση της αστυνομίας δε βοήθησε τα πράγματα, χειρότερα τα έκανε. Αυτό είναι μία τεράστια ανοιχτή πληγή για την πόλη και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τη βλέπουμε. Δουλειά του δήμου είναι να σπάει μία ρητορική μίσους που παράγει δηλητήριο κι αυτό βγαίνει στον τρόπο που κινούνται οι άνθρωποι.

Οι εποπτευόμενοι χώροι χρήσης για τα ουσιοεξαρτημένα άτομα είναι μία από τις θέσεις που στηρίζετε.

Τα ουσιοεξαρτημένα άτομα δεν είναι εγκληματίες σε αναμονή που πρέπει να τους εξαφανίσουμε. Ο δήμος με το λόγο και την πρακτική του πρέπει να δίνει ένα δημοκρατικό παράδειγμα. Οι εποπτευόμενοι χώροι χρήσης είναι μία θέση που ως Ανοιχτή Πόλη υπερασπιζόμαστε από το 2006. Στα ζητήματα της ουσιοεξάρτησης έχουμε την ίδια κατασταλτική πολιτική εδώ και 30 χρόνια πως αυτοί οι άνθρωποι είναι αντικείμενο της αστυνομίας. Αυτή η πολιτική έχει αποτύχει. Το ζητούμενο δεν είναι να παρέμβει η αστυνομία και να μεταφερθεί η διακίνηση δύο δρόμους πιο κάτω. Παίζουμε κρυμμένο θησαυρό μέσα στην πόλη. Υπάρχουν πολύ καλά παραδείγματα από την Ελβετία, από την Πορτογαλία που έχει υιοθετηθεί η λύση των εποπτευόμενων χώρων χρήσης. Η δική αφετηρία στο πρόβλημα είναι προστασία της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας αυτών των ανθρώπων. Δεν μπορείς να τους συλλαμβάνεις και να τους πηγαίνεις στη φυλακή. Είναι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια και περίθαλψη. Οι εποπτευόμενοι χώροι είναι μία λύση στο κομμάτι της μείωσης της βλάβης. Ο δήμος έχει υπηρεσία και για τα ζητήματα της πρόληψης. Είναι θετικό το γεγονός πως υπάρχει μία συναίνεση. Και ο κ. Μπακογιάννης και ο κ. Γερουλάνος υπερασπίζονται τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Είναι ένα ζόρικο θέμα και η συναίνεση είναι ένα πρώτο πολύ θετικό βήμα.

Γιατί «Αθήνα από την Αρχή»;

Το «από την αρχή» έχει μέσα του κάτι ριζικό. Να σκεφτούμε ξανά αν πηγαίνει καλά η κατάσταση. Επειδή πιστεύω πως σε μία σειρά από ζητήματα, όπως στο πώς προστατεύουμε το δημόσιο χώρο ή όχι, στο πώς λειτουργεί καθημερινά η πόλη ή δε λειτουργεί, το από την αρχή σημαίνει να ακολουθήσουμε μία διαφορετική πορεία. Φιλόδοξο κι αυτό αλλά είμαι είπαμε πως είμαι αισιόδοξος άνθρωπος.

Πόσες γυναίκες θα έχει το ψηφοδέλτιο;

Φιλοδοξώ να έχουμε το πιο γυναικείο ψηφοδέλτιο. Μένει να επιβεβαιωθεί, αν δεν τα καταφέρω περιμένω τη σκληρή κριτική σας.

Πιστεύεις ότι ο ρόλος των γυναικών στην πολιτική είναι περιορισμένος;

Απόλυτα. Δεν υπάρχει χώρος που να έχει κερδίσει αυτό το στοίχημα. Από τα πιο εκνευριστικά πράγματα που ζούσα στο Υπουργείο Εργασίας ήταν όταν κάναμε συναντήσεις με Φορείς, Σωματεία και Συλλόγους και όλα τα Δ.Σ. απαρτίζονταν μόνο από άνδρες. Δεν μπορεί κάποιος να με πείσει ότι στον εμπορικό σύλλογο πρέπει να είναι μόνο άνδρες 55άρηδες. Δηλαδή δεν υπάρχει γυναίκα που να μπορεί να είναι σε εμπορικό σύλλογο; Δεν μπορούν να υπάρχουν γυναίκες στα σωματεία και αναφέρομαι στα σωματεία γιατί υποτίθεται πως πρέπει έχουν και μία πιο προοδευτική κατεύθυνση ή να μην παράγουν αποκλεισμούς.

«Θυμάμαι ακόμα την αδιανόητη καφρίλα που ακούσαμε όταν ανακοινώθηκε πως το Υπουργείο Εργασίας αναλαμβάνει η Έφη Αχτσιόγλου. Το κλασικό επιχείρημα στην ελληνική κοινωνία που μία γυναίκα για να μπει κάπου πρέπει να έχει σχέση με κάποιον άνδρα που την έβαλε».

Ακόμα και η ελληνική αριστερά που δίνει αγώνες για την εξάλειψη της ανισότητας βάσει φύλου, έχει ακόμα πολλά βήματα να κάνει στο να λειτουργεί η κοινωνία χωρίς διακρίσεις. Το χειρότερο είναι πως αυτές οι διακρίσεις κάποιες φορές γίνονται ασυνείδητα και θεωρούμε πως δεν τις κάνουμε. Όταν φτιάχνεις για παράδειγμα ψηφοδέλτιο ή όταν πας να εκλέξεις όργανα και με κάποιο μαγικό τρόπο βγαίνουν παντού άνδρες και λες ότι δεν υπάρχει σεξισμός, κάνεις λάθος.

Είναι στο πλαίσιο της γενικότερης κουλτούρας που λέγαμε.

Η ελληνική κοινωνία σε αυτό το ζήτημα είναι πολύ πίσω και για αυτό είναι και πολύ σημαντικό ότι το τελευταίο διάστημα -δυστυχώς με αφορμή τις γυναικοκτονίες- φωτίζεται το πρόβλημα. Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις για κάθε πρόβλημα είναι να μην παραδέχεσαι πως υπάρχει. Αν το φωτίσεις υπάρχει μία περίπτωση να το λύσεις.

Σε φοβίζει που οι συνυποψήφιοι για το δήμο της Αθήνας εμφανίζονται πιο δημοφιλείς;

Μερικές φορές μπορείς τα μειονεκτήματα να τα μετατρέψεις σε πλεονεκτήματα. Δεν είχα την αναγνώριση, για μία σειρά από λόγους, που μπορεί να έχει ο κ. Μπακογιάννης. Έχεις το πλεονέκτημα να συστήσεις εσύ τον εαυτό σου. Η Αθήνα είχε κουραστεί από τη λογική ότι θα έχει πάντα για δήμαρχο ένα αστέρι της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Αυτό το έχει πληρώσει μέχρι σήμερα η πόλη. Είχε δημοτικές αρχές που ήταν πολύ κοντά στην κεντρική πολιτική σκηνή και μακριά από τις γειτονιές. Θεωρώ ότι κι ένας άνθρωπος που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στα Πατήσια, χωρίς να έχει ιδιαίτερη πολιτική οικογενειακή ιστορία στην Αθήνα, μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει το δήμο. Είναι κομμάτι δημοκρατίας.

«Στόχος μας η αξιοποίηση του κτιριακού αποθέματος του Δήμου και η παραχώρησή του σε νέα ζευγάρια Αθηναίων»

«Στόχος μας η αξιοποίηση του κτιριακού αποθέματος του Δήμου και η παραχώρησή του σε νέα ζευγάρια Αθηναίων»

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, με την «Ανοιχτή Πόλη», Νάσος Ηλιόπουλος, συμμετείχε το βράδυ της Τρίτης (26/03), σε debate των υποψηφίων δημάρχων, στην ΕΡΤ και την εκπομπή «Επόμενη Μέρα», με οικοδεσπότη τον Σεραφείμ Κοτρώτσο.

Η υιοθέτηση πολλών προτάσεων του προγράμματος της «Ανοιχτής Πόλης» από τους υπόλοιπους υποψηφίους ήταν ένα από τα συμπεράσματα του debate.

Ο Νάσος Ηλιόπουλος μίλησε -μεταξύ άλλων- για την ανάγκη της αξιοποίησης του πλούσιου κτιριακού αποθέματος του δήμου για κοινωνική πολιτική και στήριξη των νέων ζευγαριών, δεσμεύτηκε για τη δημιουργία αποδοτικής δημοτικής συγκοινωνίας που θα διασυνδέει τις γειτονιές, την 24ωρη λειτουργία του Μετρό Παρασκευή και Σάββατο, ενώ τόνισε πως η Αθήνα έχει πληρώσει αρκετά τους καριερίστες της πολιτικής.

Τα βασικά σημεία των τοποθετήσεων του Νάσου Ηλιόπουλου:

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

«Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για τους ανθρώπους»

  • Αν κάποιος δει τον προϋπολογισμό του Δήμου της Αθήνας, χωρίς να ξέρει για ποια πόλη μιλάμε, θα πει ότι η Αθήνα είναι μία βρώμικη πόλη, μία πόλη που έχει μεγάλα ζητήματα στον τομέα της καθαριότητας.

  • Ο Δήμος Αθήνας για το 2018 δεν εκτέλεσε ούτε καν το 40% του προϋπολογισμού που είχε. Χρημάτων, που έρχονται από τα δημοτικά τέλη που πληρώνουν οι πολίτες.

  • Ειδικά στο ζήτημα της καθαριότητας πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε μια Αθήνα από τα παλιά ή μια Αθήνα από την αρχή. Υπάρχει κάτι το οποίο δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι αυτό το καινούργιο είναι η εμπλοκή των ιδιωτών. Η επιλογή των ιδιωτών είναι μια λύση από τα πολύ παλιά, η οποία έχει απορριφθεί σε όλη την Ευρώπη και πρέπει να είσαι είτε πολύ ιδεοληπτικός για να τη στηρίζεις ή να εξυπηρετείς συγκεκριμένα συμφέροντα.

  • Τι είναι αυτό το οποίο λείπει από την Αθήνα; Η ανακύκλωση. Αν η Αθήνα δε μάθει να διαχειρίζεται διαφορετικά τα απορρίμματα δεν μπορεί να είναι καθαρή πόλη. Η Αθήνα θα έπρεπε να στέλνει για ταφή το 25% των απορριμμάτων της και στέλνει για ταφή το 92%. Θα έπρεπε να ανακυκλώνει το 50% και ανακυκλώνει μόλις το 5%. Εμείς προτείνουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο τοπικής διαχείρισης απορριμμάτων, το οποίο θα χωροθετεί μικρά και μεγάλα πράσινα σημεία, ανακύκλωση στην πηγή και κομποστοποίηση σε αυτά τα σημεία. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να σκεφτούμε μια πραγματικά καθαρή Αθήνα που θα εξυπηρετεί όλους τους πολίτες αυτής της πόλης.

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ

Αποδοτική δημοτική συγκοινωνία – προσβασιμότητα για όλους – 24ωρη λειτουργεία του Μετρό Παρασκευή και Σάββατο –

«Το ζήτημα της προσβασιμότητας σε μια πόλη είναι πάρα πολύ κρίσιμο, είναι κομμάτι καθημερινότητας. Όταν μιλάμε για προσβασιμότητα, αναφερόμαστε πρώτα απ’ όλα για δικαίωμα του πεζού, μετά για τα ΜΜΜ και προφανώς για τα ήπια μέσα μεταφοράς όπως το ποδήλατο. Στα συγκεκριμένα ζητήματα η Αθήνα είναι αρκετά πίσω».

  • Στον πρώτο δήμο της χώρας, την Αθήνα, αντιστοιχεί να έχει αποδοτική δημοτική συγκοινωνία που θα διασυνδέει τις γειτονιές

  • Να γίνει γρήγορα μια μελέτη η οποία πρώτα απ’ όλα θα στήσει ένα δίκτυο δημοτικής συγκοινωνίας, που θα διασυνδέεται αρχικά με τα μέσα σταθερής τροχιάς που ήδη έχει ο δήμος, δηλαδή μετρό και τρένο.

  • Όσο το δυνατόν περισσότερες μέρες μέσα στη βδομάδα και σίγουρα Παρασκευή και Σάββατο το μετρό να λειτουργεί 24 ώρες. Είναι σημαντικό και για τους νέους ανθρώπους στην πόλη, για τη ζωή στην πόλη αλλά και για την ασφάλεια.

  • Φτιάχνοντας ένα δίκτυο με ήπια μέσα μεταφοράς, με δημοτική συγκοινωνία και με τα μέσα σταθερής τροχιάς όπως το μετρό και το τρένο, στο οποίο κάθε άτομο με αναπηρία, μπορεί να πάει παντού στην πόλη, φτιάχνουμε μια πραγματικά ευρωπαϊκή, δημοκρατική και βιώσιμη πόλη.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ

«Αν η πόλη στηρίζεται στο φόβο, τότε δε μιλάμε για μια δημοκρατική πόλη»

«Για εμάς η ασφάλεια είναι καθολικό δικαίωμα για όλους τους ανθρώπους της πόλης, κάθε ηλικίας και κάθε φύλου. Πόση ασφάλεια μπορεί να νιώσει κανείς σε μια γειτονιά βυθισμένη στο σκοτάδι

  • Στον προϋπολογισμό του Δήμου για το 2018 οι δαπάνες για νέα έργα ηλεκτροφωτισμού ήταν μηδέν ευρώ. Ο συγκεκριμένος αντιδήμαρχος που έχει την ευθύνη, είναι ξανά υποψήφιος, με τον συνδυασμό του κ. Μπακογιάννη. Επισκέφθηκα τους ανθρώπους στο ηλεκτρολογικό τμήμα του Δήμου. Οι ίδιοι είπαν ότι η πολιτική ηγεσία του Δήμου εννιά χρόνια δεν έχει πατήσει να δει τους εργαζόμενους.

  • Ασφαλείς γειτονιές είναι οι ζωντανές γειτονιές. Ο Δήμος πρέπει να δώσει κίνητρα για κατοικία και κίνητρα για εμπορική χρήση, αντίστοιχα, στις πιεσμένες γειτονιές. Υπάρχει ένα τεράστιο κτιριακό απόθεμα που αντί να αξιοποιείται για κατοικίες σε νέα ζευγάρια, Αθηναίους, για κοινωνικές δράσεις, προχωράει να γίνει real estate.

  • Δουλειά της δημοτικής αστυνομίας είναι να εξασφαλίζει πως όλες οι ράμπες να είναι ανοιχτές για να μπορεί ένας άνθρωπος με αναπηρία να προχωράει, να μην υπάρχει ηχορύπανση από τα μαγαζιά, ένας νέος πατέρας που βγάζει βόλτα το παιδί του να μπορεί να περπατήσει στα πεζοδρόμια.

  • Να θυμηθούμε ότι το 2013 ο Κ. Μητσοτάκης κατήργησε τη δημοτική αστυνομία και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατία ήταν αυτή η οποία κατήργησε περισσότερες από 2.500 χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις στην Ελληνική Αστυνομία, αντί να προσπαθήσει να καλύψει αυτά τα κενά. Να ξέρουμε ότι αν επιστρέψουμε στον κανόνα πέντε αποχωρήσεις για μια πρόσληψη που υπερασπίζεται η παράταξη του κ. Μπακογιάννη, θα καταρρεύσει και η ελληνική αστυνομία.

ΚΤΙΡΙΑΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ & ΠΡΑΣΙΝΟ

«Υπάρχει περιουσία του Δήμου Αθηναίων που παραμένει αναξιοποίητη»

  • Αν κάποιος ζει και κινείται σε αυτή την πόλη, το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνει ότι πρέπει να αλλάξει είναι η αίσθηση αυτών των ανθρώπων της πόλης πως τα πράγματα μπορεί να πάνε μόνο προς το χειρότερο. Έχω μεγαλώσει σε μια γειτονιά, στα Πατήσια, που ξέρω τι να σημαίνει αισθάνεσαι πως η Αθήνα είναι εγκαταλελειμμένη πόλη. Το όραμα μου είναι μια πόλη η οποία θα προσφέρει περισσότερα στους ανθρώπους της και αυτό θα είναι καθολικό. Μια πόλη η οποία δε θα δουλεύει μόνο για τη βιτρίνα, για τα εύκολα, αλλά για όλα αυτά τα μικρά που είναι όμως ζητήματα αξιοπρέπειας για τους ανθρώπους που ζουν στην Αθήνα.

  • Με βάση τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μια πόλη για να θεωρείται βιώσιμη πρέπει να έχει 9 τ.μ. ανά κάτοικο. Αυτή τη στιγμή, η Αθήνα με βάση τα στοιχεία της Eurostat είναι τέσσερις φορές κάτω από αυτό, ενώ με βάση τα στοιχεία του ΟΑΣΑ είναι 10 φορές κάτω από αυτά. Πέρα από τις κεντρικές διεκδικήσεις για τα δύο Μητροπολιτικά πάρκα στο Γουδί και τον Ελαιώνα μπορούν να γίνουν πολλά περισσότερα.

  • Pocket gardens: Ο Δήμος της Αθήνας έχει περισσότερους από 38 χώρους μέσα στον αστικό ιστό

  • Πάρκα προσβάσιμα. Υπάρχουν σχεδόν 18 πρώην βιομηχανικοί χώροι οι οποίοι ανήκουν στον Δήμο και είναι αναξιοποίητοι

  • Πράσινες ταράτσες: Έχουμε περίπου 400 κτιριακά σχολικά συγκροτήματα, μπορούμε να σκεφτούμε διαφορετικά τις ταράτσες σε αυτά τα σχολεία.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

«Πλούσιος Δήμος με φτωχή διαχείριση»

  • Ο Δήμος της Αθήνας σήμερα έχει χρηματοδοτικά εργαλεία αλλά δεν τα χρησιμοποιεί πραγματικά εκεί που πρέπει να κατευθυνθούν.

  • Ολοκληρωμένη χωρική επένδυση από την Περιφέρεια Αττικής

  • Ο Δήμος της Αθήνας έχει πάρει 85 εκατομμύρια και απορρόφησε λιγότερα από 10 εκατομμύρια.

  • Πρόγραμμα τεχνικών έργων του Δήμου

  • Προϋπολογισμένα για το 2018 ήταν 40 εκατομμύρια και εκτελέστηκαν μόνο 2 εκατομμύρια.

  • Από τον «Φιλόδημο 2» ο Δήμος της Αθήνας θα μπορούσε να είχε πάρει 15 εκατομμύρια, καθώς τόσα αντιστοιχούν στα πληθυσμιακά κριτήρια της Αθήνας, ενώ κατέθεσε μελέτες για μόλις 3 εκατομμύρια.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

«Έχω επιλέξει να κάνω μια διαφορετική πορεία από τη συνηθισμένη. Ήμουν στην Επιθεώρηση Εργασίας(ΣΕΠΕ) ειδικός γραμματέας, έπειτα στο υπουργείο Εργασίας, δεν κρίθηκα για τα λόγια και τις ιδέες μου αλλά για το έργο μου. Ένα έργο που λέει ότι η αδήλωτη εργασία έχει πάει από το 20% στο 8,9%, για πρώτη φορά καταπολεμήθηκε η υποδηλωμένη εργασία, καταργήθηκε ο υποκατώτατος μισθός και για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια υπήρξε αύξηση στον κατώτατο μισθό».

«Στην Αθήνα έχουμε ζήσει, κάτι που κατά την γνώμη μου είναι τραυματικό για την ιστορική μνήμη της πόλης. Εν ενεργεία δήμαρχοι να εγκαταλείπουν την Αθήνα για να συνεχίσουν να κάνουν πολιτική καριέρα. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο δεν χρειαζόμαστε γενικά και αόριστα σχέδιο. Θυμόμαστε την κα Μπακογιάννη, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αφού διαχειρίστηκε τεράστια οικονομικά κονδύλια για την πόλη και η πόλη θα μπορούσε να είναι τελείως διαφορετική την επόμενη ημέρα, να φεύγει από το δήμο της Αθήνας, αφήνοντας ένα δήμο χρεοκοπημένο με περισσότερα από 150 εκατ. ευρώ χρέος»

«Χρειαζόμαστε ανθρώπους που ζουν και ξέρουν την πόλη».

Αθήνα από την αρχή για τα ζώα συντροφιάς: 8+1 θέσεις

Αθήνα από την αρχή για τα ζώα συντροφιάς: 8+1 θέσεις

Ο υποψήφιος δήμαρχος, Νάσος Ηλιόπουλος, αναφέρεται στις θέσεις της Ανοιχτής Πόλης για τα ζώα συντροφιάς:

Η φροντίδα δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα που ζουν πλάι τους!

  1. Προτεραιότητά μας είναι η δημιουργία ενός δημοτικού κτηνιατρείου.

2. Συνεργασία του Δήμου με την κοινωνία, τους δημότες, τις φιλοζωικές, τους κτηνίατρους. Χρειάζεται ένα δίκτυο εθελοντών και δημιουργία κινήτρων για υιοθεσία. Δημιουργία πλατφόρμας καταγραφής δεδομένων για τα αδέσποτα ζώα με συμμετοχή όλων των αρμόδιων φορέων.

3. Ο Δήμος να μεριμνήσει για την τοποθέτηση μικροτσίπ στα δεσποζόμενα ζώα με χαμηλό αντίτιμο για τους δημότες.

4. Η Αθήνα χρειάζεται μικρούς περιφραγμένους χώρους και εκτόνωση και παιχνίδι.

5. Πολλά προβλήματα οφείλονται στην άγνοια. ο Δήμος μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην ενημέρωση των ιδιοκτητών – και των δημοτών εν γενεί – σχετικά με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την κατοχή ενός ζώου συντροφιάς, διαθέτοντας ενημερωτικό υλικό από διάφορα σημεία της πόλης, από ΚΕΠ και δημοτικές υπηρεσίες.

6. Για τα αδέσποτα χρειάζονται χώροι προσωρινής φιλοξενίας αλλά και η δημιουργία ενός σύγχρονου καταφυγίου καθώς και ένα σύγχρονο σύστημα προώθησης των υιοθεσιών. Δημιουργία κινητής μονάδας περίθαλψης.

7. Δημιουργία δημοτικού κοιμητηρίου ζώων.

8. Έλεγχος των σημείων πώλησης ζώων και ο περιορισμός τους. Εφαρμογή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου.

9. Χρειάζεται η συμβολή όλων μας για την καλλιέργεια μιας διαφορετικής αντίληψης!

Αθήνα από την αρχή για τα ζώα συντροφιάς

Αθήνα από την αρχή για τα ζώα συντροφιάς: 8+1 θέσειςΗ φροντίδα δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα που ζουν πλάι τους!1.Προτεραιότητά μας είναι η δημιουργία ενός δημοτικού κτηνιατρείου. 2.Συνεργασία του Δήμου με την κοινωνία, τους δημότες, τις φιλοζωικές, τους κτηνίατρους. Χρειάζεται ένα δίκτυο εθελοντών και δημιουργία κινήτρων για υιοθεσία. Δημιουργία πλατφόρμας καταγραφής δεδομένων για τα αδέσποτα ζώα με συμμετοχή όλων των αρμόδιων φορέων.3.Ο Δήμος να μεριμνήσει για την τοποθέτηση μικροτσίπ στα δεσποζόμενα ζώα με χαμηλό αντίτιμο για τους δημότες.4.Η Αθήνα χρειάζεται μικρούς περιφραγμένους χώρους και εκτόνωση και παιχνίδι των σκύλων. 5.Πολλά προβλήματα οφείλονται στην άγνοια. ο Δήμος μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην ενημέρωση των ιδιοκτητών – και των δημοτών εν γενεί – σχετικά με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την κατοχή ενός ζώου συντροφιάς, διαθέτοντας ενημερωτικό υλικό από διάφορα σημεία της πόλης, από ΚΕΠ και δημοτικές υπηρεσίες.6.Για τα αδέσποτα χρειάζονται χώροι προσωρινής φιλοξενίας αλλά και η δημιουργία ενός σύγχρονου καταφυγίου καθώς και ένα σύγχρονο σύστημα προώθησης των υιοθεσιών. Δημιουργία κινητής μονάδας περίθαλψης. 7.Δημιουργία δημοτικού κοιμητηρίου ζώων.8.Έλεγχος των σημείων πώλησης ζώων και ο περιορισμός τους. Εφαρμογή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου.9.Χρειάζεται η συμβολή όλων μας για την καλλιέργεια μιας διαφορετικής αντίληψης!

Gepostet von Νάσος Ηλιόπουλος am Sonntag, 24. März 2019